Przytulam mocno...to minie <3

dziekuje kochana :*

wiesz ja często tak mam na początku cyklu, ból mnie wykańcza. Jedno najważniejsze nowy cykl przybliż nas do spotkania z naszym dzieciątkiem :)

Będzie dobrze!

Witaj. Wiem doskonale co czujesz.. Daj sobie czas na wyrzucenie emocji, jak trzeba to płacz, jak trzeba to rzuc talerzem o sciane, lepsze to niz tłumienie w sobie. Zycze powodzenia w tym cyklu!!! p.s robiliscie juz jakies badania? Czy poki co spontan?

Jesteśmy w tym samym wieku...i racja- życie jest mega niesprawiedliwe:/ ale trzymam kciuki!!:) musi nam sie udać!

Dziekuje dziewczynki :* Potraficie podniesc na duchu :* Ja chodzilam do gin i nie mam zadnych problemow tylko mialam nie regularne miesiaczki i mam tak do dzis... a moj facet chyba zdrowy zaczniemy sie tym pewnie martwic za jakis czas...

Piszesz, ze nie miałas zadnych problemow, po za nieregularnymi miesiaczkami, a czy masz potwierdzona owulacje? Wykluczone PCOS? Moze czas powoli zaczac badania, szkoda czasu...Ja zaczełam badania po roku....wylazło kilka problemow, potem M poszedł na badanie i wiemy juz gdzie jest problem.Od tego czasu mineły kolejne 2 lata pomimo leczenia i monitoringu owulacji, a dziecka nadal nie mamy...Teraz załuje, ze nie ruszyłam tego wszystkiego wczesniej.

W chwili obecniej nie mam jak isc do lekarza bo jestem w UK... A tu szczerze wolalabym nie isc...

Ja też głównie chodziłam do gina ze względu na nieregularne cykle.Dwaj lekarze tylko hormony we mnie ładowali.Wkurzyłam się,bo przestaniu leczenie problem od razu powrócił.Zmieniłam lekarza-ten od razu wysłał mnie do szpitala,aby zrobić wszystkie badania.No i wyszło,że mam PCO.Nigdy o tym nie słyszałam.Zaczęłam czytać o tym na necie i byłam przerażona tym co przeczytałam! No i się zaczęło.Co miesiąc USG, inne leki lub inne dawkowanie i tak przez rok.Znowu zmieniłam lekarza.Ten wprowadził inne leki i od razu skierował na HSG ( w lipcu ubiegłego roku).Wyszło,że jeden jajowód niedrożny.Aby sprawdzić powód miałam mieć laparoskopię.Gdy w październiku wstawiłam się do szpitala,dzień przed zaplanowanym zabiegiem zrobiono USG.Okazało się,że nie mogą znaleźć jednego jajowodu (było przy tym trzech lekarzy),I wtedy zapadła decyzja-otwieramy brzuch,czyli operacja zwana Laparotomią.Okazało się,że jelito mi przyrosło do jajnika,usunęli zrost,od razu wyłuszczyli torbiele,zmniejszyli za duże otoczki jajników i na końcu zajęli się nadżerką.To,że miałam nadżerkę wiedziałam od paru lat,ale lekarze twierdzili,że usuną ja dopiero gdy urodzę pierwsze dziecko,bo przed pod żadnym pozorem nie wolno tego robić! Jakaś masakra. Po operacji leciałam na morfinie,gdyż ból był okropny,był taki silny,że nawet narkoza nie dała sobie z nim rady,nie mogłam spać przez ból.Leżałam nieruchomo,bo strach było się ruszyć.Później lekarz powiedział,że tak jest,gdyż -cytuje "była bardzo duża ingerencja w brzuszek".Położne przychodziły i nie myły,masowały mi ręce spuchnięte od litrów kroplówek,które dostawałam jedna po drugiej.Kilka dni bez jedzenia i picia.Miałam założony cewnik,nawet nie wiedziałam kiedy mocz oddaje.Czasem był zastój.Później też był problem.Szwy miałam jakieś inne,były puszczone pod powłoką brzuszna,tylko z dwóch końców lekko nitki wystawały-a tylko po to,aby blizna była jak najmniej widoczna.Ściągnięcie też było przekładane,bo to najpierw wysięk się zrobił,nie mogli zdjąć aby się. nie rozlało. Po tym zrobił sie krwiak i dostałam pilne skierowanie na oddział.Gdy się w końcu uspokoiło to wszystko,mieli ściągać szwy a tu d*pa!!! Nie dało się.Ciągnęli na sił i nic!Zolu myślałam,że padnę.Znowu przełożyli,bo w środku się zrosło.Przez dwa dni miałam przykładać gorący termofor aby szew puścił.I tak robiłam,trzymałam aż piekło,ale w końcu chciałam się tego pozbyć.No i udało się!W końcu mogłam się wyprostować i chodzić normalnie,bo kręgosłup już nie dawał rady być zgięty.Myślałam,że po tym co przeszłam w końcu zaciążę.I nadal nić...:( Jedynie co mi pozostało,to wielka okropna blizna...:( Gdzie tu sprawiedliwość?? Po ponad 3 latach starań mogło by się w końcu udać...Bo nie wiem,czy mogę coś więcej zrobić...

Wspolczuje naprawde... I to jest przyklad jacy lekarze chca leczyc i lecza ludzi... :/ szok!!!

Szczęściara z tym ciepłym łóżeczkiem... w innych tematach też się poszczęści... Zobaczysz, trzeba tylko w to mocno wierzyć :)

odpuszczenie sobie a daje taka ulgę, a wcale nie musi oznaczać braku starań , więc pewnie!

Tak meczace psychicznie jest takie ciagle myslenie "a moze teraz sie uda... " i znowu rozczarowanie;(

Musimy spróbować nie myśleć , ale wiadomo nie jest to łatwe . powodzenia :*

Powodzonka kochana :* Uda sie :*

damy radę kochana :* też czasami mam dość :(

Jak się skończy TO czekanie to się zacznie kolejne, a życie płynie. Trzeba wierzyć że się uda, a wtedy na pewno się uda. A czekanie mnie też straszenie męczy, to na owulacje, to na okres, to znów na owulacje i tak w kółko bleee. Uda się, uda i wtedy będzie już znacznie przyjemniejsze czekanie, ale jakby nie było też czekanie hehe takie życie :) Powodzenia, trzymam kciuki :)

Kochana Ty chyba żartujesz!!! Jak można tak sobie odpuścić! Będziesz jeszcze mamą najszczęśliwszą na świecie!!! Musisz w to uwierzyć!!! Trzymam kciuki za Ciebie!!!

Ja rownierz trzymam kciuki , ja tez mieszkam w Angli i staram sie o dziecko juz 7 lat a mam 26 , maialam dwa in vitro i nic wiec nie odpuszczaj musi sie udac .trzymam kciuki i pozdrawiam z deszczowej Anglii