🦊 Gdy w kwietniu Lisik wątek przejmuje, to wiele ciąż się z tego wykluje! 🐣

@PaulinKA świetne wieści! 😊 Przez 6 dni mam bemfolę 150. Na razie nie wiem jaki będzie transfer, oczywiście chciałabym świeży żeby to było jak najszybciej. Jednak jeśli mój organizm ciężko przejdzie stymulację to po prostu poczekam trochę dłużej.

@Wyobraźnia trzymam kciuki 🤞 Też myślę, że te nasilone mdłości są dobrym objawem i kropek pięknie się rozwija.

Bambik dokładnie tak! We własnym łóżeczku właśnie leżę, z reszty skorzystałam i jest o niebo lepiej ☺️

Imazolka mam niby dietę lekkostrawną mieć, nie jestem pewna przez ile ale stary usmażył dorsza na obiad. No co miałam nie zjeść, zjadłam, obym nie pożałowała. 🫣 a potem leżę w łóżku a on się pyta czy chcę croissanta z piekarni. No dogadza mi ale kurde 😂 ja nie mogę (odmówiłam niestety croissanta).

Paulinka to ty już wiesz!! 🥹🥹💙💗 omg omg.

Wyobraźnia twój kropeczek jest bardzo głęboko w naszych serduszkach i mocno w niego wierzymy. Jak na razie wieści nie są złe, ale czekamy jeszcze kilka dni na serduszko ❤️ mam nadzieję że mimo tego stresu miło spędzicie święta 🐰

Lisiku - jakby co zdradzę, że zdecydowanie możesz mnie zostawić w drużynie IVF. 😉😉😉

Clara, jesteś przekochana, dziękuję, że tak o mnie pamiętałaś 🩷🌷

Kochane. Życzę Wam zdrowych, spokojnych i dobrych Świąt. Spędźcie je tak, jak tego chcecie i potrzebujecie. Dużo spokoju, ciepła i samych pyszności.

Tulę Was najmocniej całym sercem i kibicuję każdej (zza wielkanocnej rzeżuchy). 😉🌱🐇

Ja po prostu czytam Was trochę ukrycia, bo emocjonalnie łatwo nie jest...
Niby wszystko wychodzi dobrze w badaniach, ale mój strach po tym wszystkim ma władze nade mną...
Do tego fakt, że całe życie myślałam że Cc to jedyna droga żeby moje dzieci mogły pojawić się na świecie, powoduje że zderzenie z sugestiami o naturalnym porodzie są jak z innej bajki...

Ale proszę bardzo oto wiruski od mojego kurczaczka: 🦠🦠🦠🦠 ale życzę Wam łatwiejszych i mniej emocjonalnych ciąż... 😉 trzymam kciuki za każdą z Was, chociaż wiadomo, że szczególnie bliskie są mi te z Was które są po lub przed transferami ale wierzę, że każda z Was doczeka się tego małego okruszka... ale ciężko mi nadążyć za tym co się tu dzieje...

Krysia przecież Ty zaraz będziesz pakować walizkę do szpitala 🫣 jak mi szybko Twoja ciąża leci... Wręcz nieprawdopodobnie...
Braciszek pewnie nie może się doczekać ?

U nas melduję, że już stabilnie. Młodemu się polepszyło, mnie mdliło ale już przeszło a męża w ogóle ominęło
Także dziwny ten wirus albo już się uodporniliśmy po poprzednim.

Cześć dziewczyny,

Podczytuję Was od miesięcy i chyba dojrzałam do tego żeby się odezwać i przedstawic. No i oczywiście poprosić o przyjęcie do Waszego grona 🥹

Staramy sie z mężem o dziecko od września 2024. Zawsze moim największym strachem było, że nie będę mogła zostać mamą. Niestety póki co zmuszona jestem żyć w swoim największym koszmarze.

Wiem, że czas nie jest już po mojej stronie (34 lata), ale miałam cichą nadzieje, że starania przyniosą jakiś skutek. Niestety po miesiącach starań naturalnych, 5 stymulacjach clo, 5 stymulacjach lametta i 3 próbach IUI musieliśmy zaakceptować rzeczywistość i przejść do in vitro. Procedura jest dla mnie czymś zupełnie normalnym i pozytywnym, pokładam w niej wielkie nadzieje, ale jeszcze trochę przeżywam żałobę po naturalnych staraniach.

Myślę, że łatwiej by mi było gdybym znała wroga, ale niestety wszystko wskazuje na niepłodność idiopatyczna. AMH spada dosyć dynamicznie ale nie jest jeszcze zle, jajowody drożne, hormony wszystkie w normie, owulacje występują, a odpowiedź na stymulację była zawsze bardzo dobra (2-3 pęcherzyki). Miałam dwa razy histeroskopie z wycięciem polipa, ale według lekarzy poza tym endometrium wyglądało fantastycznie. Na wszelki wypadek przeszłam też kurację doksycyklina. Wyniki męża są bardzo dobre, koncentracja i ruchomość dużo powyżej normy, morfologia 6, fragmentacja 8. Mam poczucie winy, boję się, że jest we mnie jakiś poważny problem, którego nie widać, może jakość komórek jest fatalna?

Mimo wszystko walczę z katastroficzną wersją siebie, staram się na codzień myśleć pozytywnie i widzę bardzo duże zmiany w swoim nastawieniu. Czasami tylko bywają trudne dni, ale chyba każda z nas je ma

Nadzieja napawają mnie cudowne historie wielu dziewczyn z Waszego wątku, które zostały już mamami. Liczę na to, że będę mogła znaleźć miejsce w Waszym gronie i wesprzeć Was w walce, podzielić się swoimi doświadczeniami (a także wielu znajomych w podobnych sytuacjach), i może zebrać te dozę nadziei od Was☺️

P.S dzisiaj ruszyłam z pierwszymi dawkami leków (Rekovelle i Menopur) i do teraz nie wiem czy dobrze je podałam 😅 strasznie to było stresujące

Mi się dłuży jak... właśnie mam ambitny plan na pranie i prasowanie rzeczy zaraz po świętach.. muszę dokupić ostatnie drobiazgi, odnaleźć wkładki do fotelika, złożyć wózek, skręcić łóżeczko...
Mlody tak, coraz częściej się do niego przytula i takim rozczulającym dziecięcym głosem mówi do niego "witaj nunusiu" a mi powtarza ze "nunus jest w swoim domku, ale niedługo go stamtąd wyciągną".
Ja aktualnie mam emocjonalny dołek po tych prenatalnych... liczyłam że wyjdę stamtąd z planem na cesarkę, a zamiast tego mam tylko więcej wątpliwości....