X

Pobierz aplikację OvuFriend

Zwiększ szanse na ciążę!
pobierz mam już apkę [X]
Pamiętniki Wyboje mojego życia.
Dodaj do ulubionych
1 2 3

23 września 2023, 10:08

13cs 14dc
Czyli w moim cyklowym kalendarzu późna wiosna. Czekam na lato (owulacja).

Odpoczywam od pracy i spędzam urlop w rodzinnym gronie. Organizujemy sobie mały obóz zdrowotny: długie spacery, umiarkowana aktywność i nasz 3 dniowy post.
Mamy oboje więcej czasu na rozmyślania i wspólne rozmowy. Więzi rodzinne są dla nas bardzo ważne, ale wiadomo że czasem nic na siłę nie jesteśmy w stanie zrobić.

Podjęłam ciężki dla mnie krok, który sprawił że urosłam w oczach męża. Pozwoliłam mu zobaczyć, że naprawdę temat posiadania dziecka i co miesięcznego poczucia straty jest już przeze mnie dość przepracowany (nie mówię, że dobrze przepracowany, bo zdarzają się gorzkie momenty). Powiedziałam teściowej o naszych problemach.
Było ciężko.
Wzielam głęboki wdech i praktycznie tylko na nim wyrecytowałam cały okres naszych starań. Czułam tylko, że oczy zrobiły mi się wilgotne, ale że bardzo nie lubię się rozczulać to zostawiłam łzy dla siebie.

Temat nie został rozwinięty. Usłyszałam tylko radę, żeby się nie denerwować i będzie dobrze. Tak tutaj jest. Sucho.
Mąż jest bardzo pragmatyczny. Interesują go tylko fakty, realistyczne rozważania a nie emocje. Jest czułym i empatycznym człowiekiem, ale nie widzi sensu w ciągłym rozgrzebywaniu tematu i rozmawianiu o uczuciach. Utonelam więc na chwilę w poczuciu bezradności i niezrozumienia.

Miedzy mną a mężem jest kilka dobrych rozmów - pełnych uczucia, wsparcia i zrozumienia. Ale jest też kilka sprzeczek - poczucia urazy, dystansu.

Nie wiem co będzie w tym cyklu.
Mimo wszystko jest spokojnie. Powtarzamy procedury poprzedniego miesiąca i jesteśmy dobrej myśli. Reszta nie jest już w naszych rękach.
_____
Życie jest cudowne.
Składa się z małych chwil, które nadają mu ten właściwy smak i spokój.
A potem jest okropne. Wręcz ocieka samymi gorzkimi emocjami.
A później znowu potrafi być piękne.
To są tylko chwile, kawałki naszego życia. Pomiędzy tą cudownością i makabrą jest po prostu zwyczajnie, prozaicznie, wręcz rutynowo.
Chwytam te dobre chwile. Wdycham je i zatrzymuję głęboko w swoim wnętrzu, a gdy będzie okropnie odetchnę i dzięki temu przetrwam.
Życie takie jest.
Rozczulające, krzepiące, cudowne, okropne, podłe, gorzkie, zwyczajne, nudne. I oszałamiająco piękne.

Wiadomość wyedytowana przez autora 23 września 2023, 10:12

14 października 2023, 12:59

Jestem gdzieś pomiędzy końcem a początkiem.
Końcem 13, a początkiem 14 cyklu starań.

Jest ostatni dzień 13 cyklu. Plamienie jest już tak duże, a towarzyszący temu spadek temperatury nie pozostawia mi żadnych złudzeń.

„Pytasz wciąż co tam u mnie, czy coś…
Czy zmieniło się tu?
Chyba nie.

Znowu dziś, chciałem odmienić świat,
ale z tego i tak nie wyszło nic.

Smutna twarz.
Czy to już jestem ja?
Czy to ten, kogo ty tylko znasz.
Ja i tak przecież nie zmienię się,
Choćbym nie wiem naprawdę jak chciał.

Tylko pstryk i już nie ma mnie.
Czasem bardzo tego chcę.
Zostawić wszystkich was.
Szukam czegoś przez cały czas, co zatrzyma mnie.

