Nie chcę tej ciąży

Nie wiem gdzie pisać, w którym tamacie.
Od ok 20 lat miałam Zdiagnozowaną bezpłodność, brak rezerwy jaeczkowej, jajniki policystyczne
Widziałam że dzieci mieć nie będę, jednak gdzie w tej głowie zawsze siedziało, że fajnieby było mieć swoje dziecko, patrzeć jak dorasta itp. No i stało się. W wieku 41, bez on vitro, po prostu zaszłam w ciążę. Był to dla nas na początku szok, potem potem radość. Jestem w prawie 8 tyg ciąży i czuję że nie chce jednak tego dziecka, mimo że zawsze mówiłam, że chce. Być może dlatego że mam ciągłe, mocne bole z powodu zrostów endometriozy i operacji na Endo, mam w głowie też to, że jesteśmy starzy. Rodzące będę mieć 42 lata, mąż 50. Jak on będzie mieć 70 dziecko dopiero 20. Do tego boje się też różnych chorób i odpowiedzialności za tego człowieka. Chodzę j codziennie płacze, bo nie wiem co robić i nie wiem co się dzieje z moimi emocjami. Czuję się strasznie.

Bole nie sa zbyt dobra oznaka w ciazy,ja mialam w pierwszej ciazy mocne bole i stracilam ta ciaze,kolo 13 tyg. Chyba ze sa to bole troche jak na okres ale nie silne,tylko ciagnecie po bokach to jest dobrze.Moze po prostu jestes mocno przestraszona jak to teraz bedzie? Ja w tym samym wieku co Ty zaszlam w ciaze i tez mam 42 i niedlugo rodze i boje sie zmiany.A in vitro mialo sie na mnie juz nie udac.Nieplodnosc ponad 10 lat idiopatyczna.Zaszlam naturalnie.Tylko ze ja nie potrafilam sie poddac,bardzo przezywalam ze nie mam dziecka.Teraz jest po prostu stres przed porodem bo jestem straszna panikara.Niestety w ciazy hormony tez dzialaja tak,ze jest sie mega emocjonalnym.Ja bym sie raczej bala zeby nie stracic tej ciazy bo to dopiero jest trudne doswiadczenie i bardzo boli.A dziecko jak przyjdzie to wniesie nowe powody do radosci.Zycze aby ciaza byla zdrowa bo to jest najwazniejsze.A nie czulas sie gorzej przy znajomych ktorzy mieli dzieci? Nie patrzylas na te msluszki czasem z zazdroscia jak sie usmiechaja? Ja to az chcialam omijac bo mnie bolalo.

Bardzo mi przykro, że się tak czujesz. Może rozważ konsultację z psychologiem, żeby pomóc sobie uporządkować myśli?
Ja jestem w ciąży wystaranej i wyczekanej, ale też mam mnóstwo wątpliwości. Nienawidzę też samej ciąży. To jest niby stan fizjologiczny, ale burza hormonów zwłaszcza w pierwszym trymestrze bardzo rozstraja organizm i emocje. Ja nadal mam momenty, kiedy zaczynam ryczeć bez żadnego powodu i ciężko mi przestać.
Matka w Twoim wieku nie jest wcale stara, dużo kobiet rodzi teraz po czterdziestce.

Przytulam mocno!

Mysle ze to co dziewczyny mowia to ma duzo sensu - radziłabym przejść do psychologa żeby pomógł zrozumiec siebie.

Na początku ciąży to są koszmarne skoki hormonów których wydaje Ci się że nie ma… do tej pory pamiętam jak krzyczałam na męża z pewnego powodu, odetchnęłam i po 10 min spaceru napisałam mu smsa że przemyślałam na chłodno, dalej mam rację i że mysle w tym wszystkim całkowicie racjonalnie (dosłownie użyłam tego słowa)…

Po jakimś czasie zrozumiałam że z racjonalnym myśleniem to nie miało nic wspólnego, ale wtedy myślisz że wiesz co robisz i wiesz co czujesz

Ja robiłam ivf a jak sie dowiedziałam ze sie udalo to tez mialam momenty ze nie chcialam tej ciazy… mysle ze hormony robia swoje w wizyta u psychologa pomoze

Bóle w tym początkowym okresie ciąży są normalne, potem mijają. Mnie okropnie brzuch bolał, jakby mi ktoś wiercił w brzuchu śrubokrętem a nie mam endometriozy i nie poroniłam.

A co do Twojego wieku - czasy się zmieniły, wcale nie będziesz jakimś ewenementem jako matka w tym wieku
Co do samej ciąży i chorób - młode dziewczyny też mają powikłane ciąże i wiek tutaj nie ma znaczenia. Młody wiek niczego nie gwarantuje, ryzyko jest zawsze.

Zdaj się na los, nie masz teraz już na nic wpływu Łatwiej Ci będzie jak zaakceptujesz nową sytuację, widocznie tak miało być, że masz zostać mamą