Chłopiec 💙💔 Genetycznie zdrowy.
Kariotypy oboje mamy prawidłowe, moje KIRy dobre.
Jestem w emocjach, nie wiem co czuje. Dalej nic nie wiem. Myślałam ze cokolwiek wyjdzie w tych badaniach.. za 70% poronień odpowiadają wady genetyczne. A bzdura jak widać, lub ja jestem w 30%.
Nie wiem co się stało, co poszło nie tak, nie mam pomysłu i chyba udam sie do prof J jednak. Może jednak Prograf, a może cukier.
EDIT: chodzę i troche klne. Nie placze. Moja pierwsza reakcja to bylo: k***wa! Co jest ?!
Czasu nie cofne, nie mialam na to wplywu. Uwazam, ze zrobilam wszystko aby bylo dobrze. Obstawiam, ze cos moglo jeszcze pojsc na etapie organogenezy. To nie wychodzi w badaniu gen, a tak tez sie zdarza, nawet w wyższej ciazy. Umowie sie do Jerzakowej, moze cos wymysli extra poza jej slynnym „body pump co drugi dzien”.
Nie zdolowalam sie bo mam znak, ze my jestesmy zdrowi i jesteśmy w stanie mieć zdrowe genetycznie dziecko. I ja jeszcze nie jestem az taka stara. „Stare jajeczka”, „młoda Czeszka” - te myśli juz zegnam.
Wrocimy z krotkiego urlopu, to idziemy na cmenatrz pozegnac naszego Synka 💙
Boże jak to brzmi ..
Chyba się musze dziś napić wina albo piwka, bo moja głowa za dużo już procesuje.
Wiadomość wyedytowana przez autora 1 kwietnia 2023, 11:20
I czuje się w tym wszystkim bardzo samotna. Tylko tu znajduje prawdziwe zrozumienie i wsparcie.
Nigdy nie dowiem się co się stało. I naprawdę nie wiem co dalej robić… Nie śpię po nocach przez to, ale już nie mam siły dalej grzebać i analizować.
Mogę dalej iść w badania i środki typu biopsja endometrium, immunoglobuliny, ale czy jest sens? Czy mam na to sile ? Nie mam.
Prof J - już mam stresa, jak przed klasówka z chemii w liceum, czy się przyznawać ze brałam Encorton i czemu nie przyszłam przed ivf.
Docent P - jak leki były zle dobrane i to ich wina to straciłam zaufanie. A może nic nie zmieni bo to nie wina immunologii. Wiec czego ? 🤯
Czekam teraz na okres, mam wykupiona już od tygodnia receptę na Estrofem. Ale bardzo się boje kolejnego transferu i kolejnej ciąży. Bo jak widać to utrzymanie ciąży a nie zajście jest moim największym problemem. Nie wiem czy wbrew temu co zalecają lekarze nie wycofać się z tej imprezy na jakiś czas. „Malo czasu”, „50% to już wady genetyczne w tym wieku”, „może się uda uzyskać chociaż jeden zarodek”. A g***o prawda.
Myslalam, ze bede miala kilka dni wiecej na decyzje co dalej, ale nie, @ przyszla rowniutko 27 dnia.
Jezeli kolejny transfer w tym miesiacu, to dzis musze wziac Estrofem. Jest duze ryzyko, ze na cyklu naturalnym transfer wypadlby w niedziele, a w niedziele klinika nie pracuje.
Dlaczego mam dylemat? Bo maj i czerwiec z powodow zyciowo - logistycznych na transfer odpadaja. Jakbym nie liczyla i probowala przesuwac, akurat te dni, gdy transfery bylyby prawdopodobne oblozone sa takimi wydarzeniami, na ktorych chce i musze byc. Wazne, poza Waw, zaplanowane od roku. I juz wystarczy, ze cale zycie poki co dostosowalam do staran, nie wyjechalam na swieta, na sylwestra, na narty, cala zime przesiedzialam w mieszkaniu i mam dosc !!!
Wiec albo TERAZ, albo dopiero w lecie.
Tylko po co w takim razie meczylam sie z poronieniem samemu zamiast pojsc na zabieg?
I co z moja endometrioza ? 😭 Albo ciaza, albo sztuczna menopauza na lekach w takich razie do lata.
Wiem jaka jest najlepsza rada, dac sobie czas i spokoj. Czasu srednio mam, spokoju juz nigdy nie osiagne.
Siedze i patrze na ten Estrofem 😖 Rozum mowi - bierz i probuj. Serce mowi - nie, zadbaj o siebie, najlepiej olej to wszystko.
Intuicja ? No wlasnie, co sie z Toba stalo moja intuicjo? Tak bardzo mnie zawiodlas ostatnio, bo mowilas, ze sie uda i bedzie dobrze, wiec moze lepiej, ze teraz milczysz…
Wczoraj nawet na forum analizowalam co robic. Tylko co z tego, jak to musi byc moja decyzja. I miotam sie, nie moglam spac, mialam koszmary ze szukam jakis lekow i jade po nie pociagiem gdzies na polnoc.
Perspektywa staran, transferu, ciazy chyba powinna cieszyc a nie paralizowac…
Maz niepomocny, tylko sie z nim dzisiaj poklocilam o to wszystko bo jak zwykle “nie zna sie”. To moze czas najwyzszy sie poznac skoro ja i tak caly ciezar fizyczny tego shitu biore na siebie.