Wszystko drży i przeszkadza mi śmiech.
Lepiej odejdź już stąd.
Zostaw mnie.

Nic, to nic.
Przecież wiesz, przejdzie mi tylko deszcz zmyje z szyb brudny śnieg.

Tylko pstryk i już nie ma mnie.
Czasem tylko tego chcę
I już nie starać się.

Siedzę sam w tej wieży bez dna.”

Myslovitz – Wieża melancholii

_____
Dziś będzie początek nowego.
Początek 14 cyklu.

Dziś jest nów.
Pierwszy dzień nowego cyklu księżyca.

Zbieram siły.
Jutro będzie lepsze.

Wiadomość wyedytowana przez autora 14 października 2023, 13:00

22 października 2023, 10:37

14cs 9dc
Czy można powiedzieć, że końcówka ostatniego cyklu mnie przetyrała?
Tak, bo dałam się ponieść. Znowu w moich myślach pojawiła się nieustająca chęć posiadania dziecka za wszelką cenę. Wróciło to przekonanie, że jestem w stanie coś zmienić biorąc sprawy w swoje ręce, ale później dostałam sprowadzającego na ziemię kopniaka w tyłek.

Jest już lepiej.
Kolejne przegadane godziny z mężem mam za sobą i one pomagają. Wyciągnął mnie z dołka, w którym dopadły mnie znowu te niebezpieczne myśli – „Jesteś pusta.”, „Nie możesz dać mu rodziny, o której marzy.”, „Jak ma być z tobą szczęśliwy.”
Kiedy myślałam, że rozpracowałam je wcześniej to one wróciły i przygniotły swoim ciężarem. Ta apatia i obojętność zaczynała już bardzo go denerwować, gdy obserwował mnie z boku.
Udało mi się przyznać do moich myśli. Całkiem odkryć to, co grało mi w głowie przez ostatni czas. Wcześniej wstydziłam się tego i nie mówiłam o tym głośno. Podświadomie czułam, że to... Złe?
Przemówił mi do rozsądku. Jego mowa nie jest przyjemna i nie głaszcze mnie po głowie mówiąc, że wszystko będzie dobrze – tego bym nie zniosła. Zaklinanie rzeczywistości czy słodkie kłamstwo nie jest dla mnie. Poukładał więc mnie na nowo. Zredefiniował nasze małżeństwo i czuję się lżej. Czuję, że nie działam w presji i czerpię siłę z jego poczucia spokoju.

Wydawało mi się, że zaakceptowałam fakt, że możemy zostać we dwójkę już do końca i miałam rację – tylko mi się wydawało.
Uczę się, że nie muszę dostawać od życia tego, czego chcę. Tego, co będzie łatwe i przyjemne.


______
Bardzo podnosi mnie na duchu myśl, że udało mi się jeszcze bardziej zbić prolaktynę.

Poziom prolaktyny:
- z dnia 21.03.2014 wynosił 32,5 ng/ml
- z dnia 19.04.2023 wynosił 31,2 ng/ml
- z dnia 12.08.2023 wynosił 25,7 ng/ml
- z dnia 21.10.2023 wynosi 17,3 ng/ml

Najmniejszy poziom jaki osiągnęłam w życiu.
Przypomnę, że po kuracji Dostinexem był wzrost do 47,7 ng/ml!

Kuracja trwała: od 10.05.2023 do... Prawdopodobnie będę jeszcze brać do końca roku.
Zastosowałam: 1x dziennie 500mg Niepokalanek firmy Aliness
Kolejne badanie zrobię pewnie w styczniu i później zmniejszę dawkę 1x na 3 dni.

Wiadomość wyedytowana przez autora 22 października 2023, 10:45

25 października 2023, 13:55

14cs 12dc

W tym ponurym, zlanym deszczem i brzydkim dniem wracam od ginekologa z planem. Dzisiaj stałam się pacjentką Gdyńskiej Gamety i wylądowałam pod skrzydłami dra Wojciecha Śliwińskiego.

