To już jest rutyna. Otwarcie oczu i pierwsze co - lewą ręką pod poduszkę w poszukiwaniu telefonu z zegarkiem, prawą na półkę po termometr. 7:30, okej. Piknięcie, widok wczorajszej temperatury, okej, faktycznie chyba nie wpisałam, muszę uzupełnić. Ręka pod kołdrę, mierzymy i czekamy na kolejne "piknięcia". Są. Mąż śpący obok mamrocze, wierci się lekko na ten niesłyszalny prawie dźwięk termometru. Ale nie budzi się. Dziwne, że na dźwięk swojego strasznego budzika nie reaguje prawie wcale,właściwie budzi się dopiero, jak go zacznę spychać nogą z wyra i wyklinać. A tu poruszenie na dźwięk termometru. Może w jego głowie, gdzieś pod kołderką snu, w podświadomości też czai się wyczekiwanie? Może jego organizm tez już bezwolnie dostosowuje się do powoli tworzącego się harmonogramu starań? Trzydzieści sześć i osiem - znów cieplutko. Cicho włączam laptop, wpisuję no i ciach - znów system zmienił datę owulacji. A więc miałam ją w przeddzień ślubu, ha! Wiedziałam! A chodziłam i jęczałam, że w końcu wyszedł mi test owulacyjny a nie możemy teges, bo do spowiedzi idziemy przedślubnej. No, dobra, został mi jeden test ciążowy, a co tam, sprawdźmy. No i dupa - to nic, spoko, jedziemy dalej

Ten cykl chyba nigdy się nie skończy... 56 dzień i nadal bez okresu. Wiem, że przyjdzie, testy negatywne, a ja czuję się coraz gorzej - piersi ciężkie i obolałe, dziś doszedł ból pleców, jem jak nastolatek, dwa razy tyle co mój mąż. Wszystkie ciuchy kupione po ślubie są już przymałe, a ja czekam na okres żeby przestań wcinać. W pracy prawie same ciężarówki - ja pierdziule, jak one to robią?! Wiatropylne czy co? Przez ten poślizg cała kasa poszła na naprawę auta, a ja nawet nie mam kasy żeby porobić sobie badania ;/

Cały czas sobie powtarzam, że nie mam świra na punkcie zajścia, że w ogóle na luzaku majstrujmy bobasa, ale chyba się jednak oszukuję. U mnie w pracy pełno ciężarówek, do tego siedzę w kącie mamusiek, więc tematy typu pieluchy, poranne mdłości czy ginekolog maglowane są przez całe 8 godzin dziennie. Początkowo nawet się wkręcałam w te sympatyczne babskie rozmowy, ale od kiedy widzę, że mój organizm nie jest normalnym kobiecym ciałem tylko jakimś rozchwianym mutantem, nie czuję się dobrze w tamtym towarzystwie. Do tego wszyscy znajomi życzą nam dzieci, ja z tej frustracji żrę jak świnia od miesiąca miodowego, mam brzuch jak baniak, opuchlizna przedmiesiączkowa taka, że jak wczoraj ubrałam sukienkę odcinaną pod biustem to mi w autobusie babeczka miejsca ustąpiła. Nie wiem czy bardziej to straszne czy śmieszne i czy czułam się zażenowana czy wściekła na siebie i swoje ciało. Okresu nadal brak, 62 dzień cyklu...