Dlugi spacer ponad 10km, natura i cisza oczyszaja glowe. I mozna chociaz troche przemyslec i przegadac trudne sprawy.
Najlepiej dla mnie to samotnie i w Tatrach, ale tu tez nie moge narzekac
![;-) ;-)](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/wink.gif)
Wzielam estrofem, w lozku, wieczorem, jedzac paluszki pod koldra i prawie placzac, ale pojde za ciosem. P mi napisal, ze nic nie zmieniamy, wyniki immuno sa dobre. Zobaczymy co powie J w przyszlym tygodniu. Ona jeszcze moze “wstrzymac” ten transfer.
Jak sie teraz nie uda, to robimy przerwe do lata i bedzie to czas 100% dla mnie. Szczerze nie wierze w sukces. Wiara poki co do nikad mnie nie zaprowadzila w tej podrozy. Natomiast jakims cudem mam w sobie resztki sil i dam teraz szanse Kropkowi nr 2.
Zrobie sobie teraz jakis detoks czy cos.. od kawy, glutenu, nabialu. Jutro ide na krzywa sprawdzic co sie zadzialo, gdy mniej sie ruszalam i gorzej jadlam.
I uciekam na Swieta, w jakas ksiazke, w bieganie i w czas z rodzina, byle tylko kilka dni nie myslec o tym wszystkim.
Wesolych Swiat Moje Drogie Staraczki i Przyjaciolki !!!🌱🐣🐰
![9b0914e1526e.jpg](https://naforum.zapodaj.net/thumbs/9b0914e1526e.jpg)
Wiadomość wyedytowana przez autora 7 kwietnia 2023, 12:29
Jednak 2 dni w domu rodzinnym to takie maksimum dla mnie. Moi rodzice wiedza co sie stało, a mimo to, jest to temat tabu. Cisza. Nic. Już tego nie komentuje nawet. Za dużo mam lat, aby sie tym emocjonować.. po prostu wiem czego sie spodziewać, na kogo liczyć, jak sobie radzić. Tutaj nigdy ale to nigdy w życiu nie uslyszalam zwyklego “jak sie czujesz?”. Uczucia nie istnieja, podobnie jak trudne tematy.
W Wielką Sobotą zrobiłam krzywą cukrową i insulinową:
Glukoza:
0 - 80
1 - 116
2- 69
Insulina:
0 - 5,4
1 - 42
2 - 8
Są to wyniki po 3 tygodniach bardzo złego prowadzenia się. Croissant na śniadanie, piwko, paluszki w łóżku, lody. Od 9 marca zajadałam, zażerałam wręcz wszystkie emocje. Więc poza tym, że jest hipoglikemia i ta srodkowa insulina za wysoko skacze, to nie ma sie co na siłe czepiać. Nie są to wyniki tragiczne. To również nie jest główny winowajca moich niepowodzeń. “Nie zabiłam Dziecka cukrem i żarciem” (bo takie pomysły tez miałam).
Potem pobiegałam 6 km z interwałami, poćwiczylam w domu, wieczorem kilometr pływania. I po takich dniach jest mi dobrze 💪
Czeka mnie intensywny tydzień.
Jutro: praca po urlopie, zaczynam dietę przeciezapalną od endodietetyczki z Medicusa, trening biegowy z podbiegiem.
Środa: pilates i pływanie.
Czwartek: prof J rano, wieczorem siłka.
Piątek: klinika i monitoring, po południu szkolenie z pracy.
Sobota: rano bieganie, potem szkolenie, wieczorem basen.
Niedziela: TBC i Stretching.
Dla Męża mamy zamowione pudełka. Motywuje go tez do powrotu do takewondo (kiedys trenowal). Jesli nam sie uda w koncu zostać Rodzicami, to będziemy relatywnie starymi rodzicami. Musimy byc w formie.
Bardzo jestem ciekawa co powie profesor J i czy pozwili na transfer teraz, czy czekamy.
Czy się boję jeśli teraz ? Nie, bo ustawiam swoja głowę, że co będzie to będzie. Biegam, a to pozwala mi przetrwac. Wszystko 🙏.
Wiadomość wyedytowana przez autora 11 kwietnia 2023, 11:55
Pół godziny analizowała wszystkie moje badania i całą historię, która od czasów ostatniej wizyty u niej wzbogaciła się o kilka nowych wątków. No i tam nie ma podejścia "wszystko jest dobrze, to był przypadek, proszę próbować dalej". Nie twierdzę, że takie podejście jest złe, po prostu nie jest to podejście, które mi "control freakowi" daje spokój. Dlaczego - o tym dalej.
Transferu teraz nie będzie, co mi dało szczere poczucie ulgi. Oczywiście mogłabym zaryzykować na tych samych zaleceniach, licząć, że tym razem coś zaskoczy i się uda. Czuję jednak, że na takie ryzyko mnie teraz w wieku 38 lat, po dwóch niepowodzeniach ciążących po prostu emocjonalnie nie stać. 10 lat temu, z wyższą rezerwą jajnikową, młodym mężem, pewnie bym próbowała. Teraz mam 37 lat, za kilka miesięcy kończę 38, mamy 3 cenne Zarodki, którymi nie chcę grać w ruletkę. Oczywiście nic nie da mi gwarancji, nawet zmiana dawek czy rodzajów leków, ale chcę wykorzystać maks możliwości, które są mi znane, zamiast podchodzić do sprawy jak do obrony karnych na meczu. Bo tak to trochę z mojej perspektywy wygłada po otrzymaniu wyników, że Dziecko było zdrowe i żadne "stare jajeczko" czy zły podział chromosomów nie zawiniły. Ewidentnie stało się COŚ o czym nie wiem, a co pewnie wynika z mojego organizmu. Te plamienia, krwotok, wiem, że są częste, ale ja miałam wrażenie, jakby mój organizm z tą ciążą walczył.
