Znowu zostałam sama. Czy się tego spodziewałam...no jasne, przecież ja nie umiem w relacje. Może to relacje nie umieją we mnie, już sama nie wiem. Często mam wrażenie, że to ja jestem dla wszystkich, tylko nikt dla mnie. A co jeśli jest odwrotnie, jeśli tak desperacko kogoś potrzebuje, że wszyscy przez to uciekają. Czują podskórnie, że coś jest ze mną nie tak. Już sama nie wiem.
A może wszystkiemu winne jest to moje rozchwianie emocjonalne, którego nie jestem w stanie okiełznać. Jednego dnia mam wrażenie, że jest dobrze, życie jest fajne i mogę góry przenosić. A drugiego zamykam się w swoim domu i mam dość wszystkiego. Dzisiaj jest ten drugi moment... Znowu siedzę zamknięta w swoich 4 ścianach bo mam dość, mam dość świata i ludzi dookoła. Pozamykałam nawet okna bo denerwuje mnie sam dźwięk toczonych rozmów...
I tak siedzę i analizuje co jest ze mną nie tak, w którym momencie zaczęłam, z jednej strony odpychać ludzi, a z drugiej tak desperacko chcieć znaleźć choć jedną osobę która by mnie zrozumiała. Która pod tą moją grubą zbroją zobaczyłaby wielki napis "HELP". Tak życie uzbroiło mnie w ten ciężki do sforsowania mur i sama nie potrafię przez niego przejść tak aby komuś zaufać... Jak zaczynam się przed kimś otwierać to zawsze później mam nóż w plecach a nie pomocną dłoń...
Sytuacja z niepłodnością wcale nie pomaga a tylko jeszcze bardziej dystansuje mnie do wszystkiego i wszystkich. Mam wrażenie, że nikt mnie nie rozumie, już nie mówiąc o tym, że nikt nie chce wysłuchać... tylko tyle i aż tyle.
Rzadko kiedy ktoś zapyta co u mnie, jak już zapyta, to po jednym zdaniu i tak nie słucha. Wszyscy wolą jak odpowiem, że jest wszystko dobrze i rozmowa odhaczona...
Dzisiaj znowu te demony wyszły z szafy i nie chcą do niej wrócić.
Czy kiedyś się poukłada? Czy kiedyś dojdę tam gdzie bym chciała?
Może jutro jak się obudzę, wstanie nowy dzień, będzie inaczej. Zapomnę o tym oczekiwaniu, oczekiwaniu, które nigdy się nie kończy, oczekiwaniu na wyniki, na badania, na nowy cykl, nowe pomysły...
Ale to jutro...
A dzisiaj... a dzisiaj zostanę ze swoim najlepszym przyjacielem "smutkiem", który zawsze czai się tuż za moimi plecami. Czasami na chwilę się chowa, niestety tylko na chwilę, później wypełza w całej okazałości, oplata mnie swoimi mackami i nie puszcza..
Dziś już nie puści...