Wybrałam się tam z mężem - przy krótkim przedstawieniu sprawy przez telefon takie zalecenie dostaliśmy od pani z recepcji. Wejście do kliniki, wypełnienie formularzy kontaktowych i zgód wszelkiego rodzaju wprawiło mojego męża już w lekkie zdenerwowanie. On nie bardzo przepada za takimi miejscami jak przychodnie, szpitale czy kliniki, więc gdy przeczytał pytanie o udostępnieniu danych w przypadku śmierci już rzucał mi nerwowe spojrzenie.

W poczekalni uczucie poddenerwowania przeszło na mnie, a mąż już rozluźniony mówił mi jak bardzo się cieszy, że jesteśmy tutaj razem i że ma dobre przeczucia co do tego lekarza. Sama czułam się jakbym miała zdawać ponownie maturę ustną z natychmiastowym wynikiem. Przyszliśmy z dobrym, półgodzinnym zapasem czasu i moim oczom nie mogła umknąć kobieta siedząca prawie naprzeciwko mnie z lekkim zarysem ciążowego brzuszka. Miałam wrażenie, że przeszywa mnie wzrokiem, jakby chciała mi powiedzieć, że jeszcze niedawno siedziała na tym samym krześle i denerwowała się równie mocno jak ja. A może tylko przyglądała się mi, bo byłam przemoczona od deszczu i siedziałam w swoim ulubionym gigantycznym swetrze, który miał mi dać złudne uczucie komfortu. Wymieniłyśmy tylko słabe uśmiechy i po jakimś czasie obie zniknęłyśmy sobie z oczu idąc do naszych gabinetów.

Lekarz okazał się specjalistą w pełnym tego słowa znaczeniu. Choć odniosłam wrażenie, że jesteśmy dla niego błahym przypadkiem, bo nie mamy za sobą aż tak skomplikowanej historii jak niektóre z Was. Zebrał od nas bardzo szczegółowy wywiad dotyczący naszych starań do tej pory, stanu naszego zdrowia i obaw.
Dla męża nie miał żadnych wytycznych. Po analizie badań nasienia stwierdził, że nie są potrzebne żadne dodatkowe badania, bo są na świetnym poziomie.
Ja z kolei po dokładnym zbadaniu nie usłyszałam po raz pierwszy nic strasznego. Nie straszył mnie PCOSem i uspokoił mówiąc, że nie widzi żadnych anatomicznych nieprawidłowości, które mogłyby skutkować niepłodnością. Być może zobaczył moją małą frustrację, bo zaraz dodał że jakaś przyczyna tego, że nam nie wychodzi jednak musi istnieć. Na wspomnienie o kuracjach niepokalankiem tylko uśmiechnął się pod nosem i nie skomentował tego w żaden sposób. Wyniki i tak mówiły same za siebie. Wyraził za to swoje zdecydowane zdanie dotyczące suplementacji inozytolem czy NAC - wg niego nie są to rzetelne sposoby poprawiania płodności i nie przemawiają za tym wyniki badań naukowych.

Założył dla nas dość długi plan działania z podzieleniem go na trzy etapy, które zapewne są standardowym postępowaniem chociaż dla nas jest to zupełna nowość.
Z chwilą rozpoczęcia kolejnego cyklu zaczynamy pierwszy (i mam nadzieję, że ostatni z pomocą medyczną) etap naszej drogi do zostania rodzicami.

Stymulacja letrozolem.
Monitoring owulacji u gina.
Jazda.

Wiadomość wyedytowana przez autora 25 października 2023, 14:01

2 grudnia 2023, 09:18

15cs 2dc

Doczekałam się zakończenia wydłużającej się 14-nastki.
Nie mogłam spodziewać się niczego innego jak tylko powtórki z listopada ubiegłego roku, czyli przeczekania bezowulacyjnego cyklu. Te dwa miesiące są niemalże bliźniacze w swoich wyglądach, gdy porównuję je na wykresach, długościach trwania i całej reszty objawów, które mogłam obserwować.