Co jest możliwą przyczyną wg prof J? "Brak odpowiedniego leczenia", "endometrioza wymaga zmodyfikowanego leczenia". Skrzywiła się na Encorton. Nie wnikałam, nie wypytywałam póki co, bo też żadne mądre pytania nie przychodziły mi do głowy. Moje różne wyniki sprzed i w trakcie ciąży były bardzo dobre. Nie ma co zgadywać.
Badania, które zleciła:
- cytokiny Th1/Th2 10-14 dc - 6 tygodniu po poronieniu (zrobię nawet później bo w maju czyli 9 tygodni po, ok 10-15 maja)
- kortyzol, ferrytyna
- prolaktyna 19-22 dc - 12 tyg (tak najlepiej) po poronieniu ale mogę wcześniej z uwagi na wiek i czas -min. 8 tyg - też więc maj
- E2, FSH, LH - 3-5 dc
- przeciwciała anty-Sars-Cov2- IGG plus Western blotting
- Onkopakiet 6 pierwiastków np. zdrowegeny.pl
Te dwa ostatnie to dla mnie nowość.
Mam zrobić jak najszybciej się da (oczywiście uwzględniając ramy czasowe, które podała), potem konsultacja, zalecenia i przygotowanie do criotransferu. I transfer.
Obstawiam, że cytokiny wyjdą złe i że dawka 10 mg encortonu nie jest dla mnie odpowiednia. No ale lekarzem nie jestem. Postanowiłam jej teraz zaufać. Nie mam innego pomysłu, żaden inny lekarz nie ma innego pomysłu poza próbowaniem do skutku i ryzykowaniem moimi Kropkami. A ja w przypadki czy cuda nie wierzę. Tak mam, że 1+1 to musi być 2.
Poza tym jeszcze jedna sprawa. Wczoraj byłam na pierwszej lekcji pływania. Umiem pływać, ale tylko żabką prezesowską, jak się okazało z poważnymi błędami
![;) ;)](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/wink.gif)
Nauczę się więc pływać, przygotuję się fizycznie tak dobrze jak tylko się da, wyciszę się i może nabiorę dystansu do tego co się wydarzyło. Wiosna jest dla mnie.
Czekam na wczesne lato i walczę dalej. Szybko zleci.
Wiadomość wyedytowana przez autora 13 kwietnia 2023, 20:17
Normalnie potrafię już rozmawiać o tym co się wydarzyło (oczywiście z wybranymi osobami), co jest dużym sukcesem. Wczoraj widziałam się ze znajomą. Nie była na bieżąco, ale o problemach, ivf i planach wiedziała. Sama blisko 10 lat starań, jedno poronienie, więc zawsze normalnie o tym rozmawiałyśmy. Zapytała jak tam starania o dziecko, to powiedziałam, że porażka i co się stało. Normalnie, bez płaczów i histerii, że to mocno przeżyłam, że nie mam już wiary i że tracę do tego siłę, bo jestem zmęczona - fizycznie, psychicznie, finansowo. I to była taka fajna, normalna, pełna zrozumienia i wsparcia rozmowa. Powiedziała, żebym się nie łamała, że to że zaszłam w ciążę jest dobrym prognostykiem i nie ma się co poddawać. Bez jakiegoś dramatycznego współczucia i dramatyzowania. Więc fajnie, zauważyłam, że najbardziej pomaga mi normalizowanie tego. Bez dodawania sobie w postaci przykładowo liczenia, w którym tygodniu ciąży bym teraz była i co by było gdyby. W ciąży już nie jestem, koniec, kropka.
Zawiesiełam czasowo spotkania z psycholog. Miałam 8 do "wyrobienia", ale sama zasugerowała przy 5, że z uwagi na to, że nieźle sobie to wszystko w głowie układam, to te 3 pozostałe zostawmy na czas bliżej powrotu po kolejnego Kropka. Na pewno będzie inaczej niż w styczniu, więc moje lęki dobrze będzie wtedy przegadać. Powiedziała, że po tym jak otwarcie stwierdziłam że "nie jestem w tym momencie gotowa na kolejną ciążę, potrzebuję oddechu, zadbać o siebie, zdystansować się, pogodzić z tym co się stało i pożegnać mentalnie", to jest o mnie spokojna. Że podobno najgorzej nie przerobić emocji i przeć naprzód. Ale z drugiej strony każdy jest inny. Ja lubię mieć wszystko poukładane, w uczuciach i emocjach również.
Myślę, że takim moim kołem ratunkowym okazał się ten basen, na który zaczęłam chodzić i nauka pływania. Jak już wspominałam, uczę się pływać, chociaż umiem utrzymać się na wodzie, nie boję się, pływam żabką prezesowką z całą masą błędów
![:D :D](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/bigsmile.gif)
![:D :D](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/bigsmile.gif)
![:D :D](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/bigsmile.gif)
![:D :D](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/bigsmile.gif)
![:) :)](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/smile.gif)
![;) ;)](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/wink.gif)
![:/ :/](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/irritated.gif)
Wchodzę teraz w drugą fazę cyklu, więc humor zjeżdza mocno w dół. Po kilku dniach estrofemu (który na mnie dobrze działa) przeczuwam kosmiczny PMS 🤡.