Powoli zbliża się dzień 0. Dzień pójścia do szpitala. Powoli już pakuję potrzebne rzeczy i się boję. Przez cały czas towarzyszy mi cholerny strach. Wszyscy mi mówią, że to tylko laparoskopia czego tu się bać, szybko pójdziesz i wrócisz do domu. A ja nie dość, że panicznie boję się powtórki, gdzie raz byłam w szpitalu i skończyło się wypisaniem na własne życzenie w środku nocy... To jeszcze mam ten strach czy lekarz zrobi to co obiecał. Obiecał nie ruszać jajników, bo tam nie mam żadnych zrostów, wie też w jakiej jestem sytuacji. Ma mi tylko uwolnić macice aby potencjalny zarodek miał miejsce na rozwój. Przy obecnym układzie jest to ciężkie przez zrost. Uwolni mi też esicę i odbyt od zrostów i ma mi to poprawić komfort życia...ale ja się boję. Boję się jeszcze tego, a bardziej już czuje, że wchodzę w czas owulacji. Ostatnio moje cykle trwają po 20-21 dni...Lekarz niby zapewniał, że da jeszcze radę ale boje się, że odeśle mnie z kwitkiem i powie czekamy dalej...Straszne to jest, że przeraża mnie już samo czekanie. Tyle już czekałam na wyniki badań, czasami endometrium było uparte, zawsze tylko czekać i czekać. Już nie mam siły czekać... Jak mam w miarę sensowny plan czuje się lepiej. Czuję że po tej laparoskopi polecę zbadać Amh dla pewności.
Moja klinika mi nie zbada, czy oni jeszcze czymkolwiek się przejmują? Tylko stymulacja -transfer, i tak w kółko. Nie dość, że lekarka prowadząca dzień przed rezonansem wciskała mi przy badaniu, że żadnej adenomiozy nie mam i wydaje niepotrzebnie pieniądze na rezonans, to jeszcze miała focha, że śmiałam skonsultować się z innym lekarzem. Wiem, że ta klinika jest do dupy ale ciężko znaleźć jakąś teraz żeby się przenieść. A ze stymulacją czy transferem radzą sobie bo i tak wykonują mi w głównej klinice w innym mieście. Resztę już i tak zdiagnozowałam sama.
Co mnie jeszcze dzisiaj uderzyło... pytanie przyjaciółki czy przyjdę na jej 30 bo będzie jej koleżanka z mężem i niemowlakiem i czy mi nie będzie przykro. Miło z jednej strony, że myśli o mnie ale z drugiej nie chcę być przez niepłodność traktowana jak trędowata... Wystarczy, że niektóre osoby, którym się udało przejść na tą szczęśliwą stronę odcięły się ode mnie bo pewnie myślą, że nie umiem cieszyć się ich szczęściem. Pewnie jest w tym ziarno prawdy bo jednak jest to ukłucie zazdrości dlaczego nie ja...ale na litość boską przecież nie życzę nikomu źle, nigdy nie życzyłam i chcę żeby każdej się udało...
Wracając do meritum poczułam się jak trędowata chociaż pewnie przyjaciółka dba o mój komfort psychiczny. Sama nie wiem co jeszcze postanowie, jak się będę z tym czuła, jeszcze o ironio chłopczyk ma moje ulubione imię zarezerwowane dla chłopaka 😅
Wiem jedno, nie chcę być traktowana jak jakaś trędowata a ostatnio z każdej strony tak się czuję...
Wracam do pakowania torby i sprzątnięcia mieszkania na mój wyjazd. Jeszcze sporo rzeczy do pracy muszę przygotować. Wczoraj jak zwykle nie było czasu, trzeba było ratować świat w czerwonej pelerynie superwomen...

I już po laparoskopi. Już w domu, pełna nadziei, że to kolejny krok do przodu. Jutro czas wrócić do pracy. A dzisiaj, dzisiaj pierwszy raz w tej walce i chyba ogólnie w życiu, czas podziękować mojemu ciału. Przez cały czas byłam na nie wściekła, zła, obrażona, ba nawet specjalnie katowałam je do granic wytrzymałości. I co, i zawsze wytrzymywało. Dzisiaj jednak jest czas by docenić to, że jednak wygrałam jakiś szczęśliwy los na loterii, w postaci takiego ciała jakie mam. 3 dzień po zabiegu ja już jestem w pełni sił. Wszyscy się dziwią, czemu tak szybko wracam do pracy, a ja już nie mogę siedzieć w domu. Moje ciało zregenerowało się w ekspresowym tempie. Nie wiem może przez te lata katowania go pracą na kilku etatach, do tego siłownią, spaniem po kilka godzin dziennie tak je zahartowałam. Ja jednak dzisiaj wolę myśleć, że moje ciało jednak daje radę. Może droga do macierzyństwa jest trochę wydłużona ale resztę znosi dzielnie. Nie protestuje, nie narzeka tylko znosi moje kolejne ciosy.
A więc dzisiaj jedyne o czym chce myśleć to to, że moje ciało wymiata i postaram się częściej je nagradzać zamiast karać, częściej myśleć o nim dobrze, że jest odpowiednie takie jakie jest. Niech zostanie takie dalej a damy sobie radę ze wszystkimi przeciwnościami.
Dzisiaj chce zakończyć jedną walkę z pozytywną myślą, że się udało. Nie z myślą, że dużo jeszcze przede mną.
Tak dzisiaj jestem wdzięczna za siłę i wytrzymałość mojego ciała. Mimo, że ja zawodze, ono zawodzi mnie rzadko.

