🦊 Gdy w kwietniu Lisik wątek przejmuje, to wiele ciąż się z tego wykluje! 🐣

Vergeet myślę że każda Cię zrozumie i nikt nie ma Ci za złe Twoich uczuć i wycofania. Masz prawo je czuć i ja mimo że jestem tu krótko to rozumiem że masz dosyć.
Jak widzę stopki dziewczyn pt starania od 2023, od 2020… od 2018… itp to sobie myślę o boże ile trzeba mieć siły. Że jesteście niesamowite. Jeszcze jak po drodze są poronienia… tyle pieniędzy wydanych, łez wylanych i utraconych nadziei 😔 mam nadzieję że nie będziesz miała okazji wrócić tutaj na stałe, na bieżąco. Chyba, że z pierwszą pozytywną beta, żebyśmy mogły kibicować ci w pierwszych przyrostach, pierwszych usg a potem płynnie przejdziesz na fioletową stronę i będziesz w watkach miesięcznych rozsiewać wiruski. Tego życzę każdej z weteranek. Mimo że jestem tutaj raptem pół roku to Wasze historie przeżywam tak jak moich bliskich przyjaciółek. I rozumiem że przyjaciółka która dalej się stara, może nie chcieć rozmawiać ze mną kiedy ja w tej ciąży jestem.

Bambik, usciski 🤗🤗🤗. Daj sobie czas na przeżycie straty. Bez względu na to czy zdecydujesz się podnieść rękawice jeszcze raz czy nie, pamiętaj, że ta sytuacja Cię nie definiuje i jesteś fajterka. Moja szefowa jest również w programie, przeżyła już dwie straty i ostatnio będąc w biurze rozmawiałyśmy o tym co jeśli nigdy się nie uda, czy będziemy potrafiły być szczęśliwe. Kiedy całe życie miało się na siebie jakiś plan i wizję, jedno czy dwójka dzieci, to potem kiedy coś idzie nie pomyśli czujemy się jakby wszystko straciło sens. I to normalne bo musimy odnaleźć się na nowo. Myślę że prędzej czy później każda z nas musi sobie odpowiedzieć na to pytanie. I chociaż odpowiedź może nie przyjść latwo, na pewno się wyklaruje.

Vergeet, znam historię wielu z tych dziewczyn w których mówisz. Przez te wszystkie miesiące czytałam też wiele Twoich postów. Nie chcę żeby zabrzmiało to creepy, po prostu mi aż rok zajęło przełamanie się, żeby tu napisać i spróbować być częścią tej historii. Myślę że masz całkowitą rację zwracając uwagę na to, że to forum przynosi w równej mierze radość i smutek. Czasami historie innych Cię napędzają, czasami jesteśmy tylko ludźmi i innym zazdrościmy i porównujemy się do nich. Dlatego tak długo nie wiedziałam, czy pisanie tu mi pomoże czy pogorszy moją sytuację. Kiedyś mój mąż uważał że zazdrość jest zła i nie powinno się jej czuć. Że do ludzi nie należy się porównywać, każdy ma swoją ścieżkę i nie mamy na to wpływu. Miał oczywiście sporo racji, ale nie do końca. Nie jesteśmy w stanie panować nad emocjami i to że one przychodzą jest najnaturalniejsza rzeczą pod słońcem. Jedyna rzecz na jaką mamy wpływ to czy na podstawie tych emocji podejmiemy jakieś akcje. Czasami musimy rozmawiać z ludźmi o podobnych historiach, czasami odcięcie się od tematu sprawia większe cuda. Myślę, że najważniejsze jest żebyśmy robiły to czego nam w danym momencie potrzeba. Myślę że to co jest magiczne w Waszym (naszym?) wątku to brak oceniania i żalu, że ktoś potrzebuje przestrzeni 🤗☺️

Vegreet, może nie jestem Staraczką ale myślę, że nikt Ci tu nie ma tego za złe. Wchodzisz tu i jesteś tu na ile masz chęci i siły. To forum jest dla Ciebie a nie Ty dla całego forum. Dla mnie fajnie, że tu dalej zaglądasz niż jakbyś zniknęła i całkiem przestała się odzywac. I wiem jak teraz zabrzmie, bo jestem już po tej drugiej stronie ALE ja też kiedyś czułam się tą ostatnią. Naprawdę... Także wiem co czujesz ale wierzę, że wkrótce i na Twojej drodze pojawi się zdrowe bobo albo i dwa 😘

Szamanka oby tylko deweloper dotrzymał słowa, bo z nimi to też różnie niestety…

Wyobraźnia87 Gratulacje!! 🥰

Nitka96 teraz czekamy aż kreseczka zacznie ciemnieć ✊

Zielone.Słońce tym „ostatnim transferem” chyba próbowałam zakląć rzeczywistość żeby się udało.

