Sposoby na radzenie sobie z psychiką/emocjami podczas starań

Hej, zakładam ten wątek, może już taki jest - jeśli tak to przepraszam. Staram się już od 15 mscy, ostatnio z moją psychiką jest coraz gorzej (mam coraz częściej nastrój depresyjny z powodu tego że nigdy nam się nie uda, to jest myśl która mnie prześladuje po tym jak te starania zaczęły się przedłużać).

Może podzielicie się swoimi przemyśleniami/sposobami na radzenie sobie z emocjami w tym trudnym czasie? Ale nie chodzi mi o wizytę u psychologa (byłam już na takiej, rozumiem że to moje myślenie jest błędne ale tylko na racjonalnym poziomie, emocjonalnie i tak mnie to przytłacza). Najchętniej omijałabym temat, ale nie da się z życia codziennego całkowicie pozbyć tematu ciąż i dzieci.

Będę wdzięczna za jakiekolwiek polecenia/rady.

Hej, na kazdego zadziala co innego... Warto mieć jakieś hobby i najważniejsze uzmyslowić sobie, że życie dzieje sie tu i teraz. To nie jest tak, że jak pojawi się dziecko- wtedy zaczniemy żyć i być szcześliwie. A teraz co mamy? Przed życie? No nie... Warto realizowac plany, te na które mamy wpływ i czuć jakąś sprawczość w tym wszystkim. Zrobić coś dobrego dla siebie, sprawić jakies przyjemności. Pamietać rownież o partnerze- jeśli widzi nasz smutek, niezadowolenie; może to odbierać zbyt osobiście, że to on zawodzi.
Rozmowa z osobą, która jest na podobnym etapie, mierzy sie z tym samym- rowniez pomoga czujemy wtedy wsparcie i zrozumienie
Nie zostawiaj życia na pózniej, ono toczy się juz teraz

Kwestia indywidualna bardzo. Najgorzej psychicznie mi było na początku, po pół roku starań miałam spory kryzys. Zaraz po tym kryzysie ciąża biochemiczna i myślałam że się poddam.

Teraz myślę że jakoś inaczej to znoszę, dużo przepracowałam w głowie. Zdjęłam siebie presję że muszę być w ciąży do końca roku, do świąt i takie tam różne inne cele terminowe. To jest najgorsze co można sobie samej zrobić.

W każdym miesiącu mam jakiś cel związany z badaniami czy lekarzami itp. Teraz dużo mi dała wizyta w klinice niepłodności.

Do tego robię różne inne rzeczy - nie chce żyć tylko staraniami, więc chodzę na siłownię, spacery, szukam domu z mężem, rozwijam dodatkowy biznes, jeżdżę na city break, zwiedzam. Teraz wiosna więc pewnie więcej czasu będę w ogródku albo np. na rowerze.

Psychoterapia. Tak jak z lekarzami - szukasz kogoś, kto naprawdę zna się na rzeczy i trafiają do Ciebie jego metody. Plus opieka jednego lekarza prowadzącego ginekologa i opracowanie planu na kilka mscy do przodu. Nam pomogło też wzięcie psa 🫣. Bardzo pomogło dla nas jako związku.
Na emocje w trakcie procedur IVF sama niestety nie mam żadnych rad, bo u mnie są duże i przytłaczające. Chociaż teoretycznie zachowuję się, pracuję normalnie.