Tydzień zleciał jak szalony. W pracy intensywny czas, wracam zawsze padnięta. Teraz już też funkcjonuje na oparach. Jednak 3 nocki z rzędu po 12 godzin dają mi w kość na starość. Kiedyś z nocki pobiegła bym do drugiej pracy a dzisiaj siedzę i mam pustkę w głowie, nie mogę zebrać myśli. No i tak na dobicie spada informacja z kliniki taka, że nie mam wyjścia i muszę ją zmienić. Z jednej strony od dawna nie było mi z nią po drodze ale z drugiej czas oczekiwania na wszystko mi się wydłuży. Uratowała mnie ta laparoskopia, bo gdyby nie ona miałabym już zamrożone zarodki i nici z przenosin. Ogólnie jak dostałam telefon z kliniki to myślałam, że sobie o mnie przypomnieli, ale jednak nie, nie dzwonili się dowiedzieć czemu nie rozpoczęłam stymulacji... dzwoniłam wszędzie, i tego się spodziewałam, że trafię na listę rezerwową i jak dobrze pójdzie stymulację zacznę od stycznia, do tego wyciszenie... także u mnie ławka rezerwowych chyba nigdy się nie skończy. Nie wiem czy ze zmęczenia, czy po prostu moja praca nad zmianą nastawienia do życia, czy sesje z psychologiem zaskutkowało tym, że przyjęłam to na chłodno. Stwierdziłam, że trudno, zadzwonię zapiszę się do innej kliniki i będę czekać. Może już tak bardzo nie wierzę w sukces, że mi wszystko jedno, bo i tak wiem, że się nie uda. Dlatego nie czuje złości, żalu, niczego nie czuje. Może trochę szkoda mi uciekającego czasu i to tyle. A może jednak czas poświęcić się znowu pracy na 200%, to umiem, to mi wychodzi, życie w ciągłym wirze pracy. Może jednak wszechświat mi pokazuje, że nie dla mnie jest macierzyństwo i robi wszystko, aby do tego nie dopuścić. Czas się chyba z tym pogodzić i dalej rzucić w wir pracy. Mama ma rację po co na siłę walczyć, jak nie wychodzi. Widocznie nie to w moim życiu jest pisane...

Trochę mnie tu nie było... Chyba brak weny i sporo pracy i standardowe staraczkowe czekanie. Oczywiście, o ja głupia znowu dałam wkręcić się w kołowrotek objawów, nadzieji i wszystkiego. Wiedziałam, że to bzdura, żeby nie słuchać ludzi, a nakręciłam się jak karuzela... nakręciłam się na ciążę naturalną przed in vitro, bo przecież mam zrobiony porządek w macicy, narzeczony ma bardzo dobre wyniki nasienia, przecież tylu osobom się to ostatnio zdarzyło więc kurde dlaczego nie mi. No właśnie jednak nie mi. Rozczarowałam się trochę tym, że właśnie okres się rozkręca. Czy wiedziałam, że tak będzie, no jasne. Czy zrobiłam sobie nadzieję jak idiotka...no wiadomo. Przez tydzień miałam pełen wachlarz dziwnych objawów. Nie chciałam się nakręcać, bo ten etap już za mną, ale te dziwne kłucia, ciągnięcia jednak narobiły mi nadzieji. Cóż, wracam teraz na ziemię i moją ostatnią deską ratunku jest nowa klinika. Czekam jak na szpilkach na pierwszą wizytę u lekarza. Boziu, tak bardzo chciałabym zacząć już stymulację. Jak jutro zacznie się taki prawdziwy okres, nie plamienia, to jest jeszcze iskierka szansy na rozpoczęcie stymulacji od czwartku. Nie chce znowu się nakręcić, na to rozpoczęcie stymulacji, bo byłam przygotowana na listopad, ale kurde niestety znowu to sobie robię.... robię sobie nadzieję. Wydaje się, że człowiek w tych całych staraniach, już nie ma tej nadzieji, że płynie z prądem, ale jednak karmi się tą cholerną, złudną nadzieją. I cóż czekam...czekam dalej i liczę na nowe spojrzenie, nowego lekarza, w nowej klinice. I szykuje się na kolejną walkę o marzenia...

