Inseminacja czy in vitro

Cześć kochane
No dobra, trochę będzie do czytania — to moja historia i liczę na jakieś podpowiedzi.
Mam 26 lat, mąż 29, oboje generalnie zdrowi. Ja się badałam hormonalnie – wszystko w normie. Staramy się o dziecko od września 2024 roku, ale na razie nic z tego nie wyszło.

W styczniu 2025 wysłałam męża na badanie nasienia – wyszło, że ruchliwość jest trochę słabsza, ale ogólnie wyniki były dobre, więc uznałam, że może to przez to. W lutym z kolei okazało się, że mam nieznaczną niedoczynność tarczycy.

W maju 2025 poszliśmy do Kliniki Bocian w Warszawie. Wyniki nasienia męża wyszły wtedy tragicznie, ale był miesiąc po grypie, więc mogło to mieć wpływ. Lekarz jednak od razu powiedział, że tylko in vitro wchodzi w grę – totalnie się załamałam, bo wcześniej wszystko wyglądało dobrze. Poczytałam trochę i faktycznie, po grypie parametry mogą się mocno pogorszyć, więc daliśmy sobie jeszcze czas.

W czerwcu powtórzyliśmy badanie – tym razem znacznie lepiej: HBA 75%, morfologia 0% (wcześniej 4%), ale lekarz stwierdził, że rzadko kto ma więcej. Fragmentacja DNA super – 90% prawidłowa. Zaczęliśmy wtedy stymulację Clostilbegytem, Ovitrelle i Duphastonem. Po trzech cyklach zrezygnowałam, bo bardzo źle się czułam, a i tak się nie udawało. Do tego lekarz był opryskliwy – na pytanie, co dalej, mówił, że nie jest jasnowidzem, a na sugestie dodatkowych badań reagował nerwowo.

Zmieniliśmy więc specjalistę. Nowy profesor stwierdził, że problem może leżeć w wynikach męża – HBA 75% zamiast 80% i słaba morfologia. Zrobiłam drożność jajowodów – wyszła dobrze. Profesor zasugerował, żeby rozważyć inseminację.

Zrobiliśmy kolejne badanie nasienia – morfologia poprawiła się do 2%, reszta wyników w porządku. Poszliśmy też do polecanego androloga, który powiedział, że wyniki męża są dobre, bo mimo gorszej morfologii reszta parametrów jest w normie. Natomiast zwrócił uwagę na moje AMH – 1,78. Powiedział, że jak na mój wiek to nisko i że może problem leżeć po mojej stronie, jeśli komórki są słabszej jakości.

Zalecił, żebyśmy jeszcze 3–4 miesiące próbowali naturalnie, ale jeśli się nie uda, to przy takim AMH lepiej nie zwlekać i rozważyć in vitro. Dodał też, że inseminacja raczej nie ma sensu.

I tu zaczyna się mój dylemat. Bardzo chcę dziecka, ale jestem też wierząca i mam opory wobec in vitro. Z jednej strony wiem, że to ogromna szansa, a z drugiej – źle mi z myślą, że zarodki będą mrożone, a jeśli nie zostaną wykorzystane, mogą trafić do adopcji. Niby dopiero po wielu latach, ale i tak trudno mi to zaakceptować.

Nie wiem, co dalej robić. Z jednej strony czuję, że czas leci i może nie ma co czekać, a z drugiej – mam wątpliwości i chciałabym mieć pewność, że naprawdę spróbowaliśmy wszystkiego, zanim zdecydujemy się na in vitro.

Na razie bym się nie skupiała na tym że zarodki zostaną oddane do adopcji.
Bo nie wiadomo ile będziesz miała jajeczek, zarodków i jakie będą wyniki transferów. Przy in vitro nigdy nie patrzy za daleko

Mam wysokie amh, miałam mieć hiperke, w efekcie powiodl się świeży transfer. Przy transferze dowiedziałam się że z 6 rozwijających się zarodków jest 1, 2 kolejne walczą
Transfer się powiódł i zostały nam 2, przy powrocie po rodzeństwo najlepszy z najlepszym zarodkiem się nie udało, i czekam na transfer ostatniej szansy, jeśli się nie powiedzie czeka mnie kolejna procedura.
W kwietniu 2022, płakałam na samą myśl o ivf, we wrześniu 2022 bylam już na kwalifikacji do procedury
Także nie myśl na razie że będziesz miała za dużo zarodków.

Dokładnie tak jak pisze ABK - nie nastawiaj się na dużą ilość. Zarodków. Ja tak myslalam przy pierwszej procedurze - mieliśmy cztery zarodki, tyle że żaden transfer się nie udał. Druga procedura i też cztery zarodki, dwa już wykorzystaliśmy i więcej nie planujemy.

Inseminacja to dla mnie była strata czasu, a też mam niskie amh

Hej, z jednej strony szkoda "marnować" czas, a z drugiej może nie ma co na siłę próbować jeśli nie jesteś przekonana? Był taki wątek na forum "Niewykorzystane zarodki - dylematy etyczne " poczytaj sobie, tam jest trochę postów na ten temat. Wydaje mi się, że z Twoim AMH nie jest jeszcze tak źle, nie staracie się bardzo długo, jesteście też mlodzi. Może warto byłoby spróbować jakiejś głębszej diagnostyki niż od razu IVF? Może spróbuj skonsultować się z innym specjalistą, rozszerzyć diagnostykę. Nie widziałam czy miałaś robioną histeroskopię z biopsją- może masz stan zapalny w macicy? A może jakieś problemy immunologiczne? Wiem, że dr Jarosz lub prof. Jerzak prowadzą immunologiczne pacjentki, które starają się naturalnie. IVF też nie jest rozwiązaniem wszystkich problemów, może się udać za 1 czy 2 razem, ale gdy przyczyna leży gdzieś głębiej, to bez dodatkowego wsparcia też się nie udaje.