Jak się nie poddać?
-
Powiedzcie, czy macie jakieś sprawdzone sposoby na to, jak trochę odciążyć głowę ciągłym myśleniem o dziecku i kolejnych niepowodzeniach?
Dosłownie nie mogę już patrzeć na rówieśników cieszących się rodzicielstwem.
To ciąży na mnie tak bardzo, że mam ochotę zamknąć się na znajomych. Byle nie widzieć ich szczęścia.
Nie potrafię już nawet myśleć pozytywnie. Kiedyś umiałam wyobrazić sobie siebie i swoją przyszłość. A teraz? Mam wrażenie, że nigdy nie nadejdzie to, na co tak bardzo czekamy.
Najbardziej boli ta przysłowiowa niesprawiedliwość - dlaczego akurat my? Dlaczego innym przychodzi to tak łatwo? Czy zawiniliśmy coś i to kara dla nas?
Codziennie modlę się, bo tylko to przynosi mi na chwilę ukojenie. Pozwala zatracić się, uronić łzy.
Mam wrażenie, że popadam w jakąś depresję.
Nie mam pojęcia jak radzić sobie z tą pustką.
Mamusiu... Jestem Twoim promykiem nadziei, ukrytym w gwiazdach i snach. Twoje serce mnie już zna. Niech Twoja bezgraniczna miłość przegoni każdą trudność. Aż w końcu przytulisz mnie do swojego serca. -
Hm, No jest to bardzo ciężkie, co tu dużo będę mówić, sama przechodziłam to samo. Od około 2 miesięcy biorę antydepresanty i wróciłam do żywych (nie namawiam, ja ogółem wcześniej miałam epizody depresyjne, a nieskuteczne starania tylko mnie dobiły).
Wydaje mi się, ze relatywnie im dłużej to trwa, tym jakoś mi łatwiej. Najgorzej czułam się na początku.
Teraz wiemy, ze maz ma obniżone parametry nasienia, jest w trakcie leczenia. Chyba to nam daje jakaś nadzieje.
Wydaje mi się, ze nie ma złotej rady, każdy musi spróbować jakoś sobie z ta sytuacja poradzic.
Ja tez miałam taki etap, ze znajomi z dziećmi/ w ciąży działali na mnie jak płachta na byka. Obecnie jest mi to bardziej obojętne. Chyba to jest akceptacja. Ile się staracie?👩30l.
👱♂️33l.
👩🏻🤝👨🏼od 2015r.
👰🤵2021r.
Starania od 06.2023
12cs
Ona: hormony, usg- wszystko w normie
On: kiepskie wyniki nasienia (morfologia, ilość i ruchliwość)
Walczymy dalej! -
Niczka20 wrote:Powiedzcie, czy macie jakieś sprawdzone sposoby na to, jak trochę odciążyć głowę ciągłym myśleniem o dziecku i kolejnych niepowodzeniach?
Dosłownie nie mogę już patrzeć na rówieśników cieszących się rodzicielstwem.
To ciąży na mnie tak bardzo, że mam ochotę zamknąć się na znajomych. Byle nie widzieć ich szczęścia.
Nie potrafię już nawet myśleć pozytywnie. Kiedyś umiałam wyobrazić sobie siebie i swoją przyszłość. A teraz? Mam wrażenie, że nigdy nie nadejdzie to, na co tak bardzo czekamy.
Najbardziej boli ta przysłowiowa niesprawiedliwość - dlaczego akurat my? Dlaczego innym przychodzi to tak łatwo? Czy zawiniliśmy coś i to kara dla nas?
Codziennie modlę się, bo tylko to przynosi mi na chwilę ukojenie. Pozwala zatracić się, uronić łzy.
Mam wrażenie, że popadam w jakąś depresję.
Nie mam pojęcia jak radzić sobie z tą pustką.
Czysta głowa w staraniach jest bardzo ważna. Nie dlatego, że „ odpuść a zajdziesz 🙄” ale dla samej siebie. To staranie niszczy. I naprawdę szkoda życia na takie zawieszenie i wegetację. Ja się staram od 7 lat. Najgorszy był 2 rok starań. Co miesiąc testy, łzy, ziółka, suple, no cuda na kiju. Później się przyzwyczaiłam do tego, że się nie udaje. I poukładałam sobie w głowie. Starania staraniami, ale ja tez jestem ważna. Jak nie najważniejsza. Bo mimo, że niepłodność to problem pary, to jednak kobieta fizycznie wiele musi znosić. Wizyty u gin, zastrzyki, no i ten nieszczęsny negatywny test ciążowy…Flora1234, Clausix lubią tę wiadomość
-
Butterfly23 wrote:Najgorszy był 2 rok starań. Co miesiąc testy, łzy, ziółka, suple, no cuda na kiju. Później się przyzwyczaiłam do tego, że się nie udaje.
Pierwszy rok w miarę luz , w końcu "80% par zachodzi w pierwszym roku, więc i nam się uda". Odkładanie wielu rzeczy, bo nie warto zaczynać jak zaraz będę w ciąży, przeglądanie dzieciowych akcesoriów itp.
Drugi rok to już klinika i po każdej wizycie nowa nadzieja. A to skierowanie na laparoskopię - znajdą coś, poleczą i zajdę. Nic nie znaleźli, ale przepłukali jajowody, to teraz zajdę. Dostałam Lamettę - no teraz to moje owulację będą takie turbo, że nie może się nie udać. Dostałam progesteron - nooooo teraz to już będę w ciąży na pewno.
Potem czara się przelewa i każda nowa propozycja postępowania to w myślach "taaaaa na pewno". Osikane testy ciążowe lądują w koszu po 10 minutach i tam już zostają. Ciężko mi się umówić do kliniki, bo zwyczajnie już nie wierzę w to.
Jednak przebywanie wśród ciężarnych ciągle jest bardzo kłopotliwe. A sytuacje gdy ktoś ogłasza, że jest w ciąży są bardzo bolesne...
Butterfly23 lubi tę wiadomość
-
Myślę, że terapia mogłaby pomóc poukładać swoje myśli i przepracować temat. A sposób na tu i teraz to może pochłonięcie się jakimś hobby,robić coś, co się lubi. Tulę mocno ✊🏻Nadzieja to początek wszystkiego✨
11cs 🍀
19.04 12dpo ⏸️
19.04 beta 122,90 🤞🏻
22.04 beta 578,60 🤞🏻
09.05 pierwsza wizyta 0,58 cm bobo z bijącym serduszkiem 🥹
28.05 nasz maluszek ma 2,46 cm 🐣
17.06 bobuś ma już 6 cm 😍 🩷?
26.06 badania prenatalne, zdrowe bobo ma już 7,24 cm 🥹 🩷?
10.07 wszystko dobrze u bobo🥹🩷?
24.07 mała akrobatka waży 212g 😍
06.08 córeczka waży 317g 🥰
21.08 II badania prenatalne, malutka waży 481g i wszystko ok 🥹
03.09 nasza kuleczka waży 639g 🥰
🔜 01.10 kolejna wizyta
🔜 16.10 III badania prenatalne
-