Ciąża geriatryczna 2026

Cześć, czy zagląda tu jakaś mamusia, której się udało i czeka na dzidziusia?

Mam 38 lat
Dziś odebrałam wyniki bety
16.10 beta 15,8 w 10dpo
19.10 beta 47,7 w 13dpo

Bardzo wczesna, ale jednak ciąża
Straciłam w lipcu córkę w 16hbd i bardzo się boję, że znowu się nie uda… Miło byłoby pogadać z kimś, kto też czeka i też się stresuje i też nie ma już 20 lat…
Pozdrawiam

Urodziłam martwo w 22 tc. W sierpniu. Jestem na etapie że bardzo się boję zajść w kolejną ciążę. Bardzo się boję powtórki. Skąd znalazłaś siły na ponowne starania ? Też urodziłaś martwe dziecko ?

Jak stwierdzono brak akcji serca miałam wywoływane poronienie cytoteckiem, urodziłam martwą córkę 22 lipca.

I to nie jest tak, że się nie boje, boję się jak cholera, jest tak wcześnie, że cały czas nie pozwalam sobie na radość , bo przecież to może być biochemiczna, bo beta może jeszcze przestać rosnąć, bo tyle rzeczy może pójść nie tak…

A z drugiej strony statystycznie mega rzadko zdarzają się dwa razy pod rząd takie sytuacje…
Boję się, ale ufam, że tym razem będzie dobrze
Choć dalej czekam powtarzając sobie „nie nastawiaj się”
Mimo strachu nie umiałam odpuścić i się poddać

Wiesz z jakiego powodu serduszko przestało bic ?

Uogólniony obrzęk płodu, wada serca

Nie wierzę. U mnie dokładnie to samo. Najpierw płyn w brzuszku później narastał na inne narządy + ciężkie złożone wady serca. Niewydolność krążenia. I serduszko się zatrzymało. Zrobiłaś jakieś badania ? U mnie amniopunkcja wyszła prawidłowa. Rozszerzyłam badania o WES. Mam juz wyniki. Jutro genetyk. Mówisz że jest duże prawdopodobieństwo że wada się nie powtórzy chciałabym w to wierzyć.

Robiłam amniopunkcję - wyszedł zespół downa, według lekarzy bezpośrednią przyczyną zgonu była niewydolność krążenia i wada serca.

Byłam u kilku różnych ginekologów, genetyków, wszyscy mówią, że „przypadek” , że wylosowaliśmy zły los i, że jest małe prawdopodobieństwo, że się coś powtórzy. Mam 3 zdrowych dzieci , nie mamy genetycznych obciążeń, statystycznie takie wady nie trafiają się dwa razy u tej samej pary, a tym bardziej dwa razy pod rząd, ale gwarancji nikt nie da. Ufam, że będzie dobrze, ale do pierwszych prenatalnych będę żyć w stresie.

Ach Ty już masz dzieci fajnie ja jeszcze nie. To było moje pierwsze. No ja właśnie pierwsze prenatalne miałam idealne. A później niestety dramat. U mnie nie było zespołu downa. Ja muszę głębiej poszukać. Ale też wierzę że jeszcze będzie dobrze. Choc na chwilę obecną to żyć mi się nie chce

Nie poddawaj się 🤗

Maira1985.... najmocniej Cię przepraszam. Nie wiem, jak to się stało, że polubiłam Twoja wiadomość. Tam nie ma treści do polubienia, bo to smutny post. Ja czasem przeglądam tematy.... musiałam przez przypadek kliknąć 🥺🥺🥺 Najmocniej przepraszam. Życzę Ci duzo siły i podjęcia najlepszej decyzji!!!....

