Zwątpienie po poronieniu

Cześć wszystkim,
Byłam z wami w temacie "Testujemy w czerwcu".
Mam 23 lata i w czerwcu zobaczyłam dwie kreski na teście. Z jednej strony się cieszyłam a z drugiej byłam pełna obaw. Niestety na wizycie u ginekologa, po wcześniejszym wystąpieniu plamień, powiedział że widać endometrium ciążowe e trzeba zrobić betę. Dostalam duphaston na podtrzymanie, bo była szansa że krwawienie ustąpi. Niestety pierwsza beta 5.4 a druga już 2.3. Ciąża biochemiczna. Kiedy już zaczynałam jakoś się oswajać z tą myślą, że będę nosić pod sercem maleństwo, taka wiadomość.
Mój partner pracuje w delegacjach za granicą, rzadko jest w domu a jak jest to co 2 miesiąc na weekend.
Od czasu poronienia, nie dopuszczam do siebie myśli że sobie poradzę sama. Poprostu w siebie zwatpilam.
Mam prace na pełen etat, od października zaczynam studia licencjackie (w sumie po to żeby nie myśleć o tym co się wydarzylo).
Mój partner powiedział mi wprost, że mam się zastanowić czy chce mieć kiedyś dzieci, bo wszystkie kobiety sobie radzą tylko ja bym sobie miała nie poradzić.
Sama nie wiem co o tym myśleć, jak na nowo znaleźć w sobie tę siłę, żeby walczyć o maleństwo.
Czy jesteście może w sytuacji, kiedy partner pracuje zagranicą a wy jesteście tu z dzieckiem samemu podejmując wszystkie trudy związane z niemowlakiem, pracą, domem, możliwe że studiami?

Cześć, po przeczytaniu Twojej historii jedyne co przychodzi mi do głowy to... Zmień partnera. Z całym szacunkiem, nie obraź się ale jak to czytam to mi się ciśnienie dźwiga! Jestem 3 tygodnie po poronieniu, w 11 tygodniu ciąży, 3 dni po pogrzebie Synka, gdzie mój Mąż niósł trumienkę we własnych rękach... I wiem, że nie przezylabym tego gdyby nie jego wsparcie. Mimo że nie chce za bardzo o tym rozmawiać, wiem że również pęka mu serce, widziałam jak płakał na pogrzebie... Partner jest od tego żeby wspierać w takiej sytuacji, po prostu być obok... Praca pracą ale związek polega na byciu ze sobą na dobre i złe. Jak czytam że kazał Ci się zastanowić czy chcesz mieć dzieci z góry zakładając że będziesz je ogarniać sama to co to za materiał na ojca? I co za pytanie czy Ty chcesz? A on? Dziecko jest zawsze mamy i taty, potrzeba dwojga ludzi aby się pojawiło. Jeśli on zakłada że jego udział się kończy na zarabianiu pieniędzy a Ty sobie radź "bo kobiety sobie radzą" to ja dziękuję.... Przepraszam jeśli Cię uraziłam tym wpisem, ale tak jak mówię jestem po trudnych przejściach, najgorszym dniu w życiu i życzę Ci aby nigdy nie spotkało Cię to samo. Przykro mi że straciłaś swoje dzieciątko zanim zdążyłaś się z nim choć trochę zapoznać. Walcz o siebie, o dziecko, o związek też jeśli czujesz że to ten jedyny. Ale walcz, nie pozwól się zdominować.

Właśnie wiem że to tak wygląda.
Ja już sama nie wiem, jak mam z nim rozmawiać na ten temat. Na początku było w porządku, dopóki nie zaczął wyjeżdżać (a to już ponad 2 lata). Może jak wróci to spróbuję z nim usiąść na spokojnie i wyrzucić z siebie wszystko.
Dziękuję za odpowiedź.

Niemi dobrze napisała. I ja też pierwsze co pomyślałam to "zmień partnera". Związek to nie tylko sex, miłość ale też przyjaźń i szacunek. Jak on już teraz mówi takie rzeczy, to co będzie jak się dziecko pojawi? 😏

Gdybym ja na Twoim miejscu była to bym sobie dała czas. Pogodzenie pracy, obowiązków domowych, dziecko i studia naraz to nie jest dobry pomysł. No chyba, że masz bliska rodzinę, która będzie Cię wspierała. Najlepiej studia skończyć na spokojnie i zobaczyć jak sytuacja z partnerem się wyjaśni, bo ja na przykład nie wyobrażam sobie życia w ten sposób. I Ty też musisz sama sobie odpowiedzieć na to pytanie ale jeśli ciąża biochemiczna podłamała Cię już dosyć mocno to sądzę, że codzienność po urodzeniu dziecka i te wszystkie inne obowiązki może Cię jeszcze bardziej złamać.