My o pierwszą ciążę staraliśmy się prawie 10 lat. Główny problem u nas to było nasienie męża i mąż naprawdę zrobił wszystko żeby się poprawiło i faktycznie się udało, chociaż droga była długa i teraz jak mieliśmy te zarodki, to wierzyliśmy, że wszystko pójdzie gładko, a tu takie zderzenie z rzeczywistością. Chyba bardziej boli niż wcześniej. Oboje się zastanawiamy co się stało, dlaczego się nie udało i co możemy zrobić żeby było dobrze. Widocznie tym razem po mojej stronie coś nie gra. Został nam jeden ❄️ i tym razem muszę się lepiej przygotować.

Vergeet ależ ja Cię bardzo dobrze rozumiem 🫂 po mojej historii wierzę, że i na Ciebie przyjdzie czas, mocno będę trzymać za to kciuki. Wiesz już mniej więcej kiedy transfer?

Bambik, a co macie zbadane? Ile macie lat?

Ja na Święta troche sie wylogowalam z telefonu 🙈 ale fajny czas byl a dzis juz powrot do szarej rzeczywistosci.

Lisik ciesze sie ze dochodzisz do pelni sil i zycze Ci oby sie to wszystko oplacilo! ja tak jak dziewczyny juz pisaly, posprzatalabym, poukladala to na co nigdy nie mam czasu plus zrobilabym porzadek w zdjeciach na dysku 😁 na to nigdy czasu nie ma po pracy 🙈

Sylaada po mazurkach juz sladu nie ma😁 u Ciebie za to ladne kreseczki , gratulacje ! 💕

Bambik tule mocno! 🫂🫂

Vergeet ja Ciebie doskonale rozumiem 🤗 czasem przychodzi takie uczucie ze wszystkim sie juz udalo a my zostajemy w tyle ale daj sobie tyle czasu ile tylko potrzebujesz, nic na sile

Szamanka ja tak samo zanim zaczelam sie tutaj udzielac to oj dlugo tylko podczytywalam. Takim przelomem dla mnie chyba bylo to jak psycholog tez mi nie pomogl i zrezygnowalam bo to juz za bardzo portfel drenowalo a ja sie tak samo beznadziejnie czulam wtedy stwierdzilam za popisze na forum moze bedzie fajnie i tak pomaga mi to duzo bardziej niz psycholog do tego duzo tez z chatem gpt pisze (jakkolwiek glupio to zabrzmi) ale mysle ze trzeba byc poprostu selektywnym i czytac to co chcemy czytac tak zeby sobie nie szkodzic nie potrzebnie. Mi tez czuje ze historie stad otwieraja jednak troche glowe na niektore tematy. Jak pierwszy raz uslyszalam od lekarki ze histeroskopia to mialam takie nigdy w zyciu. Teraz juz jestem na etapie rozmylan a moze jednak. Ja juz tak mam ze dlugo czasem dojrzewam do pewnych rzeczy ale i czuje ze musze zrobic wszystko co jest do zrobienia... czyli zostala mi histero i ew in vitro.. podobnie mialam z klinika tez sporo mi trwalo zeby sie przekonac i isc. Wtedy tez musialam jeszcze poprobowac te wszystkie wiesiolki, ziola, czy zrobilam monitoringi a moj bad nasienia. Teraz troche sie od tego calego procesu dystansuje ale juz czuje ze mnie to wkurza i chce to wszystko juz miec jak najszybciej za soba i zamkniete.. ale ogolnie to czuje ze nie tak mialo byc i chyba z tym mi sie ciezko pogodzic

Muszę zaktualizować stopkę, myślałam że już nie będę musiała wracać do tego co było kiedyś.

Ja 35, mąż 38
Mąż badanie nasienia, operacja żpw, kariotyp
Ja histeroskopia, drożność, kariotyp.
Muszę popatrzeć w naszą dokumentację czy coś tam jeszcze było, bo to było już tak dawno, że mogłam o czymś zapomnieć

Vergeet, Twoje uczucia są zupełnie normalne. Ja też się tak czuję. Można cieszyć się ze szczęścia innych, a jednocześnie czuć smutek, że jak to możliwe, że im się udaje, a nam nie. Ja bardzo doceniam Twoją szczerość i podziwiam, że się udzielasz tu od tak długiego czasu, bo ja jestem tu raptem kilka miesięcy i im dłużej, tym mi ciężej. Czasami też nie mam siły się udzielać. Czasem zdobywam się tylko na polubienie. Nie ma w tym nic złego, że sobie kibicujemy, a jednocześnie czujemy niesprawiedliwość losu, że kolejka do ciąży nie idzie po kolei i ciągle ktoś nas wyprzedza. Przecież wszystkie tu chcemy tego samego i liczymy, że my też wreszcie wyciągniemy szczęśliwy los ❤️