Dodatkowo - męczy mnie super silna alergia więc kolejne leki dojdą. To ze zdrowotnych. Są jeszcze 2 incydenty życiowe:
1) jechałam autobusem w miejsce, w którym nigdy nie byłam, zagapiłam się, nie wiedziałam że to już końcowy przystanek (na którym miałam wysiadać), a kierowca zgasił światła i nie chciał mnie wypuścić. Poprosiłam czy może otworzyć drzwi bo nie wiedziałam że to już końcowy, a ten nie reagował. Jak już podniosłam głos i ostrzej, że proszę otworzyć te drzwi, to się na mnie wydarł. Finanlnie zwyzywał mnie od idiotek i że mam jeździć uberem. 15 minut nie mogłam się potem uspokoić.
2) Ktoś narobił u nas w windzie w bloku. Nie żaden pies. Było śledztwo bo mieszkań jest kilkanaście, więc trudno nie było dojść kto - dzieci sąsiada, które już kiedyś sikały do piaskownicy. Nawet nie wiadomo jak to skomentować. Ręce opadają. Dobrze, że mieszkam na 1p to już z tej windy po prostu nie skorzystam.
Także takie rewelacje przy niedzieli i poniedziałku u mnie.
Chyba się wieczorem przejdę na dłuższy spacer, wyciszyć głowę.
Zaczynam myśleć, że to psychosomatyka. Organizm odreagowuje niedawną traumę. Zawsze, ale to zawsze jak mam duży stres to coś mi się dzieje. Zaczyna się wojna w Ukrainie? Gigantyczna, bolesna opryszczka. Laparoskopia i wizja utraty prawego jajnika - krew i ropa z zagojonego już piercingu w uchu. Stresujący czas w pracy? Zapalenie ucha lub grypa. No to teraz mam.
Zła i poitrytowana jestem jak osa. Czuję się jak siedem nieszczęść, pani maruda. Nie mogę iść na basen, na jogę, czyli zrobić cokolwiek co poprawiłoby mi skutecznie nastrój. Jak to ma być jakaś kolejna lekcja od życia to ja już mam dość.
Jeszcze z Mężem średnio. Ja to wiadomo mniej więcej jak się czuję ..., zrównoważona i miła na pewno nie jestem. On z kolei ma jakieś wielkie stresy w pracy, a jest jednym wielkim chaosem. Mówię: "jak masz stres w pracy, to nie oglądaj dla odmóżdżenia Netflixa tylko idź na rower albo na spacer, dla równowagi. Jak się pracuje umysłowo, to odpoczynkiem jest ruch". Ale nie, uparty osioł będzie siedział w niedzielę wieczorem kilka h i oglądał filmy, a potem narzekał, że jest zmęczony. Ja jakbym tak żyła to już dawno wariatkowo. Jego chaos przekłada się również na kosmiczny bajzel, który robi. Rowery w mieszkaniu, jakieś pudełeczka z pierdołami (smar do roweru np., jakieś światełka), ciuchy na krzesłach i fotelu..no szlag mnie trafia. Nie jestem pedantką, ale jakieś tam poczucie estetyki mam i z pewnością próg porządku inny niż mój Mąż. Mama "pociesza" mnie, że nawet jakbyśmy się przeprowadzili na większą powierzchnię, to problem by nie zniknął. Byłoby wręcz gorzej, bo miałby więcej przestrzeni do opanowania. To na podstawie doświadczeń 39 lat małżeństwa z moim ojcem, który pod tym względem jest podobny
![;) ;)](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/wink.gif)
Wypisałam się, to trochę mi lepiej.
EDIT: Jeszcze się wściekam, bo przecież miałam się szykować na ciążowe L4, a tu trzeba robić dalej. Nie wiadomo ile jeszcze. Może i do końca życia? Serio, pracuję bez dłuższych przerw od 2009 roku. 14 lat. 2 razy "zaszalałam" z 2 tygodniowym urlopem, raz miałam urlop naukowy. Nawet L4 nigdy nie miała, dłuższego niż 7 dni.
Wiadomość wyedytowana przez autora 27 kwietnia 2023, 09:15
Majówka udana chociaż z przygodami. Przestroga - nie bierzcie samochodu męża lub ojca i nie jedźcie nim w góry na serpentyny w bardzo tłoczny dzień
![:D :D](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/bigsmile.gif)
![;) ;)](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/wink.gif)
Ręka się już praktgycznie wygoiła, antybiotyk skończyłam. Natomiast okres się spóźnia - dziś 32 dc. W ciąży nie jestem, więc coś się rozregulowało przez estrofem zapewne. Nie wiem, może trzeba było też i progesteron wziąć, ale już trochę dość miałam tych hormonów. Niepokoi mnie to, bo znowu wszystie plany mi się rozjeżdzają. Wyliczone miałam wszystko idealnie - za 6 tygodni badanie cytokin, czekanie na wynik 10 dni, pod koniec czerwca wizyta - zalecenia, na początku lipca urlop i potem sierpień transfer. I co teraz? Przyjdzie ta 🐒 czy nie przyjdzie? Naprawdę już tracę siłę do tego wszystkiego. Jeszcze kilka miesięcy temu robiłam te swoje plany działania, a teraz? Nawet to mnie drażni, a z natury jestem typowym "planowaczem".
