1 DPO.


Z nogami w górze...

Leżę, co jakiś czas przeglądam wasze wpisy. Przepraszam,jeżeli kogoś zaniepokoiło moje zniknięcie w styczniu.

Musiałam oczyścić myśli i odpuścić. W lutym rozchorowałam się i poraz pierwszy w życiu chorowałam tak długo,bo aż do połowy maja z małymi przerwami.

To był czas kiedy sobie odpuściła suplementy mamuśkowe oraz starania.

W lutym mój mąż zrobił badanie nasienia.
Mieliśmy konsultację w invicta, prawdopodobnie przyczyną naszych niepowodzeń jest problem z uplynnieniem nasienia.

Obecnie mąż przyjmuje ACC. Jeżeli do września nie uda się zajść w ciążę to powtórzy badania nasienia.
Jeżeli dalej będzie upłynnienie mechaniczne to idziemy na inseminację.

Moje nastawienie?

Mam to już gdzieś, czy to będzie naturalne poczęcie czy z pomocą medyczną. Chcemy dziecka.

Kolejny cykl przed albo po owulacji. Wczoraj mieliśmy się kochać,ale nic z tego nie wyszło. Mąż się zestresował. A ja się totalnie rozkleiłam. Poszłam spać płacząc.

Dzisiaj rano kochaliśmy się, nie robię testów LH. Przyjmujemy taktykę regularnego współżycia. Zobaczymy co ma być. Martwię się poprzednimi badaniami, brak uplynnienia spermy to powazny problem

Słucham szczęśliwe historie innych, wierzę że my też niedługo będziemy mieć maleństwo.

Goraczka i bol brzucha,a moja wyobraznia już nakręca mnie na ciążę

Wystój, wystałam. Dla mnie to ważne słowa, odkąd staramy się o dziecko zauważyłam jak niezwykle dojrzałam. Widzę jak śmiechem maskuję wszystko. Widzę jak dotychczas byłam dalejo od siebie samej. Pracuje nad tym wszystkim

Sierpień, to właśnie w sierpniu w zeszłym roku podjęliśmy pierwszą próbę zajścia w ciążę. Wtedy jeszcze nie wiedziałam ile będę musiała czekać

Ten cykl rozpoczęłam starając się z kubeczkiem i żelem, gdzieś tam w odmętach mojej podświadomości jest myśl 'a może teraz się uda'

Umarł mój dziadek, niestety nie zdążyłam pożegnać się, nie mogłam trzymać go za rękę w tym ostatnim momencie.Dzieliło nas tysiąc kilometrów. Pożegnałam telefonicznie, tyle mogłam zrobić.
Dzisiaj o godzinie 17.00 minie tydzień od śmierci dziadka. Bardzo mi przykro...W szpitalu wołał mnie; Misiulek, misiulek... Już nikt tak do mnie nie powie...Muszę udawać silną, rodzina mnie potrzebuję, płaczę w ciszy.

Dzisiaj mąż zrobił badanie nasienia plus posiew i dodatkowo badanie na mykoplasme i ureoplasme. Wyniki,będą za 7 dni. Schowała ciuszki od szwagierki, chyba nie szybko będziemy mieli okazję skorzystać z nich

Wróciłam, dalej bez dziecka...
W najbliższych dniach będę miała trzecią w życiu punkcję.
Walczę i staram się nie poddawać, nie jest to łatwe. Wszystkie dziewczyny,których pamiętniki obserwowałam w 2023, mają już dziecko. A ja?
A ja nie.
I czuję złość,zazdrość,smutek i milion innych uczuć.
Czuję wielką pustkę, wielką ranę na sercu.
Tak zazdroszczę Wam,że macie dzieci.
Ale ciesze się i myślę,że jesteście wspaniałymi matkami.



****
Jestem zła jak słyszę MOJE koleżanki
-oo ja to zaszłam odrazu, oooo ja to tam to sramto.
A walcie się,serio wszystkie mało empatyczne osoby, którym odważyłam się powiedzieć o moim problemie,a wy to wykorzystaliście dla własnego ego. Walcie się.

***



Czy będę kiedykolwiek mamą?
Czy jeżeli nią zostanę to czy będę miała jeszcze na to siłę?
Zawiodłam się na znajomych, zawiodłam się na lekarzach....

Wybaczcie, mam sporo emocji. Biorę mnóstwo hormonów.