Zła reakcja na ciąże?

Hej dziewczyny,
Jestem w (prawdopodobnie) 6tc, wczoraj pierwsze usg ale był tylko pęcherzyk. To nasza pierwsza ciąża, planowaliśmy ją z ponad rocznym wyprzedzeniem ale teraz jestem przerażona. Wyobrażałam sobie to zupełnie inaczej, od testu minął nieco ponad tydzień a do mnie to wszystko nadal nie dociera. Widzę te wyniki, badania 2kreski, mam początkowe objawy ale nie czuje nic poza tym. Wręcz przeciwnie mam problem z zaakceptowaniem nagłych zmian w życiu, z tym że nagle muszę robić wszystko z wytycznymi, a tu trenować nie wolno, a kawy nie wolno i w zasadzie przedzierać się przez cały szereg zakazów. Dodatkowo chciałabym uciec w przeciwnym kierunku czyli skupić się na tej ciąży i zacząć planować ale też bardzo się pilnuje ze tego nie wolno, bo przecież jest za wcześnie, wiele się może wydarzyć co też jest straszne. Jestem mega zagubiona bo ta sytuacja mnie trochę przerosła, może to normalne na tym etapie? Czy któraś z was też tak miała? Wiem że wiele kobiet poronilo czy stara się o ciąże od długiego czasu i się nie udaje więc tym bardziej czuje na siebie złość ze zamiast być wdzięczna i się cieszyć to że mną dzieje się coś tak dziwnego. Będę wdzięczna za odpowiedzi

Myśle ze bardziej do Ciebie dotrze za jakiś miesiąc/dwa jak zobaczyć na usg coraz to większa podobiznę bobasa 😊
A co do tych zakazów to nie jest ich tak wiele..kawe możesz, cwiczyc możesz-wiadomo nie jakieś ciężary itp ale jeśli wcześniej byłaś aktywna i nie ma przeciwwskazań od lekarza to nie musisz nagle spędzić reszty ciąży na kanapie…

Unikaj używek, surowych mięs, ryb, jaj, niepasteryzowanych produktów, myj warzywa i owoce. A tak to raczej nie ma większych „zakazów” 😊 ciesz się z tej ciąży!

Mam dokladnie takie same odczucia jak ty. Dwa dni temu zobaczylam dwie kreski i zamiast radosci pojawilo sie przerażenie. Nie dociera to do mnie, martwie sie doslownie o wszystko i zastanawiam sie czasem po co mi to bylo. Nie nawidze zmian w zyciu a ciaza oczywiscie planowana

Dobrze słyszeć że nie jestem sama! Tak, ja też nie lubię zmian, a tu nagle pojawiło się ich mnóstwo i to trudne doświadczenie. Ostatnio zdałam sobie sprawę że u mnie duża rolę odegrało czytanie o zagrożeniach 1 trymestru, wiedziałam że jest najbardziej niebezpieczny, ale nie znałam statystyk. Więc jak się dowiedziałam, że to tak duża skala poronień, w zasadzie bez przyczyny to łatwiej było się odciąć od ciąży "na wypadek gdyby". Zaczęłam wiec powoli oswajać temat, pisać dziennik ciąży itd i jest trochę lepiej. Ale nadal jestem dość mocno zmartwiona, że nie dociera do mnie fakt że już nie jestem sama, nie czuje takiej zmiany. Spodziewałam się ze takie rzeczy się czuje. Może to poprostu za wcześnie