Szok i niedowierzanie - rozmowa o emocjach

Chciałabym pogadać (być może upewnić się, że nie jestem w tym sama) o emocjach jakie nam towarzyszą.
Dwie kreski - niedowierzanie, poszłam na jedną betę, drugą - wszystko ładnie. Ale nadal jakoś nie mogę uwierzyć. Czuję się normalnie. Nie mam za bardzo dokuczliwych objawów jeszcze.
Mąż cieszy się jak wariat, a do mnie chyba to jeszcze nie dotarło. Tyle starań i faktycznie się udało?
Jakie u was emocje dziewczyny w tym czasie tuż po testowaniu?

Niedowierzanie jest chyba całkiem normalne, ja tak miałam bardzo długo (chyba gdzieś do 2 trym.) a teraz to nawet też mi się czasem zdarza zapomnieć, że jestem w ciąży

Również nie dowierzam, nie jesteś z tym sama. Z tą różnicą, że ja miałam akurat objawy których się nie spodziewałam i bardzo wczesne. Na pierwszym teście ujrzałam cień cienia myślałam, że test jest wadliwy, ale z tyłu głowy gdzieś siedziało, że mogę być w ciąży, drugi test na drugi dzień pokazał drugą ledwo widoczna kreskę. Wątpliwości rozwiała Beta. Najpierw był szok, jak to możliwe, później było wielkie szczęście a teraz nie dowierzam dopóki nie pójdę do ginekologa i nie zostanie ciąża potwierdzona.

Zrobiłam z przyzwyczajenia test w dniu spodziewanej miesiączki. Byliśmy na wakacjach gdzie nie przyjmowałam zastrzyku i byłam pewna (lekarz tez) ze do owulacji żadnej nie dojdzie

To był szok. Musialam aż się przebiec po mieszkaniu

Ja do tej pory nie wierzę i jakoś nie czuję tej ciąży.
Po zrobieniu testu było u mnie takie "aha, ok". Po becie - "no...?". Dopiero po USG "czyli jestem w ciąży, fajnie", ale ciągle miałam myśl, że na pewno poronię, bo przecież to niemożliwe, żeby przy pierwszym ivf tak dobrze poszło.
Teraz już mam momenty, że wierzę i jestem ciężarną pełną parą, a czasami jakby zapominam i wydaje mi się to nierzeczywiste.
Dodatkowo jak ktoś w pobliżu ogłasza ciążę to towarzyszą temu takie same uczucia, jak wtedy, kiedy się starałam i mi nie wychodziło, czyli wszystkie najgorsze emocje.
Dłuższe starania i niepowodzenia robią niezłą sieczkę w głowie.

O każde dziecko starałam się minimum 1,5 roku... I chociaż w tych wcześniejszych, nieudanych cyklach często była wściekłość i łzy bezsilności, to to szczęście po udanym testowaniu nie było w żadnym stopniu współmierne do smutku podczas nieudanych prób 🥲 Za dużo w tym "szczęściu" z udanego testowania niedowierzania, niepewności, żebym była w stanie w pełni się nim cieszyć.

Prawdziwe szczęście i spokój to jest dla mnie urlop macierzyński ze zdrowym, pachnącym dzidziusiem 😍 I tego Wam życzę!

O właśnie. Wydaje się, że dwie kreski po długich staraniach to będzie euforia, a jest tylko "aha", takie prawie nic. Więcej emocji jest przy otwieraniu ulubionego batona 😅

dokładnie mam tak samo zawsze marzyłam o II a kiedy je zobaczyłam to pierwsze co pomyslalm ze test wadliwy... drugi tez wyszedl II i tak ucieszylam sie ale z tylu glowy ze pewnie biochemiczna bo tyle sie staralma i nic nie wychodzilo to jak moze byc wszystko ok... teraz stres ze serce nie bije czy coś... czekam do pierwszego usg bo chcialabym zaczac sie na prawde tym cieszyć

O tak, dokładnie tak się czuję 😂 dobrze, że nie jestem w tym sama!

U mnie bardzo podobnie. 7 dpo zobaczyłam cień cienia, nawet po zrobieniu zdjęcia i podkręceniu kontrastu mało widoczny, i to co do mnie dotarło to jedynie że jest tam jakaś kreseczka i że może jestem w ciąży. Dzisiaj już na teście kreska wyraźniejsza i beta która potwierdziła ciążę. Jeszcze jest bardzo dużo wcześnie i nie mam żadnych objawów więc może dlatego jeszcze tego tak nie czuję. Ale określenie że po teście czuje się jak przy otwieraniu ulubionego batona jest bardzo trafne 😅 Niby człowiek się cieszy a jest takie - ok, czyli się udało, no fajnie. Mój mąż widzial też ten cień cienia, też nie zareagował jakoś ekspresyjnie, po prostu się ucieszył i stwierdził że jest szansa 🙂 Jutro dostanie pudełeczko z ubrankami, testem i wynikiem bety. Zobaczę jak on zareaguje