Dieta mi nie idzie. Raz idzie, raz nie idzie, ale nie umiem się tak konsekwentnie trzymać jak przed ciążą. Wczoraj najadłam się sera, wypiłam jogurt i kaplica. Wzdęcie, bóle, pół nocy nie spałam. Wkurzam się tylko na siebie, a potem znowu taka mini autodestrukcja. Na suplementy też nie mogę patrzeć, więc biorę aktualnie minimum - omega3, Prenacaps i witamina D. Pokończyły mi się, wypadałoby zamówić, zrobić sobie jakiś jadłospis, pogotować, wrócić do rutyny, ale ja jestem jakaś taka zrezygnowana. Tak, to dobre słowo na to jak się czuję. Nie rozpaczam już, nie płaczę, ale nie mogę wykrzesać z siebie energii do walki w tym momencie. Wszystko wydaje mi się bez sensu.
To mnie tylko utwierdza w tym, że dobrze zrobiłam nie podchodząc do transferu w kwietniu. Nie dźwignęłabym ciąży, a nawet jakby się udało to mój stan emocjonalny pewnie źle wpłynąłby na dziecko.
Tak sobie tłumaczę.
Idę zaraz na siłownie, potem do księgarni i dziś muszę się pouczyć trochę do pracy. I naprawdę spróbuję chociaż odstawić ten nabiał.
Zdarzyła się też miła sytuacja. Wracając z weekendu, w pociągu jechałam z pieskiem, M na korytarzu bo pilnował swojego roweru, więc jego miejsce było puste. Usiadła koło mnie starsza, elegancka Pani. Zaczęła pytać o pieska, czy ma sierść, czy lubi dzieci. Ona jechała do wnuczka i jej córka myśli o piesku dla niego , bo z powodów problemów zdrowotnych wnuczek chyba będzie sam (tzn bez rodzeństwa). Przegadałyśmy całą podróż. Powiedziałam, że ja też mam problemy zdrowotne (okazało się, że bardzo podobne) i bez szczegółów, ale że też walczę. Zamyśliła się, popatrzyła mi w oczy i "na pewno się Pani uda, w końcu się uda, ja w to wierzę, jak mojej córce się udało to i Pani się uda". Mówiła to z takim dziwnym przekonaniem i spokojem. Jak taka Dobra Wróżka. Dała mi 3 cukierki. Jednego zjadłam, a 2 schowałam i zjem na szczęście po transferze. Jak wysiadała, to powiedziała, że będzie bardzo bardzo trzymała za mnie kciuki. Wysiadła, a mi poleciały łzy.
Traktuję to jak znak z Nieba, jakąś próbę przywrócienie mi chociaż odrobiny wiary w sukces. Zastanawiam się czy też ten mój ból aż tak widać
![:/ :/](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/irritated.gif)
Staram się nie myśleć o Naszym Synku, nie myślę w którym tc bym teraz było, nie chcę żyć przeszłością. Nie umiem też jej zamknąć (i pewnie nigdy nie będę umiała), więc teraz to lekki stan zawieszenia.
Jak to było .. "wakajki, luzujemy się i walczymy dalej".
Rzadziej mam doła, pojawiają się za to lęki - że Kropki się nie rozmrożą, że żaden nie da już ciąży, że kolejny raz poronię. Z jednej strony okropne, z drugiej - to znak, że patrzę w przyszłość. Lęki będą, musze je jakoś po mału zacząć oswajać, starać się wybierać myśli, modlić się lub medytować, albo jedno i drugię, aby wyciszyć nieco umysł.
Konsekwentnie chodzę na basen i w zasadzie to mi najbardziej poprawia nastrój teraz - coś nowego i pozyskiwanie kontroli nad swoim ciałem.
Z zerowym entuzjazmem, nie tak jak kiedyś, ale zrobiłam też sobie mini plan na czas do wakacji - do końca czerwca:
1. Zrobić wszystkie badania
2. Ruszam się i ćwiczę codziennie - chociaż 15 min.
3. Stałe godziny posiłków, bez pszenicy, bez nabiału, bez czerwonego mięsa, alkohol - wino okazyjnie.
4. Ograniczyć kawę.
5. Siemię lniane, zioła Ojca Klimuszko na endometriozę, Omega3, NAC, wit C, wit E, magnez, laktoferyna, inozytol, probiotyki.
6. Ashwaganda- w ramach przetestowania na samopoczucie.
7. Wszystkie weekendy aktywność na powietrzu.
8. Dalej: basen, bieganie, pilates i rower.
9. Wysypiać się !
10. Wyciszenie głowy.
Pod koniec czerwca idę do J po zalecenia do transferu i będę decydować jak dalej działać.
Wiadomość wyedytowana przez autora 18 maja 2023, 15:21
Umówiłam się do psychologa, już normalnie, na wizytę twarzą w twarz, do tego, którego znam. Muszę się chyba po prostu komuś na żywo wygadać i wypłakać. Za dużo kosztuje mnie udawanie przed ludźmi, że jest ok. Bywa, że mam lepsze dni, ale bywa tak jak i od tego weekendu, że tylko siedzę i płaczę. I mam wrażenie, że moje życie się rozsypuje. Nie chodzi tylko o poronienie. Jestem jedną wielką porażką.