Jest zdecydowanie łatwiej, gdy już doświadczona większą obserwacją swojego organizmu po tych ponad dwóch latach widzę pewien schemat. Organizm potrzebuje się oczyścić i (tak myślę) przygotować do dalszej walki. Rozumiem go i szanuję. Wiedziałam jak będzie wyglądał, gdy usłyszałam na ostatniej wizycie, że nie ma śladu wskazującego na przygotowanie się do owulacji.
Czekałam więc grzecznie i chociaż robiłam swoje to nie nastawiałam się na cud w tym miesiącu.

_____
Plany na piętnastkę są już bardzo wyraźne.
Od jutra (3dc) zaczynam przyjmować letrozol. Branie tabletek zakończy się w 7dc.
Umówiłam już monit na 13.12. zgodnie z zaleceniami lekarza.

To są dwa kroki, na których teraz wyląduje całe moje skupienie.
Staram się twardo stąpać po ziemi i nie odlatywać zbyt daleko. Za bliskie wznoszenie się do słońca potrafi spalić skrzydła, a lądowanie jest okrutnie bolesne. Oczywiście łapie się na tym, że planuję piękne chwile, ale jednocześnie chcę przygotować się na kolejny policzek w twarz.

Czy jestem bliżej? Czy dalej?
Nie wiem.
Przestało mieć to dla mnie znaczenie.
Ufam Bożemu planowi i wiem, że wszystko się poukłada zgodnie z nim, więc i na dziecko przyjdzie odpowiednia pora.

Cieszę się szansą, którą dostaliśmy z mężem dzięki tej stymulacji.
Cieszę się towarzystwem osób, które doskonale rozumieją przez co przechodzę.

13 grudnia 2023, 13:46

13 grudnia.
13 dzień cyklu.
15 cykl starań.

Dziś miałam wizytę kontrolną, żeby podejrzeć co udało mi się wyhodować i jestem bardzo mile zaskoczona.

Stymulacja dała mi dwa bąble, po jednym w każdym jajniku. Jeden 18mm i drugi 20mm. Endometrium pulchniutkie i bardzo się podobało Panu Doktorowi.
Dostaliśmy zalecenia, żeby działać od dziś przez kolejne trzy dni. Pęcherzyki mogą pęknąć jeszcze dziś same, ale żeby nie kusić losu dostałam też Ovitrelle, który mam sobie podać jutro wieczorem.

W zaleceniach test ciążowy mam wykonać 29.12.
Tu następuje chłodna kalkulacja:
- test wskazuje pozytyw - robię betę plus progesteron i wysyłam wynik mmsem na podany numer.
- test wskazuje negatyw - zaczynam kolejną stymulację letrozolem i kolejny monit.
___
Cieszę się, ale czy w ogóle mogę?
Wybucham niepohamowaną radością i za chwilę sama się stopuje, żeby czasem czegoś nie zapeszyć.
Patrzę jak entuzjastycznie reaguje mąż i czuję ciepełko na sercu.
Już tyle razy dostałam po dupie.
Kolejna szansa.
Czuję się jak na samym początku.
Wiem, że jeżeli zobaczę negatyw to znów przyjdzie rozczarowanie z pierwszych miesięcy starań. Albo może nawet gorsze.

29 grudnia 2023, 10:16

15cs 29dc

Dzień planowanego testowania i szukania dwóch kresek.

Zasnęłam spokojnie. Wstałam spokojnie.
Zrobiłam testy i zostawiłam je na podłodze. Przecież jeżeli druga kreska ma się na nich pojawić to nie „mignie” a zostanie na dłuższy czas.
Nie było jednak na nich niczego więcej.
Rzeczywistość nie zostawiła mi żadnych złudzeń, kiedy zobaczyłam na testach wyraźną jedną kreskę i ani cienia nadziei na drugą. Ten obrazek uderzył mnie trzykrotnie, bo dla pewności stwierdziłam że zrobię trzy różne testy.

To wszystko dzieje się jakby obok mnie.
Próbuje mnie dotknąć i zranić do żywego.
Boli…
Boli jak myślę o tych dwóch cudownych pęcherzykach, które widziałam na własne oczy.
Boli szansa, która okazała się ślepakiem. Podwójnym ślepakiem.