Ostatnio znowu zadręcza mnie myśl, że w dalszym ciagu przyczyna niepowodzeń jest nieuchwytna. Narzeczony zrobił nawet rozszerzenie badania nasienia, bo chciałam, i oczywiście wszystko bardzo dobrze. Ciężko mi uwierzyć, że adenomioza, którą mam, jest winna 5 lat starań i niepowodzeń, przy plemnikach, które długo żyją, mają prawidłową budowę i ruch...z immunologi większość leków dostałam "na wszelki wypadek", bo wyniki są na granicy. Ale dalej brak konkretnej przyczyny, w którą jestem w stanie uwierzyć. Innym z endometriozą i adenomioza się udaje, i to udaje naturalnie, bez żadnego wyciszenia, więc nie rozumiem dlaczego mi się nie udaje. Dlaczego muszę przechodzić ten cały proces? Może uwierzę, że to ma jakiś sens, jak kiedykolwiek zobaczę, że beta ruszyła. Póki co ciężko mi uwierzyć w powodzenie.

Inna strona in vitro:
Ostatnio dostałam nagrodę w pracy, i cóż oczywiście będzie na kolejne badania... każdy w pracy pytał co sobie kupię, bo zasłużyłam ciężką pracą, może wyjazd, żeby odpocząć...a ja w głowie miałam myśl, że może diagnozę...a na pewno kolejne badania. Żałosne to jest

