Rudzielcu ale po jakim teście jesteś ??? Owulacyjnym czy ciążowym 
????
Widzisz mam za sobą 3 lata starań... jestem już w tym szczęśliwym etapie godzenia się z życia z moją chorobą jaką jest niepłodność!!!
Przeszłam już wiele...ale wiem też że mam bardzo dużo i każdego dnia Bogu za wszystko dziękuję!!!
Wiem, że łatwo nie jest...ale wiem też, że skoro Bóg daje nam krzyż to pomoże nam Go nieść!!!
????Widzisz mam za sobą 3 lata starań... jestem już w tym szczęśliwym etapie godzenia się z życia z moją chorobą jaką jest niepłodność!!!
Przeszłam już wiele...ale wiem też że mam bardzo dużo i każdego dnia Bogu za wszystko dziękuję!!!
Wiem, że łatwo nie jest...ale wiem też, że skoro Bóg daje nam krzyż to pomoże nam Go nieść!!!
Rudzielcu !!!Gratuluję
Po 3 latach starań człowiek ma prawo aby zwątpic, ciężo jest pogodzic się z czymś co jest dla nas marzeniem, pragnieniem niespełnionym...ja starałm się przez dobry rok na tzw luzie, na tzw co będzie, to będzie, drugi rok z badaniami i szukaniem przyczyny, a trzeci to chyba akceptacja przez łzy, smutek...i ciągłe pytanie dlaczego ja...????
Widzisz bardzo chciałabym byc po tej drugiej stronie, bardzo chciałabym móc pocieszc i wspierac inne dziewczyny...OOOO patrzcie mnie się udało, czekałam, modliwłam się, starałam się, leczyłam itd... oDPUŚCIŁAM (a to chyba najgorsze co człowiek starający się może usłyszec) ..... Taka pomoc i wsparcie jest fajne owszem ale tylko dla tej osoby, której się udało... bo to ja nadal jestem po stronie z minusem, to ja nadal czekam, wyczekuję i ciągle pytam dlaczego.....?????
Nie jest tak, że innym jest łatwiej... czasem dojście do krawędzi i powiedzenie sobie TRUDNO... NIE TAK CHCIAŁAM NIE O TYM MARZYŁAM... żyję dalej....JEST CHOLERNIE CIĘŻKIE....
Nie wymagam tego od siebie.... nie wymagam tego od innych...idę dalej, z mym smutkiem w sercu, z pragniniem bycia choc jeszcze ten jeden raz mamą...
Po 3 latach starań człowiek ma prawo aby zwątpic, ciężo jest pogodzic się z czymś co jest dla nas marzeniem, pragnieniem niespełnionym...ja starałm się przez dobry rok na tzw luzie, na tzw co będzie, to będzie, drugi rok z badaniami i szukaniem przyczyny, a trzeci to chyba akceptacja przez łzy, smutek...i ciągłe pytanie dlaczego ja...????
Widzisz bardzo chciałabym byc po tej drugiej stronie, bardzo chciałabym móc pocieszc i wspierac inne dziewczyny...OOOO patrzcie mnie się udało, czekałam, modliwłam się, starałam się, leczyłam itd... oDPUŚCIŁAM (a to chyba najgorsze co człowiek starający się może usłyszec) ..... Taka pomoc i wsparcie jest fajne owszem ale tylko dla tej osoby, której się udało... bo to ja nadal jestem po stronie z minusem, to ja nadal czekam, wyczekuję i ciągle pytam dlaczego.....?????
Nie jest tak, że innym jest łatwiej... czasem dojście do krawędzi i powiedzenie sobie TRUDNO... NIE TAK CHCIAŁAM NIE O TYM MARZYŁAM... żyję dalej....JEST CHOLERNIE CIĘŻKIE....
Nie wymagam tego od siebie.... nie wymagam tego od innych...idę dalej, z mym smutkiem w sercu, z pragniniem bycia choc jeszcze ten jeden raz mamą...
Więc jestem po wizycie ..i jestem lekko rozczarowana 
Spodziewałam się szybkiej decyzji w sprawie laparoskopii a tu monitoring i badanie śluzu a raczej wrogości śluzu...ehhh sił brakuje. Marzę aby zakończyć rozdział pt. s=długoletnie starania o drugiego maluszka
Spodziewałam się szybkiej decyzji w sprawie laparoskopii a tu monitoring i badanie śluzu a raczej wrogości śluzu...ehhh sił brakuje. Marzę aby zakończyć rozdział pt. s=długoletnie starania o drugiego maluszka