Mąż mówi, że jest ze mną coraz gorzej po każdym negatywnym teście, a mnie to rani i sprawia, że jeszcze bardziej chce mi się płakać. Byłam gotowa, chłodna i zdystansowana – tak jak chciałam do tego podejść, ale to nie sprawiło, że porażka odbiła się ode mnie jak od niewidzialnej tarczy.

Przydusił mnie stłumiony szloch.
Łzy i tak same popłynęły.

Jest mi już lepiej.
______________
Czekam na pojawienie się okresu.
Jeżeli nie pojawi się do poniedziałku to muszę skontaktować się z lekarzem czy wszystko jest w porządku.

Zostały jeszcze dwie próby stymulacji letrozolem.
Powtarzamy procedurę, ale negatywnych testów nie chcę już powtarzać.

Zostaje mi kropla nadziei.
Choć demony w mojej głowie szepczą mi, że nigdy nie usłyszę jak ktoś mówi do mnie „mama”.

Wiadomość wyedytowana przez autora 29 grudnia 2023, 10:45

5 stycznia, 09:01

16cs 7dc
2cs z letrozolem.

Po ostatnim zatestowaniu i zobaczeniu bieli musiałam jeszcze czekać jeden długi dzień na pojawienie się okresu. W końcu przyszedł i doszczętnie zniszczył moją nadzieję.

Końcówka zeszłego roku okazała się prawdziwym pojazdem mojej psychiki.
Oczekiwanie i złudna nadzieja sprawiły, że prawie zaczęłam chodzić po ścianach. Nie potrafiłam się skupić na niczym innym jak tylko na swoich objawach i odliczaniu dni do wykonania testu. Ponad to grudniowe wydarzenia, które napotkaliśmy po drodze były mniejszym sprawdzianem dla naszego związku. Ta wielka chmura mojej niepewności zniknęła, gdy otrzymaliśmy dobre wiadomości na monicie owulacji i mogłam się autentycznie cieszyć, że może w końcu jesteśmy na dobrych torach i nie wykoleimy się jak za każdym dotychczasowym razem.

Moje dobre nastawienie skończyło się gdy zobaczyłam samotną kreskę.
Co tym razem poszło nie tak? Już mi się nie chce o tym myśleć.

Przez kilka dni trwałam w walce ze swoją głową. Kompulsywne, okropne myśli, które ciągle gdzieś mi przeszkadzały. Niepewność i utrata poczucia własnej wartości.

Źle liczyłam cykle oszukując sama siebie.
Wystartowałam z licznikiem od lipca 2022 roku, a powinnam doliczyć do tego jakieś 8 cykli, bo przestaliśmy mieć coś przeciwko żebym stanęła z brzuchem na ślubnym kobiercu i zaczęliśmy się na luźno starać pół roku przed ślubem – czyli czerwiec 2021… Powinnam więc oznaczyć go jako 24cs?
Pamiętam doskonale ten czas, kiedy tu wpadłam i kiedy czytałam wpisy innych dziewczyn. Widziałam wtedy oznaczenia 10cs….13cs...17cs… i myślałam sobie – szmat czasu, oby mnie to nie dosięgło, bo nie wiem jak sobie z tym poradzę uwzględniając te wszystkie jazdy z początków starań.

Koniec.
Koniec z tym bagnem. Muszę stąd wyjść, bo oszaleję.
Zamierzam żyć, walczyć i nie dać sobie odebrać resztki siły.
Przecież gdy nie było wizji dziecka w naszym życiu, tylko mogło ono wpaść – wyglądało to zupełnie inaczej. Dlaczego mam dawać się bić po głowie ciągłym uczuciem straty?

__________
Środa 10.12 przypada mi wizyta w klinice na monit. Zobaczymy co znów się tam dzieje i czy mogę liczyć na ładną owulację.