Jeszcze nigdy nie miałam dodatniej bety a od kilku dni już czuje się jak wyrodna matka. Ten czas po punkcji do kolejnych kroków był tak dobry, że od kilku dni kwestionuję sens tego wszystkiego. Mam wrażenie, że dobijam do 35 lat, w końcu wiem czego chce, w końcu mam skonkretyzowane marzenia, w końcu zbudowałam zajebistą pewność siebie, w końcu w pracy mam tak jak być powinno, czuję się doceniona, ogarnęłam typa co wprowadzał złą atmosferę i jeszcze podwyżkę podpisałam 😅. I nagle bach, wizyta w klinice, nie jestem w stanie jej przełożyć. I chillując sobie w komorze doszło do mnie, że niszczy mi to wszystkie plany. I nie tylko mi. W pracy cały grafik ludziom na cały tydzień się sypie. Obstawić nockę nie jest tak prosto. Jak sobie pomyślę, że znowu będą komplikację żeby zacząć cały proces, całą stymulację to ja mam dość. Cały proces zabrał mi już prawie 2 lata życia. I zabiera mi kolejne marzenia, kiedy w końcu wiem czego chce...
Po kolei, zostawię to tu sobie na przyszłość, aby wracać do czasu kiedy pierwszy raz w życiu czuję się dobrze w swojej skórze.
Zrzuciłam trochę kg. Cieszyłam się z 10, chciałam do urlopu trochę się ogarnąć. Ostatnio waga tak mi zaczęła lecieć, że jest 60kg, chciałam się zatrzymać na 65 😅 łącznie uciekło 18kg i świetnie się czuje we wszystkim co założę. Wróciłam do rozmiaru M z xl. Zazdrościłam dziewczyną płaskiego brzucha, a udało mi się do tego doprowadzić. Już nie mogę się doczekać lata, żeby móc ubrać krótkie topy 🙂
Zaczęłam tyle rzeczy robić dla siebie, gdyby nie klinika, do komory chodziłabym cały czas. Ale niestety muszę to odwiesić na kołku 😞 finanse na badanie zarodków potrzebne...
Samochodu też nie kupię takiego jaki mi się marzy ale taki na jaki mnie stać, na obecną chwilę, bo klinika...
W ogrodzie wyłożyłam kostką miejsce pod meble ogrodowe i donice, które chciałam kupić i zrobić taki swój kącik odpoczynku...no ale jak powyżej...finanse potrzebne na klinikę.
W końcu czuje całą sobą, że marzy mi się ślub w egzotycznym rejonie. Zanzibar, Dominikana i tylko my i dwoje świadków...no ale kolejne marzenie trzeba odwiesić na kołku 😞
Mam umówionego dentystę, okulistę, chciałam ze swoimi problemami z odcinkiem szyjnym pójść do osteopaty może do fizjo, ale wizyty w klinice wszystko mi burzą...
Tyle rzeczy jeszcze chciałam zrobić, tyle miejsc odwiedzić, a muszę liczyć każdą złotówkę.
Pierwszy raz myślę czy to ma sens. Nie ma gwarancji, że się uda. Dlaczego miałabym nie być w tym procencie osób, którym się po prostu nie udaje? Skoro nikt nie może znaleźć konkretniej przyczyny. Jeszcze jak patrzę na inne dziewczyny, to ja nadal jestem w połowie diagnostyki, nie mam wielu badań, leków, to czemu ma mi się udać...
Wiem, że pewnie ktoś by mnie zlinczował za to, że nagle przestałam to wszystko czuć, a wszyscy dzielnie walczą. A ja bym chciała po prostu spokojnie żyć i spełniać marzenia i być po prostu szczęśliwa. Dziwne jak zmieniła mi się perspektywa... Ja ostatnio nawet myślę, że 80 metrowe mieszkanie z ogrodem jest za małe na 3 osoby. Skurczy mi się moja przestrzeń którą uwielbiam. Już nie mówiąc, że mój pedantyzm i porządek dookoła zostanie zniszczony jeśli się uda.
Może to tylko typowa chandra drugiej fazy cyklu. A może czuję, że tracę najlepszy moment swojego życia, oddając się procesowi, który się nie uda. I obudzę się któregoś dnia z myślą, że zmarnowałam kawał życia, będę sfrustrowana, załamana i w punkcie wyjścia...

Od kilku dni żyje sobie pełnią życia. Minęła pierwsza frustracja, pojawiło się działanie. Bo jak nie teraz to kiedy. Jestem niecierpliwa i wszystko o czym zamarzyłam, chciałam mieć tu i teraz. A przecież jak coś przyjdzie wolniej, nie znaczy, że będzie gorsze. Powoli, drobnymi krokami urządzam sobie kącik w ogrodzie. Do lata już coś będzie, nie musi być na już. Tak samo reszta moich planów. Wszystko powoli. Wiem, że jestem uparta i spełnię te swoje marzenia, jak nie teraz to za rok. Mam już też umówioną wizytę u okulisty, dentysty, fizjoterapeuty. Czas zadbać o siebie z każdej strony. Myślę, żeby wykupić sobie nocleg w komorze normobarycznej dla relaksu i takiej kropki nad i, mojej pracy nad komórkami. Wcinam sumiennie suple, duże dawki Q10, niech karmią się komóreczki 🙂 nie wiem czy po tym, czy po komorze, ale mam wrażenie, że włosy mi ładnie zaczynają rosnąć. Także może moje komórki też tam porządnie się odżywiają. Do tego uwielbiam zakwas z buraka. Zapijam nim laktoferynę i wit c i za jakiś czas zobaczymy jak moja ferrytyna. Ostatnio była na poziomie 30, nienajgorzej, ale może być więcej. Do tego czas skontrolować tarczycę. I działam, działam 🙂 mam nadzieję, że buduje solidny fundament pod transfer, a jak nie, to na pewno pod dobre życie. Bo ostatnio czuję się naprawdę lekko i tak po prostu szczęśliwa 🙂 I wdzięczna, za to co mam, za każdy dobry dzień, który sama sobie tworzę, za to że ta wiosna mnie też obudziła do życia. Za to, że jak patrzę w lustro widzę ciało, które akceptuję i osobę, która w końcu wie czego chce. Nie wiecznie smutną, niewyspaną twarz, osobę, która żyje tylko niepowodzeniami, od owulacji do owulacji. Nie chce już wracać do tego miejsca...
Teraz żyje, tak po prostu. Chwytam każdą chwilę. Tylko tyle i aż tyle...

