Invitro- obawa akceptacji

Kobiety będące biorczyniami, jak poradziłyście sobie ze świadomością, że tak naprawdę dziecko, które Wam się urodzi „nie będzie Wasze”, że nie będzie miało z Wami praktycznie nic wspólnego, że będzie dzieckiem Waszego partnera i jakiejś obcej kobiety, albo w ogóle nawet nie będzie dzieckiem Waszego partnera a Wy mimo to będziecie je nosić? Nie mogę mieć dzieci, nie mam komórek jajowych, moje AMH to <0,01, mam przedwczesne zanikanie czynności jajników od wielu lat, przy czym do 30 roku życia mam jeszcze kilka ładnych lat a instynkt macierzyński się odzywa, chciałabym być matką, ale rzeczy wyżej wypisane powodują niechęć. Chciałabym być matką swojego dziecka. Dziecka, które będzie miało moje geny, będzie do mnie podobne. Chciałabym mieć pewność, że jeżeli już będę w ciąży, uwzględniając możliwość invitro, to nie będę miała wątpliwości. Boję się, że nie będę sobie w stanie psychicznie poradzić noszeniem „nie swojego” dziecka i możliwością narażenia się na komplikacje/ problemy zdrowotne.

Myślę że przy takich myślach powinnaś po prostu iść do psychologa/terapeuty i sobie to przegadać.
Dla mnie osobiście najważniejszy jest fakt bycia w ciąży i posiadania dziecka, nawet jeżeli pół Materiału genetycznego nie było by moje. Uważam, że istotne jest to że będę je kochać i wychowam na dobrego człowieka.
Ale każda z nas jest inna i ma inne możliwości akceptacji. I chyba ciężko się porównywać.

Zajrzyj sobie na wątki o adopcji zarodków czy komórek od dawczyń... Na dziale starając się z pomocą medyczną. Tak jest mnóstwo dziewczyn i pewnie nie jedna miała jakieś rozterki w związku z tym wszystkim...może coś tam Ci to pomoże.