Plany na najbliższy czas:
- Pesymistyczny scenariusz – nie zostanę matką już nigdy, bo wszystko to nie sprawi żeby zadział się cud.
- Mniej pesymistyczny scenariusz – jeszcze się naczekam na ciążę, ale będziemy musieli rozpocząć przygotowania do in vitro, więc z brzuchem mogę chodzić dopiero w 2025r.
- Optymistyczny scenariusz – zostaje nam jeszcze jedna stymulacja oprócz aktualnej, a później podchodzimy do inseminacji. Jeżeli będzie sukces to z brzuchem mogę wylądować do czerwca 2024r.
- Optymistyczny scenariusz niepoprawnej wariatki – ciąża wypala w aktualnym cyklu i rodzę jeszcze w tym roku.

_________
Edit wizyta 10.01.2024:
- endometrium pulchniutkie,
- prawy jajnik praktycznie pusty,
- lewy jajnik ma pęcherzyk 23mm.
Na wizycie podano mi od razu Zivafert w zastrzyku stymulujący pęknięcie pęcherzyka.

Wiadomość wyedytowana przez autora 10 stycznia, 19:47

24 stycznia, 09:24

16cs 26dc
2 cykl starań z letrozolem.

Dzień testowania.
______

Budzik nie musiał wyć jak co dzień żebym się obudziła. Oczywiście, że go wyprzedziłam i zmierzyłam temperaturę. Widząc ten jakże zacny spadek już wiedziałam co pokaże mi „patyk prawdy”.

Czy się myliłam? Oczywiście, że nie.
Zanurzając go w kubeczku i widząc jak się wybarwia już widziałam walącą po oczach jedną krechę.

Postanowiłam mieć to w dupie.
Ubrałam więc uśmiech szaleńca i z uporem maniaka stwierdziłam, że się nie dam.
Zostawiłam test i zrobiłam w tym czasie swoje rzeczy, którymi zajmuję się zwykle przed porannym prysznicem.
Ten zasrany patyk wręcz się ze mnie śmiał, ale cóż… Przecież mam to w dupie. Wywaliłam od razu dziada, żeby dłużej na niego nie patrzeć i… zaczęłam się śmiać. W głos.

Zrobiło mi się szkoda ale nie siebie, tylko tych wszystkich osób, które wierzyły w mój książkowy wykres i wynik idealnego progesteronu w 7dpo. Wszyscy dali się nabrać, a tu „surprise motherfucker!” (ten kto „Dextera” oglądał ten wie).
Dobry żart co nie?

Oddycham z ulgą, bo nie dałam się ponieść tej fali ślepej i złudnej pewności wyniku.
Jestem z siebie zadowolona, bo nie uroniłam ani jednej łzy.
Skończyło się.
Przy ostatnim nieudanym cyklu powiedziałam tej suce (niepłodności) dosyć. Nie dam się szmacić i poniżać. Płakać na jej zawołanie i tańczyć tak jak mi zagra. Nie zrani mnie już więcej.

Mogę sobie teraz patrzeć na nią jak stoi obok mnie i próbuje dźgać mnie tym nieudanym testem, powtarzając w kółko – haha! Nie udało się! Ale jesteś zjebana! Na pewno jest z Tobą coś nie tak! Wszystkim się udaje, a Ty co? Gdzie Ty jesteś? Co Ty masz?

Dość!
Gapię się na nią i pomalutku zaczynam się śmiać coraz głośniej.
Boże czy to już szaleństwo?
Czy już do końca postradałam zmysły?
Wyprała mnie z wszelkich uczuć. Stałam się obojętna, bo chyba tego właśnie chciała.

Nie dam się. Widzę, że ten mój „demon” jest w szoku gdy nie daję się złamać.
Nie zaszczycę jej ani słowem.
Jebać to.
______

Ten poranek to już historia. Chwila, która minęła.
Cieszę się życiem.
Jestem wdzięczna, że mój mąż budzi się obok mnie. Wiem, że dopóki mamy siebie - mamy wszystko.