No i nadzieja umarła, beta 60 , wygląda na biochemiczną

Speranza.....ja straciłam ciążę w wieku 39 lat, a rok później zaszłam w kolejną niespodziewanie. Bez starania się i jakichś zmian. Tzn. zmieniłam dietę, bo postanowiłam w końcu coś zrobić z dodatkowymi kilogramami i przeszłam na keto (na krótko), a potem na dietę niskowęglowodanową, ale bez niej też zaszłam w ciążę rok wcześniej, więc nie wiem na ile to wpłynęło. Tak czy siak, nie trać nadziei. Skoro zestresowana i przekonana, że natura pokazała jej czerwone światło 40-tka, zaszła w ciążę bez planowania......tzn. że Ty też masz szansę. A kolejny stracony cykl, uwierz mi że wiem co to znaczy, no po urodzeniu córki co miesiąc miałam nadzieję, że zajde w ciążę.....i tak mijały lata......
Teraz jestem w 37+4.....
Trzymaj się dzielnie!!!

Przywracasz nadzieję.

Straciłam ciążę w 27 tygodniu, miałam cc i nie mogliśmy się starać przez rok. W tej chwili kończę 4 rundę ivf, wszystkie transfery nieudane. Dzisiaj beta, ale wczoraj sikany biały jak śnieg. Nie wiem co robić. To jest okropne. Może zrobię sobie przerwę od tego wszystkiego i stanie się jakiś cud?

Eh, przykro mi i przytulam Twój smutek i emocje, bo wiem jak to czekać i ciągle bez rezultatu. Mnie chyba jednak było łatwiej, bo nie inwestowałam w badania, procedury itd. Nie dlatego, że to bojkotuję czy uważam za stratę czasu. Nie, miałam napiętą sytuację w domu. Jedynaczkę, która ciągle chciała naszej uwagi oraz męża ze stanami depresyjno -lekowymi. Odpuszczałam co się dało. Szczególnie, że w takim trybie życia decyzja o dziecku była ryzykowna. I z jednej strony ogromną potrzeba i marzenie bycia raz jeszcze mama, z drugiej strony: czarna dziura. Czy to w ogóle ma sens? Wtedy łatwiej zdać się na los....
Co do odpuszczania, wiem, że jest duże grono dziewczyn, które "zaciukają" cię czymkolwiek co mają pod ręką, za takie opinie. Nie, ja nikomu nie będę tego doradzać, bo to indywidualna kwestia. Moja historia pokazuje, że ciąża pojawiła się kiedy przestałam o niej myśleć, przekonana że to się już nie wydarzy (przed stratą też machnęłam ręką, rozdałam ubranka, co się dało). A nawet w miesiącu, w którym zaszłam w ciążę, śmiałam się z siebie, bo rozchorowałam się i biorąc kolejne leki ciągle miałam w głowie, żeby sprawdzić czy można brać je w ciąży. I śmiać mi się chciało, jak długo takie myśli trzymają się w głowie u kobiety. Leki oczywiście brałam przekonana, że o żadnej ciąży nie może być mowy.
Koleżanka z pracy też patowa sytuacja: ona się przebadała, mąż odmówił. Nie dało się go przekonać. Czekała dwa lata, w końcu wkurzyła się, stwierdziła, że coś w życiu musi zmienić. Zmieniła pracę, która ją gniotła i bardzo ryła jej psychikę. Po zmianie pracy powiedziała, że teraz o ciąży nie będzie myśleć, chciałaby zająć się nowymi zadaniami. Podobało jej się miejsce, w którym jest i liczyła na awans. Instytucja się rozwijała, nowa siedziba, nowe wyzwania. Po roku....zaszła w ciążę. Jak mąż widział objawy to stukała się w czoło, że przecież miała okres (okazało się że krwawienie implantacyjne 😉). Mój rocznik, ciąża w wieku skończonych 39 lat.
