W sobotę po raz pierwszy rozpłakałam się po bieli na teście. Nie od razu - pierwsza reakcja była chłodna i racjonalna, smutek przyszedł za chwilę, razem z głębokim poczuciem niesprawiedliwości. W bliskim otoczeniu niedawno dwie pary ogłosiły wczesną ciążę, moja przyjaciółka niedługo będzie rodzić, a my stoimy w miejscu. A najbardziej przeraża mnie wizja pogłębionej diagnostyki, na którą wcale nie mam siły. Czuję, że te starania ograbiają mnie ze spontaniczności, z życia. HSG w poprzednim cyklu narobiło mi nadziei, może dlatego ta biel była trudniejsza do zaakceptowania...

Dziś jest już lepiej, już drugi dzień spędziłam na budowie. Chciałabym jeszcze podjechać i uporządkować ogród, bo ostatni wiatr pozrywał włókninę zabezpieczającą moje cudne sadzonki głogowników.

Witam też nowy cykl, here we go again.

Jakoś ten cykl zaczął się wyjątkowo spokojnie. Brzuch tylko delikatnie pobolewa i 3dc już nie potrzebuję leków, a poprzednie dwa dni mocno je ograniczyłam. Poza tym, zgodnie z zaleceniem dermatologa, przez pierwszą połowę cyklu zamieniam clindacne na duac i muszę przyznać, że na razie po tych trzech dniach jest lepiej. Może to kwestia uspokojenia się hormonów, ale tak czy inaczej jest to jakieś światełko w tunelu.

Na początku przyszłego tygodnia będą robione wylewki w domu - nie mogę się doczekać! W końcu zamiast styropianu będę mogła wybierać płytki.

Do suplementów dorzuciłam inofolic combi i laktoferynę - jestem ciekawa efektów.
Jestem dzisiaj jakaś taka meh... Nie mam ochoty na nic i trudno mi się zmobilizować do czegokolwiek.

11 dc i pojawił się całkiem ładny śluz! Mam nadzieję, że to nie było jednorazowe i coś się w końcu ruszyło, bo zwykle z tym śluzem to jest tak sobie.

15 dc, śluz nie zachwycał już w kolejnych dniach, chociaż jeszcze się pojawiał razem z wodnistym. Wczoraj chyba była owulacja, chociaż akurat dziś zawaliłam mierzenie temperatury, więc jest średnio wiarygodna.
Już się zaczynam niepokoić, że po raz kolejny się nie udało...

23dc, 9dpo
Temperatura dziś skoczyła w górę, wygląda to tak ładnie, że w nią nie wierzę. Boję się fałszywej nadziei, więc zabijam w sobie każdą optymistyczną myśl. Poza tym to może być jakaś infekcja. Wszystko jest jak w każdym innym cyklu, napięcie w podbrzuszu od kilku dni.

Ale ale, 7dpo robiłam badania i przynajmniej insulinooporność odpadła. Wyniki ogólnie bardzo dobre, ferrytyna delikatnie wzrosła, ale nadal potrzebuję suplementacji, także wracam do żelaza. W przyszłym cyklu planuję zbadać androgeny.
– Glukoza: 81,00 mg/dl
– Insulina: 6,10 µIU/ml
– HOMA-IR: ~1,22
– Ferrytyna: 35,02 ng/ml
– Estradiol: 98,70 pg/ml
– Progesteron: 21,50 ng/ml

Coraz bardziej boję się inwazyjnej diagnostyki pod kątem endometriozy... Unikam tego za wszelką cenę, ale kończą mi się inne opcje.

TO BYŁ UDANY DZIEŃ

Okazuje się, że załapaliśmy się na darmową konsultację w klinice Invicta. Całkiem fajnie się to złożyło, bo mamy świeżutkie wyniki seminogramu, który wyszedł słabiej niż pół roku temu. Jestem kinda podekscytowana.

Wizyta w Invicta - jak widać po długiej przerwie we wpisach - rozpoczęła zupełnie nowy rozdział w naszych staraniach, choć, co ciekawe, w zasadzie niewiele wniosła.
Sama wizyta była dość... Dziwna. Niewiele się dowiedzieliśmy, USG było zrobione dość szybko, a lekarz nawet nie chciał przejrzeć płytki z HSG. Zostaliśmy jednocześnie skrytykowani za brak badania AMH i pochwaleni za szczegółową diagnostykę. W każdym razie werdykt był szybki i konkretny: jesteśmy superzdrową parą, problem musi być jakiś głębszy, szkoda czasu na diagnostykę - in vitro. Na pytanie o przewlekły stan zapalny lub endometriozę dostałam odpowiedź, że szansa, że mam endometriozę nie jest większa niż 1%.
Jeszcze tego samego dnia umówiliśmy się na wizytę kwalifikacyjną na luty. Nie byłam zaskoczona taką propozycją, ale mój mąż musiał się z tym oswoić.