Czy chcę więcej? Czy chcę pełnej rodziny?
Pewnie.
Czy za wszelką cenę?
Niekoniecznie.
Nie dam sobie zabrać spokoju ducha i szczęścia które mam. Nie oddam jej ani grama mojego życia. Nie dam w zastaw żadnych pieniędzy, zdrowia czy duszy. I nie zrobię wszystkiego, bo mam swoje granice i nie dam się upokarzać w nieskończoność.
Dość.
Tego już za wiele.

Będę uparta.
Czoło mam już twarde, żeby przebijać dalsze mury.
Dupę chyba też, bo tym razem nie poczułam nawet szczypania po laniu.
______

Plan działania:
Czekam na okres.
3-7dc znowu biorę letrozol.
13/14dc monit w klinice.

I śmieję się tej suce w twarz.
______
Edit:
27.01 zaczynam 17 cykl starań.
To 3 cykl z letrozolem.

Wiadomość wyedytowana przez autora 27 stycznia, 08:06

7 lutego, 16:49

17cs 12dc
3 cykl z letrozolem.

Dziś był monit.
Dziś będzie krótko i rzeczowo.
Nie chcę, żeby ta sucz znów przejęła nade mną kontrolę, chociaż wiadomo, że niektóre myśli same wpadają do głowy. Ale nie mogę się im poddać.

Stan mamy następujący:
3 pęcherzyki.
Na prawym jajniku pojedyncza sztuka wielkości 20mm.
Na lewym jajniku pokazała się parka wielkości 24mm i 17mm.

Czy mam się bać ciąży mnogiej?
Doktor odpowiedział jasno, że gdyby było duże zagrożenie takiej ciąży w moim przypadku to z pierwszej stymulacji mielibyśmy bliźniaki. Teraz liczymy, że cokolwiek zaskoczy.

Zalecenia są równie proste co dotychczas:
Jutro (13dc) zastrzyk zivafert.
Od dziś przez trzy dni mamy działać.

28dc to dzień robienia testu ciążowego i zakończenia etapu stymulacji. Jeżeli zobaczę dwie kreski mam zrobić badanie z krwi. Jeżeli zobaczę negatywny wynik to czeka mnie kolejna stymulacja już w mniejszej dawce i podejście do inseminacji.

Pozostaje mi nic innego jak cierpliwie czekać.
W tym czasie robię swoje - wróciłam do życia sprzed starań. Czyli trzymam regularność treningów i nie zastanawiam się czy moje sobotnie głodówki (posty) źle wpłyną na potencjalną ciążę.

Żyję nadzieją.
Żyję normalnie.

Wiadomość wyedytowana przez autora 7 lutego, 16:50

18 lutego, 18:55

17cs 23dc

Przez cały czas staram się rozwiązać problem. Koncentruję na nim moje wszystkie życiowe siły i zaczynam czuć, że to zabieganie jest pozbawione jakiegokolwiek sensu. Wywołuje tylko żal do siebie, poczucie że stałam się więźniem czasu i własnego ciała.
Chcę już pożegnać ten ból, na który jestem ciągle narażona. Ciągłe wystawianie się na niego wcale nie czyni mnie silną, jak wielu może przypuszczać.

Odkryłam, że ta walka ma swój początek. Tak jasny, pełen nadziei i niewinnych marzeń o przyszłości.
Już nie biegnę do mety. Mój sprint przestaje mieć znaczenie. Częściej powłóczę nogami. Czasem stoję w miejscu, ale nadal oszukuję ludzi, że to pot na mojej twarzy a nie łzy.
Jak na razie ten punkt końcowy wydaje mi się być gorzki, a nie tak słodki jak na początku.
Zawsze podążałam za głosem serca, lecz robiąc to do tej pory czułam tylko ból i rozczarowanie.
Czy to znak, żeby wyłączyć to siedlisko emocji?
Zamienić piękno powiększenia rodziny w listę obowiązków do odhaczenia?
Stać się kamieniem – oszlifowanym, żeby wszystko po mnie spłynęło? Czy takim z ostrym końcem, żeby nie pozwolić się zranić?

To jest najtrudniejsze zadanie z jakim przyszło mi się mierzyć.
Wcale nie chodzi o tęsknotę. Musiałam wiele razy zajrzeć w głąb siebie i sprostać kłębiącym się we mnie myślom. Brzydkim i ciężkim.