Boję się że spadnę z wysokiego konia. A jakże... będzie ból i łzy ale nie potrafię odgonić tego uczucia, że się uda. Że będzie zarodek, da mi ciążę i nie chce o tym myśleć, ale samo mi się to w głowie tworzy. Będę miała dziecko, będę chciała być jak najlepszym rodzicem i przyjacielem. Nie tylko dla niego. Widzę oczami wyobraźni, że ma kolegów, koleżanki którzy w trudnych chwilach przychodzą do mnie. Dookoła wszyscy bombardują, że dziecko to problem, a ja czuję że dam radę.
Jestem bardzo spokojna. Wbijam kolejne zastrzyki, wczoraj nawet w aucie. Dla mnie to nie problem. Rozmawiam jak debil z brzuchem. Oczywiście, że płacze, zawsze pojawiają się chwilę słabości. Ale daje sobie przestrzeń żeby to puścić. Oczywiście, że też, przy tym wszystkim, wkurzam się na mojego narzeczonego i mam ochotę go zabić. Ale przychodzi chwila refleksji i widzę jak mu na tym wszystkim zależy. Każdy na swój sposób to wyraża...
W pracy znowu się posypało. Ale wrócę i zbiore to do kupy. Jak zawsze 🦸‍♀️
Tysiąc myśli. Mam taką wiedzę, z nastolatkami prowadzę tak trudne rozmowy i co by się nie działo wiedzą, że w pracy jestem zawsze, blisko, z boku, tak, że kiedy przychodzi problem, po prostu jestem. Czy dam radę tak swoje dziecko wychować? Chciałabym żeby zawsze wiedziało, że jestem u jego boku, i stoję twardo za plecami, co by się nie działo.

Wczoraj w domu poruszyliśmy temat ślubu za granicą. I tata, gdzie ma mnie tylko jedną, powiedział, że zaakceptuje wszystko co zrobię byle bym była szczęśliwa. Pierwszy raz takie słowa usłyszałam. Pomijając cały cyrk, który mi w dzieciństwie zafundowali, co przeżywałam, to akurat było miłe. Mama oczywiście niezadowolona, ale cóż to będzie nasza decyzja...zacznijmy od tego kiedy była ze mnie zadowolona 🤷
Dzisiaj siedzę sama, poniedziałek wielkanocny, mój poszedł do pracy, bo pieniądze jak woda idą. Czas na domowe spa, maseczki, peelingi i dobrą komedię.
I niedługo kolejny zastrzyk i do przodu 🙂