Wiadomość wyedytowana przez autora 24 maja 2023, 17:20
Zagadka ostatniego "mental breakdown" chyba się rozwiązała. Dziś mi się zaczął okres, w 20dc. Hormony widać tak szaleją, że jeszcze nigdy nie miałam tak rozregulowanego cyklu
![:/ :/](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/irritated.gif)
Pomogła mi ta rozmowa, w poniedziałek idę drugi raz.
Skupiłam się na diecie, schudłam 4 kg już od kwietnia. Piję tylko dużo za dużo kawy. Zawsze to była moja największa słabość ale teraz idę na rekord. Duuużo trenuję. Biegam 3 x w tygodniu, wszędzie gdzie się da jeżdzę rowerem, pilates 2 x w tygodniu, joga 1 x tygodniu, siłowe 2 x w tygodniu i basen 1-2 x w tygodniu. Wydolność mam obecnie kosmiczną, jak 8 lat temu. Znajomi co mnie mają gdzieś na Stravie czy gdzieś to myślą, że albo przygotowuję się do triatlonu albo robię jakąś formę życia. Hehe. Prawda jest nieco inna, to moja misja przetrwania.
Dużo gotuję, chodzę na mój bazarek, wysprzątałam mieszkanie na błysk, zmieniłam zasłony, posadziłam kwiaty i zioła na balkonie. Kupiłam 2 sukienki na lato, 2 kostiumy kąpielowe i 2 pary sandałków. Jedne nawet na obcasie. Wszystko czarne lub kremowe. Jest to inna galaktyka w porównaniu do tego jak funkcjonowałam w marcu i kwietniu.
Próbuję się też skupić na poprawie relacji z M. Bardzo się od niego odsunęłam od marca. On uciekł w pracę, ja w swój świat - forum, myśli, sport. Często się czepiam.
No i największy przełom, najbardziej wyzwalająca rzecz to to, że powiedziałam o wszystkim dwóm przyjaciółkom. Takim co z jedną się znam 23 lata, z drugą 20. Ten typ przyjaźni co możemy nie gadać rok a i tak można powiedzieć wszystko i jest zrozumienie. Jednej mówiłam na żywo, waliło mi serce bo to pierwszy raz jak wyjawiłam komuś spoza M i rodziców moją "tajemnicę". Drugiej nie twarzą w twarz bo mieszka za granicą. "Jak o tym mówisz to aż to czuję za Ciebie". Zero głupich tekstów, zero uciekania wzrokiem, 100% zrozumienia, mimo że same nie mają dzieci i raczej nie chcą mieć. Powiedziałam o WSZYSTKIM. Że latami zajmuję się tylko tym, o laparo, o in vitro, o pierwszej stracie, o drugiej stracie, o tym, że dziecko było zdrowe, że był to nasz Synek, że mam złamane serce. I jak to z siebie wywaliłam to się poczułam tonę lżej.
A co dalej? Robię badania od J. Zrobiłam już E2, LH, FSH. Estradiol oczywiście kosmiczny. LH i FSH ok, stosunek 0,7. Czekam na wyniki cytokin, covid i onkopakietu. W przyszłym tygodniu robię prolaktynę, ferrytynę i kortyzol. 26.06 wizyta i zobaczymy co powie. A potem mam wyjazd służbowyi zaraz potem urlop.
Cytokin nie potrafię odczytać, bo robiłam w Alab i o ile z APC już mniej więcej wiem jak interpretować to tu jest dziwnie. Na pewno IL-6 podwyższona (stan zapalny). Ale mało zaprzątam sobie tym głowę, mało siedzę na forum, mało czytam. Chyba mam przesyt, straciłam motywację, zdam się na lekarza.
W pracy do urlopu zostało mi kilka dni roboczych i mam przed sobą takie zadanie, że mi się płakać chce. Ale ogarnę. Muszę się tylko wyspać i porządnie do tego przysiąść, jak już adrenalina skoczy pod sufit. Potem wyjazd taki babski weekendowy, potem urlop na sprawy własne, potem wyjazd firmowy i potem 2 tygodnie urlopu.
Co do pracy to już kiedyś pisałam chyba, że z obecnej jestem średnio zadowolona. Długo by opowiadać, ale generalnie siedzę w niej ze względu na dobry "pakiet ciążowy". I tak siędzę, trzeci rok już leci, moja frustracja wzrasta, ciąży brak.
Mąż podesłał mi ofertę pracy takiej top pode mnie. Bardziej prestiżowa, duża odpowiedzialność, zarobki pewnie z raz większe (!). Postanowiłam, że wyślę CV. W ciąży mogę być za 2 miesiące, mogę być za 2 lata, mogę być w niej jeszcze 3 razy lub zero. Mieć troje dzieci lub zero. Życie mi pokazało, że akurat w tym temacie NICZEGO nie jestem w stanie zaplanować. A odmawiam sobie od 2 lat praktycznie wszystkiego - wyjazdów na narty, imprez, kariery, kursów, rozwoju. "Bo przecież zaraz będę w ciąży". Nie chcę tak dłużej żyć. Niech już się dzieje co chce, ale ja chcę chociaż próbować innych rzeczy.
Z mini zmartwień - pobolewa mnie prawy jajnik, cykle dalej skrócone. Boję się, że znowu endomenda się obudziła i atakuje. Albo jakaś torbiel czynnościowa. Nawet nie mam czasu (i ochoty) iść na USG.