Ja to widzę tak, że nie ma nic złego w inwestowaniu w ciążę: badania, procedury, suplementy....Tylko lekarze, mimo wiedzy jaką mają, nadal nie znają odpowiedzi na pytanie czemu jedne kobiety zajdą w ciążę a inne nie. I to bez względu na wyniki i starania. Jak starania przynoszą efekty: mówimy, że to ich zasługa. Ale jak nie przynoszą.... rozkładamy ręce. Czyli tak naprawdę na nic nie mamy dowodów. Ja bym doradzała znaleźć czas dla siebie, na takie spotkanie ze swoimi pragnieniami i zaakceptować każdy scenariusz. To nie znaczy nie robić już nic. Wszystkie procedury jakie chcesz i możesz. Ale naprawdę chcesz, nie na siłę. Nie dla efektu. Dla siebie. Żeby np. nic sobie nie wyrzucać za ileś lat itd itp. Sprawdzić czy przyczyna poronienia to cos, co mogę wyeliminować...? Są różne sytuacje. A może już realizować swoje marzenie o byciu mamą...jako ciocia, która przyjdzie w odwiedziny, weźmie malucha na plac zabaw.....i cieszyć się z tego matkowania. Nie wiem na ile Twoje emocje na to pozwalają....ale te wszystkie historie małżeństw, które nagle doczekały się ciąży, jak w domu pojawiło się adopcyjne dziecko dają mi do myślenia, że działania to nie tylko muszą być procedury, ale zabawa z jakimś dzieckiem w rodzinie, wśród przyjaciół, opieka nad nim....to też potrafi rozładować psychikę. My ciągle jej nie doceniamy. Nikt nie jest w stanie oszacować jakie blokady, jakie traumy nosimy. Myślę, że w każdym przypadku, głębszy oddech, a nawet kilka głębokich wdechów, otwarcie się na swoją sytuację, szukanie sposobów na odczuwanie radości, w tym wszystkim co przechodzisz.....to może dać naprawdę dużo 👍Ale te wszystkie odpowiedzi są zawsze w Tobie. Podobnie jak siła do dalszej walki, ale niekoniecznie z miną gladiatora, który musi uciąć łeb przeciwnikowi, ale z przekonaniem, że już Jesteś wspaniałą Mamą, że możesz nie tylko marzyć, ale już rozmawiać w sercu z dzieckiem, którego pragniesz i nawet poświęcać czas innym dzieciom....
I jeszcze podpowiedź: straciłaś Dzieciątko na późnym etapie. Może tutaj też potrzeba coś oczyścić w głowie...? Wiesz, ja po stracie ryczałam, wzięłam L4.....ale po czasie miałam wrażenie, że udało mi się z tym pogodzić. Nie było po mnie nic widać. Naprawdę zaczęłam tą stratę przeżywać, jak zaszłam w kolejną ciążę. Szłam na badania i ciągle myślałam o poprzednim Maluchu, że teraz lekarz wypisuje mi kartę ciąży, a w poprzedniej ciąży nie umiał żadnej karty znaleźć w gabinecie, że nawet tego życie żałowało poprzedniemu Maluszkowi....i ryczałam jak glupia. Taka to jest ta psychika skomplikowana 🤷

Dziękuję za to co napisałaś. Myślę o tym, dużo radości sprawia mi spędzanie czasu z dziećmi, które już są w rodzinie. Myślałam wczoraj żeby adoptować kota, żeby rzeczywiście mieć coś do kogo mogę żywić jakieś „matczyne” uczucia. Nie wiem, zobaczę. Strata oczywiście zmienia życie na zawsze… niedługo wyniki z krwi. Potem się zastanowię co robić dalej.

Tak trzymaj!!! Znajdź trochę przestrzeni dla siebie, dla swojej głowy i życzę Ci z całego serca, żeby spełniło się Twoje marzenie, ale bez zaciskania zębów, "nadciśnienia" i napięcia, które paraliżuje i frustruje cały organizm 😱
Nie ma "magii odpuszczania " ale jest nadzieja, która uwalnia w człowieku nieznane pokłady.... czegoś. Zwą jak zwą 😉 I niech taka nadzieja Ciebie wzmacnia 👍
I pozwalaj sobie na różne emocje, te złe też. Po co to kisić? Najlepiej oczyścić. Cała Jesteś ważna, ta ciemna strona i złe emocje także😉
Trzymam kciuki za Ciebie ❤️