Kolejna stymulacja za mną. Teoretycznie lepsza bo uzyskaliśmy zarodki w 5 dobie. Oczywiście, że chciałoby się więcej ale biorę co jest. I tak na badanie całej 6 wydaliśmy praktycznie wszystkie oszczędności. I cóż znowu wczoraj zawisło między nami pytanie a co jak mimo to się nie uda? Co jak wszystkie będą chore? Rozważamy 4 podejście ale to już totalnie aby wyczerpać możliwości. Już wtedy bez badania zarodków, żeby tylko minimalizować koszty.
Człowiek powinien się cieszyć, że coś się udało uzyskać ale te hormony mnie po prostu dojeżdżają. Jeszcze sytuacja w pracy, sprzed świąt, trzyma mnie jak w termosie...na wszystkich patrzę wrogo, dusza towarzystwa praktycznie się nie odzywa. Mam nadzieję, że wszystko wróci do normy wraz z pierwszą miesiączką po punkcji...bo już mam dość. Łez w randomowych momentach, dzisiaj ledwo się obudziłam to płakałam...smutku, ale takiego dogłębnego, który aż boli w klatce piersiowej. Momentami nie mogę złapać tchu, z tego bólu psychicznego. Oby to wszystko minęło. Bo ten rollercoaster hormonalny jest straszny. Od fajnego spokojnego życia, do smutku, marazmu. Ostatnio tylko staram się przetrwać dzień za dniem.. męczy mnie ciągle pytanie po co to wszystko? Jaki jest cel i sens. Kompletnie zapomniałam po co się tak męczę. Chyba po prostu jazda do kliniki zrobiła się moim hobby. Macierzyństwo? Jakie macierzyństwo? Nie czuje tego kompletnie. Wstyd się przyznać, że z tego wszystkiego to się zrobił bardziej projekt do dokończenia, wyczerpania możliwości, niż myślenie o dziecku. Jakaś abstrakcja ta ciąża.
Okresie po punkcji przybywaj, bo rozsadzą mnie te emocje i wróci nerwica. Zapomniałam już jak emocje mogą fizycznie boleć. Aż do teraz

Uff żyje 🙂 przyszedł okres i od razu człowiekowi lżej. Jeszcze dwa dni chodziłam wściekła jak osa i minęło.
Teraz czas oczekiwania na wyniki badań zarodków. Pani w klinice była bardzo optymistyczna, mówiła że mają zawsze szybko wyniki i możliwe że przed majówką dostanę. Fajnie by było. Póki co czekam cierpliwie. I tak transfer najszybciej w lipcu, w maju jeszcze immunosupresja.
Jak zwykle, żeby czas szybciej leciał rzuciłam się w wir pracy. Wzięłam tyle dodatkowych dyżurów w pracy ile mogłam. Dodatkowy plus że podreperuje swoje finanse 🙂
Dzisiaj cały dzień intensywnie, pierwsze w tym sezonie koszenie trawy, rozłożyłam stolik i krzesła w ogrodzie. Jest gdzie posiedzieć 🙂 praca paliła się w rękach 🙂



Może nie jest idealnie, może nie nowocześnie ale na tyle na ile mogę sobie pozwolić. Tym bardziej, że to ogród prawie w centrum mojego miasta. Meble może nie są "urodziwe", ale mają być trwałe. Niestety nie mam zadaszonego tarasu, żeby kupić wiklinowe fotele z wielkimi poduchami. Nie wyobrażam sobie tego co chwilę osłaniać przed deszczem. Tu mam spokój 🙂 kwiatki powoli kwitną. Zostaje jeszcze kupić i wsadzić coś do wielkich donic które staną w rogach. No i lampiony solarne są już "w drodze", tak samo jak parasol. Nie jest idealnie. Ale najważniejsze, że jest. Mam gdzie usiąść z książką i się zrelaksować 🙂 jeszcze trochę pracy przede mną i wycinania chwastów ale już do przodu. Jestem powoli dumna ze swojej pracy i dererminacji. Dzisiaj ogarniałam to wszystko po nocnej zmianie w pracy 🫣😅 Przez to niewyspanie w pracy i pewnie przez to zgubienie "tłuszczyku", to było mi zimno. Ogólnie ostatnio jest mi ciągle zimno, chodzę dalej w grubych rzeczach. A jeszcze całkiem niedawno mogłam w trampkach i cienkiej kurteczce biegać non stop 😅



Kitku pomocnik i darciuch jak zwykle jest 😅 to jest dopiero moja przylepa. Kroku nie mogę bez niej zrobić, musi być blisko 🙂 najgorzej, że mam to samo, muszę ją mieć przy sobie, żeby być spokojną.
No i mam nadzieję, że w takiej atmosferze upłynie mi oczekiwanie na wyniki badań zarodków 🙂

