Start starań z in vitro

Hejka. Jesteśmy po badaniach, dostaliśmy się do programu rządowego. Moje AMH spadło o połowę od stycznia. Mam 35 lat i nigdy nie byłam w ciąży. W piątek mamy wizytę w klinice. Z jednej strony mam nadzieję,że wkońcu zacznie się leczenie, z drugiej bardzo się boję skutków ubocznych hormonów. Boję się też pobierania komórek jajowych, czy nie będzie komplikacji. Proszę napiszcie, jakie były wasze przeżycia z tym związane. Czy to prawda,że pracując fizycznie konieczne jest l4 od dnia stymulacji aż do dnia testu hcg?

Myślę że dział "starania z pomocą medyczną" będzie lepszy do uzyskania odpowiedzi na te pytania .

Jeżeli to np. praca fizyczna-zmianowa, nocki itp. to chyba lepiej l4. Ale jeżeli jakaś zwykla fizyczna to raczej ok. W trakcie brania hormonów, to bardziej skutki związane z nastrojem lub wagą, choć to trochę indywidualnie. Pobieranie komórek jajowych, wiadomo strach jest, ale sen podczas znieczulenia jest najlepszy. No i wykonują to lekarze, także luz-wykwalifikowany personel 😁
Faktycznie na wątku "starania z pomocą medyczną" jest dużo różnych informacji, gdzie Dziewczyny wymieniają się doświadczeniami. Ivf to już bardziej "po leczeniu". Chodzi mi o to, że jeżeli nie miałaś jakieś diagnostyki, możesz ją poszerzać w trakcie. Powodzenia🍀

nocki są najgorsze dla hormonów. koniecznie l4.

Byłam na l4

Normalnie pracowałam z nockami włącznie do jakiegoś 12 tygodnia ciąży. Wtedy już oficjalnie powiedziałam o ciąży i skończyłam dyżury. Czułam się zupełnie normalnie podczas przyjmowania hormonów. Po punkcji byłam obolała kilka dni, ale do zniesienia. Punkcja wypadła w sobotę, więc jeszcze w niedzielę doszłam do siebie i dało się żyć. Potem też trochę bolało, bo miałam hiperstymulację, ale nic co wymagałoby leżenia.
Koleżanka w podobnym czasie przechodziła ivf i proces oraz początek ciąży ocenia jako dramat. Zaczęła zwolnienie w dniu punkcji i nie wróciła do pracy.
Tak że trudno przewidzieć co i jak.