Mimo wszystko ciągle coś mi nie grało, czułam potrzebę poznania problemu, więc zapisaliśmy się do Gamety, do której mamy znacznie bliżej. Tam wizyta przebiegła zupełnie inaczej. USG było robione bardzo szczegółowo, trwało długo i było dość bolesne. Lekarz znalazł mięśniaka, o którym nie miałam pojęcia, dwa potencjalne ogniska endometriozy i torbiele przy strzępkach jajowodów. Byłam w totalnym szoku, bo wizyty u ginekologów odhaczałam regularnie, a wszystkie te informacje były dla mnie nowością. W związku z tym oczywiście odwołaliśmy wizytę w Invicta, wdrożyliśmy dietę przeciwzapalną, zrobiliśmy wymazy MUCHa i wykonaliśmy biopsję endometrium. Wszystko wyszło bardzo dobrze, więc głównym sabotażystą wydają się być torbiele przy strzępkach, które prawdopodobnie mechanicznie blokują przechwycenie komórki.

Koniec końców po tych trzech miesiącach jesteśmy w zasadzie w tym samym punkcie, w którym byliśmy wychodząc z invicty, ale czuję się zaopiekowana i spokojniejsza po zmianie lekarza.

Jesteśmy już po pierwszych badaniach już z projektu rządowego i pojutrze jedziemy na kolejną wizytę, podpisać umowę... Liczę na receptę na leki stymulujące i rozpoczęcie procesu.

Poza tym: płytki w końcu wybrane i lada moment zaczynamy wykończeniówkę!

Mam receptę na bemfolę!

Pierwszy zastrzyk zrobiony, pojutrze kontrola.
Zaczęliśmy też wykończenie i istotnie jesteśmy trochę wykończeni

Szósty dzień stymulacji. Pierwsza kontrola była trochę za wcześnie, jeszcze dużo się nie działo.
Wczoraj obudziły mnie silny ból głowy i mdłości, tuż przed podaniem zastrzyków wymiotowałam jak kot. Trudny dzień na pierwsze zetknięcie z orgalutranem, ale poszło dobrze.
Mocno czuję jajniki, mam nadzieję, że nie każą nam zbyt długo czekać do punkcji. Jutro kontrola, pewnie wyznaczą nam termin

Na prawym jajniku 8 pęcherzyków 15mm, na lewym lider 17mm, kolejny 15mm i kilka mniejszych 13/14mm.
Na szczęście migrena już nie wróciła, a mdłości są delikatne. Dyskomfort w podbrzuszu rośnie, ale nie jest źle. Pojutrze, w piątek, kontrola, a punkcja prawdopodobnie w poniedziałek

Kolejne USG pokazało 12 pęcherzyków na prawym jajniku i 5 na lewym, wszystkie 16-17mm. Jutro rano ostatnie zastrzyki bemfoli i orgalutrana, a wieczorem trigger: dwie ampułki gonadopeptylu. Wszystko wygląda naprawdę dobrze, w poniedziałek punkcja!

W dniu punkcji czułam się już *naprawdę* pełna. Sam zabieg był w porządku, ale czuję dyskomfort związany z amnezją wsteczną po przebudzeniu. Nie pamiętam, jak szłam na łóżko ani co mówiłam, mam jakieś strzępki rozmowy z panią anestezjolog. Pierwsze wyraźne wspomnienie, gdy obudziłam się już na dobre, to pytanie pani pielęgniarki czy wszystko poszło okej - w odpowiedzi usłyszałam, że pytam już czwarty raz, oni te zabiegi wykonują rutynowo JEST OK i ona już nie chce tego więcej słuchać. Nie bardzo wiem dlaczego, ale podniesiony głos sprawił, że się popłakałam i już do końca dnia byłam taka rozchwiana emocjonalnie.

Pobrano 6 komórek dojrzałych, gotowych do zapłodnienia.
Przez to, że planowaliśmy zapłodnić 9, czuję jakiś dziwny strach, że to słaby wynik i powinno być więcej, mimo że dobrze wiem, że większe znaczenie ma jakość.
Jutro mam oczekiwać na pierwszy telefon od embriologa. Przez 10 dni mam przyjmować duphaston, a później wizyta w pierwszych dniach nowego cyklu.

Czuję się dobrze, chciałabym już wrócić do ćwiczeń, ale jednak brzuch trochę pobolewa przy gwałtowniejszych ruchach a nawet podczas noszenia zakupów.

Mamy trzy piękne mrozaczki 4.1.1!

18.05 transfer!
A dzień później Metallica w Chorzowie. Ostatnio byliśmy na ich koncercie 3 dni po ślubie, wygląda na to, że towarzyszą nam w ważnych momentach:D

Wczoraj 6dpt pierwszy raz zobaczyłam dwie kreski na teście 🥹 dziś zrobiłam betę i progesteron, czekam na wyniki!

BETA 101,74 mIU/ml!!! OMG 🥹