Finalnie mamy 3 zdrowe zarodki. Tylko 3 lub aż 3 wszystko zależy od punktu siedzenia. Dziwne uczucie nie cieszyć się z tego. Smucić też się nie smucę. Nic nie poczułam, jak to zobaczyłam. Chyba trochę liczyłam na to, że mój organizm potrafi więcej. Trochę się zdziwiłam jego wydolnością...
Teraz to okropne czekanie. Na kolejny cykl, na immunosupresje, na wizytę na której wszystko ustalimy. Z jednej strony czat wypluwa mi, że jestem dobrze przygotowana, procentowo wylicza wysoko szansę, a ja oczywiście myślę, że można więcej. Kminie jak mam wolną chwilę jakie badania jeszcze zrobić, jakie leki można dowalić. Jakbym już miała mało 🤷 dlatego staram się znaleźć zajęcie. Dzisiaj pół dnia grzebałam w ogrodzie. Trwa walka z przycinaniem krzewów. Później trzeba zbierać gałęzie, grabić, zaraz koszenie trawy. Posadziłam ostatnio trochę kwiatów. I czekam, czekam, czekam... Dni się wleką niemiłosiernie 🫤
Mimo tego wszystkiego co się dzieje, co robię, wcale nie jest łatwo czekać. Ostatnio tak ciepło, a ja zamiast się cieszyć to się wkurzam, że nie jestem na wakacjach. Niestety brak funduszy.

Wymęczyłam się dzisiaj, a jeszcze muszę iść na nockę 🫣
Do tego waga mi leci strasznie a razem z nią włosy. Nie powinnam narzekać na wagę, ale ja już naprawdę nie mam co na siebie włożyć. Spodnie, nawet zapięte lecą. No ale co się dziwić jak jest na minusie 20 kg. Mam teraz wage odpowiednią, zawsze chciałam schudnąć, to czemu mnie to nie cieszy. Nie wiem czy przez te ubrania, które wiszą, czy już przez widoczne kości, może też za szybko mi się to dzieje ostatnio. Z tygodnia na tydzień jest mniej.
Ale ja tak mam, jak dużo stresów to nie mogę jeść, a jak już coś przełknę, to mój żołądek po kilku kęsach jest pełny. Dzisiaj pierwszy posiłek wleciał o 16:30 🤦 ja nie wiem jak będę brać te sterydy i jeść normalnie.
Ciężkie to wszystko, te emocje które we mnie się kotłują. To jak mnie wszyscy dookoła drażnią...
Najlepiej mi w domu, ewentualnie w ogrodzie. Z jednej strony niech to czekanie się skończy, z drugiej strony mam taki strach przed transferem, że śnią mi się różne dziwne rzeczy.
Strach i stres towarzyszą mi ostatnio codziennie, do tego huśtawki humoru do kompletu...

Moje ostatnie pierdoły ogrodowe 🙂 i kwiaty. Zostawię sobie tu dla przyszłej mnie, jak będzie słaba pogoda i będzie u mnie dół...

Trochę tu jestem ale więcej mnie nie ma.
Trochę się dzieje dobrego, trochę złego.
Trochę sama nie wiem co czuje. Czy jestem gotowa na to wszystko, czy jednak nie. Może wszechświat wie co robi, że nie jest mi dane stworzyć rodzinę. Może po prostu się do tego nie nadaje. Przecież ja nie wiem nic o dzieciach, w co ja się pcham?
Widocznie nadaje się do poświęcenia w pracy. Nie czytam od początku maja tutaj niczego bo wszystko ma na mnie zły wpływ.
Ostatnio miałam też dziwną sytuację w rodzinie, a może tylko dla mnie dziwną, nie wiem... Chociaż Mój też mówił, że dla niego to mega dziwne i wolał nie poruszać tematu. Trochę się ostatnio samobiczuje, nie wiem czemu. Staram się odgonić złe myśli, chociaż może w sumie niech płyną. Kiedyś się skończą i wejdzie znowu ta pozytywna energia. Póki co zamknę się dalej w swojej bańce nieszczęść i zobaczę co los przyniesie. W końcu będzie lepiej, ale to jeszcze nie ten czas.
Standardowa sinusoida myśli, emocji i splotów zdarzeń w ostatnim czasie... teraz jest kreska w dole... może później zawita ku górze...