Prolaktyna ok chociaż graniczna, kortyzol dobry, kwas foliowy 15 (norma do 26 czyli ok), B12 w normie ale do podniesienia. Homocysteina super. O cytokinach pisałam na forum, że nie zaprzątam sobie nawet głowy próbą interpretacji.
No i hit - krzywa cukrowa i insulina po obciążeniu...
....
Cukier: 77 - 81- 45 (!!!)
Insulina: 4 - 35 - 6,5
Nie wiem co się tu za przeproszeniem odj****lo, ale nie wygląda to dobrze. Najlepsze, że ja wcale nie czułam się jakoś źle. Wróciłam z laboratorium trochę spacerem, miałam calla z pracy, potem dopiero coś zjadłam a potem jeszcze zrobiłam 18 tys kroków po mieście bo miałam sprawy do załatwiania. Cyborg.
Jutro umówiłam się na telekonsultacje do jakiegoś endokrynologa, który podobno takie rzeczy ogarnia. Ustawiłam też budzik na super regularne jedzenie 4 x dziennie, co 3 godziny. Ta hipoglikemia była już w kwietniu, gdy jadłam coś chciałam i byłam trochę grubsza. No ale nie aż taka...
Fakt, dużo się ruszam, trochę nie regularnie jem ale nie jem jakoś źle. Nie jem białego pieczywa, słodyczy, piwa
![:/ :/](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/irritated.gif)
Z jednej strony się przestraszyłam, z drugiej cieszę, że w końcu coś jest ewidentnie nie tak z moim organizmem, bo ciąży wg mnie nie traci się "przypadkiem".
Mam zalecenia przed i do transferu. Latam wiec po calej Warszawie i uzupelniam leki i suple, bo potem przez ponad 2 tygodnie bede w rozjazdach.
Bylam dzis tez w klinice podejrzec co tam w brzuszku, bo cos mnie pobolewa. 3 pecherzyki, nie da sie stwierdzic czy pekna czy torbielki, dlatego w 1-3 dc musze isc na kontrole czy brac estrofem czy jednak zrobila sie torbiel i odkladamy. Jak okres przyjdzie w terminie (w koncu) to zjawiam sie w klinice ok 15 lipca i sprawdzamy. Jak za wczesnie to d**a bo jestesmy na wakacjach. Zdaje sie na Wszechswiat i moje cialo. Jak sie ten transfer przesunie to ma to takie plusy, ze lepiej sie przygotuje.
Mam zmienione leki, super szczegolowe zalecenia i postanowilam ze ide w to w ciemno na 100%. Bez kombinowania, zmieniania, doczytywania. Nie mam sily juz sama analizowac.
Jestem dalej smutna, nie ma dnia, zebym nie myslala o Naszym Synku, ale jakos sie wygrzebuje.
Czego sie nauczylam w ostatnich miesiacach? Prosic o pomoc.
Sytuacja wygląda tak, że mam 15 dc. O tym jak czasowo wygląda transfer pisałam - jeśli małpa przyjdzie 14 lub 15 lipca to są duże szanse na transfer w tym nadchodzącym cyklu. Jeśli wcześniej - nie ma opcji, bo 1 lub 2 dc musze być w klinice sprawdzić jajnik oraz 2 dc muszę wziąć Accofil. Tak czy siak mam mało czasu, więc muszę się spiąć i mimo wyjazdu na wakacjach z zaleceniami stosować się 100%. Co mi powiedziała J na poniedziałkowej wizycie? O dziwo była miła i omówiła każde zalecenie (!). Nie jakoś super zrozumiale, ale omówiła. Przyznaję się, że nie dopytywałam, bo dalej mam to wypalenio-bunt, które sprawia, że robi mi się niedobrze na myśl o dociekaniu i analizowaniu co, jak dlaczego, po co, na co. Ale do brzegu, przynajmniej tego, który zdołałam przyswoić i zapamiętać:
Wyniki:
Kortyzol 9.23 - graniczny, pilnować higieny snu
Ferrytyna 23 - za niska. Do podniesienia. Iron deficiency without anemia.
Kwas foliowy 14 - do podniesienia, szczególnie przy metforminie.
B12 376 - do podniesienia, jak wyżej - metformina.
OGTT 75 g - 77 -82 - 45 - hipoglikemia reaktywna.
Insulina 4 - 35 - 6,5.
E2 373 ("wysoki estradiol, może to być marker blokowania progesteronu"), FSH 6,68, LH 5,21 (tu nie komentowała).
Cytokiny - podniesiona IL6 - stan zapalny.
Nadmiar Se, Asm Cu
Prolaktyna - w normie ale przy górnej granicy.
Zalecenia:
• Utrzymać glukozę poniżej 90, insulinę poniżej 10 (również w ciąży)
• Dieta o niskim IG, DASH, śródziemnomorska, SIRT - tu wygrzebałam zalecenia Senczyny, nie ma problemu, uwielbiam tak jeść. Boję się wakacji jak to rozegrać. Nie jedziemy na żadne all inclusive, ale jednak hotele. Pójdę chyba jednak w sałatki i ryby i z Polski wezmę owsianki instant i orzechy.