I tak stałam się tą bezpłodną. Kobietą, którą nigdy nie chciałam być.
A teraz walczę sama.

Jestem.
Żyję.
Trwam w rutynie.
Będę istnieć dopóki odnajduję jeszcze siłę w swoim sercu.
Bóg pomału zabiera ode mnie ten instynkt i pozwala mi cierpieć coraz mniej.
______

Staraczko,
Nikt nie zna bólu, w jakim jesteś.
Nikt nawet nie próbuje go zrozumieć…
Nikt nie zna życia jakim żyłaś wcześniej,
Nikogo to nie obchodzi, bo nikogo tam nie było.

Czy zdajesz sobie sprawę z tego co naprawdę się tu wydarzyło?
Czy ktoś jest w stanie zaradzić Twoim wszystkim łzom?

25 lutego, 08:33

18cs 1dc

Stymulacja nie była dla mnie.
Wszystkie trzy próby, pomimo hodowli całkiem ładnych pęcherzyków, okazały się chybionym strzałem. Staram się tego nie przeżywać, co czasem (jak widać po poprzednim wpisie) jest trudniejsze do zrobienia.
Już nie czuję się... Pusta.
Nie czuję się bezużyteczna bo... Tak się po prostu stało.
Jeszcze ani razu nie zobaczyłam pozytywnego testu.
Nie wiem czy kiedykolwiek zobaczę drugą kreskę, ale też nie wiem czy ten moment nie przyjdzie za chwilę. Na całe szczęście te myśli przestały mnie dręczyć i doprowadzać na granicę szaleństwa.
______

Osiemnastka to próba podejścia do inseminacji.
Niechybnie przesuwam swój pionek dalej na tej planszy, ale jeszcze nie widzę mety. Być może ta gra w życie wcale nie ma końca tylko będzie kręciła się w kółko?

Mąż chce iść za ciosem.
Jest gotowy i powtarza, że nie ma już na co czekać. Ja buduję na nim swoją siłę, bo sama jej nie mam. On potrafi wszystko ocenić chłodnym okiem. Potrafi podjąć decyzję, która wiem, że będzie dla nas najlepsza.

Pragnę dziecka, ale był moment zawahania co robić dalej. Czy od razu pakować się w IUI, co da nam zwiększone szanse, czy może odczekać i żyć niezmienionym życiem? Pomimo uczucia braku i tęsknoty to jest nam przecież dobrze i wygodnie, a dziecko oznacza całkowitą zmianę, która przez chwilę mnie sparaliżowała.
W tym momencie wkracza mój mąż, który przerywa swoje obowiązki i tuląc mnie oznajmia, że idziemy dalej. Całuje mnie w czoło i mówi, że on też jest przerażony, ale ta chęć posiadania rodziny jest większa niż strach przed nowym życiem.
Czy będą problemy? Oczywiście, że tak! Przecież to jest życie, więc gdy nie masz problemu to prawdopodobnie leżysz już w grobie i jest Ci wszystko jedno.
W tym momencie wiem, że trafiłam pod dobre skrzydła i mogę oddać mu wszystkie swoje obawy, bo to on rozprawi się z większością problemów naszego rodzinnego życia. I jestem szczęśliwa, bo nasze małżeństwo to przymierze - każde oddaje w nim siebie nie żądajac nic w zamian.
______

Plan:
17cs 29dc - robimy oboje konieczne badania krwi pod IUI. Mamy już wyniki i nie ma żadnych przeciwwskazań biorąc pod uwagę choroby zakaźne.
18cs:
3-7dc - łykam letrozol w zmniejszonej dawce żeby nie wyhodować za dużo bąbli.
5dc (?) - jeżeli już nie będzie krwawienia to robię biocenoze pochwy.
13dc - monit. Sprawdzamy czy jest moment owulacji. Jeżeli tak to ten dzień staje się dniem inseminacji.
28dc - prawdopodobnie będzie test.

Wiadomość wyedytowana przez autora 25 lutego, 08:48

1 2 3