• Aktywność fizyczna 150 min na tydzień - 2 x trening siłowy bicepsu i tricepsu. Ja się ruszam duuużo więcej niż te 150 min ale ten biceps i triceps sobie dołożę. Na wakację biorę gumy, bo ciężarki jednak parę kg by mi zabrały. Takie rozmieszczenie tkanki tłuszczowej ma jakiś wpływ na stan zapalny (o ile dobrze pamiętam).
Z supli mam: DHEA do transferu (na niskie AMH), Wit C do transferu (na równoważenie nadmiaru pierwsiastków metali ciężkich w organiźmie), Miositogyn po śniadaniu, Resvega, Sulphoraphane, Konezym Q10 200 mg, Laktorefyna i floradix, kwas foliowy 5 mg (to mnie przeraża ale mówiła, że przy metforminie taki ma być), Miovelia NAC 3-7 dc, Recovery natural nation (nie ma w sklepach ale sprawdziłam skład: Ashwaganda, GABA i melisa – więc sama to sobie skompletowałam), Witamina E 2 x 200mg, Medagrin 1-15 dc (tu kupiłam inną l-argininę), Prenatal Uno.
Większość tych supli powiazana jest z mutacjami, endometriozą i stanem zapalnym (IL 6).
Leki: Acard 75 mg, Clexane 40 mg od transferu, Berberyna 2x 500 mg po śniadaniu i obiedzie (wiem, że nie lek ale piszę tu) – na hipoglikemie, Prograf 0,5 od 16 dc – cytokiny, Accofil 2 dc i 2 dni przed transferem - na brak kilku specyficzności w KIRach (podskórnie, tylko 2 dawki). Po każdej dawce mam oczywiście skontrolować leukocyty, ale jak wyjdą złe to już nie wiem co dalej.
Do rozważenia mam konsultacje psychiatry, ale nie dlatego że jestem psycholką (to też trochę
![;) ;)](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/wink.gif)
Już mnie kusiło coś kombinować po swojemu, szczególnie z kwasem foliowym, ale nie. Próbuję na tych zaleceniach bo po prostu nie mam siły. W dość dobrym nastroju wyszłam z gabinetu. Cieszę się, że zalecenia są inne niż w poprzedniej ciąży, bo z tymi samymi miałabym koszmarną paranoję. Tym bardziej, że ja naprawdę miałam dziwne wrażenie, że mój organizm jakoś walczył z tą ciążą - plamienia, skurcze, bóle brzucha, krwotok. Może to moja głowa i wymysły, a może dobrze czuję, że immunologia i inne czynniki i miałam po prostu źle dobrane leki.
Niepokojów i pytań wewnętrznych mam milion. "Co jeśli". Co jeśli tylko tamten Zarodek był zdrowy, co jeśli mimo dobrych leków z kolejnej ciąży nic nie będzie lub wogóle jej nie będzie z innych względów, co jeśli pozostałe transfery nie dadzą ciąży. Oraz największy - jak się nie udało, gdy byłam w dobrym stanie psychicznym i lepszym fizycznie niż teraz, to jak ma się udać teraz? Mogłabym tak długo. I w sumie nie walczę z tym. Może na wakacjach uda mi się trochę wyciszyć głowę, pomedytować, pobiegać.
Robię sobie przerwę od forum na ten czas, właśnie w celu porządnego wyciszenia. No i zobaczymy... może jeszcze kiedyś będę w ciąży. Może dobrnę dalej niż dotychczas. Może zobaczę kiedyś duży ciążowy brzuch, małego człowieka na USG. Może urodzę dziecko, w sumie nieważne już jak.
Kiedyś kiedyś, jak nie wiedziałam, że to będzie wszystko takie trudne i nie miałam pojęcia co mnie spotka, zarzekałam się, że jak tak bardzo boję się bólu, że nie ma opcji, żebym rodziła naturalnie. No to los pięknie ze mnie zadrwił. Po tym wszystkim co przechodzę, licząc poronienie samemu w domu, to zniosę wszystko z wdzięcznością.
![:-) :-)](https://ovufriend.pl/vendor/vanilla/nbbc/smileys/smile.gif)
Wahalam sie z tym wyjazdem, bo spory wydatek, a leczenie nieplodnosci to kazdy tu wie - studnia bez dna poki co.
Ale jest to podroz warta kazdej zlotowki !!! Nie mysle prawie w ogole o stracie ciazy, nie zamarwtiam sie co bedzie. Laduje sie sloncem, plywam w morzu, zachwycam miejscem. Czuje sie szczesliwa ! Tak naprawde szczesliwa i radosna 🩵 Moze nie tak, jak w ciazy, ale sie usmiecham i jestem pelna dobrych mysli.
Poza worem supli, lekow, tona badan, naprawde warto czasem zrobic cos DLA SIEBIE. I dla zwiazku oczywiscie, bo tu tez fajnie 🩷
Bardzo mi przykro :( Allo mieliście sprawdzane?
Jaszczureczka tak, 28% wg norm Lodzi czyli ok. Noz wszystko bylo !!! Acard, heparyna, encorton, metformina, suple. Serio nie mam juz pomyslu. Jedyne co przyznaje - w ciazy nie trzynalam diety na 100% i dawno nie badalam cukru. Ale to juz takie na sile szukanie :/
A czy sprawdzałaś przeciwciala?
Przykro mi. A allo mlr nie powinno być przynajmniej 40 %?
Niutek wg norm prokocimskim. Ja jestem pod opieka Pasnika :/ mowil ze ok wszystko, dal tylko Encorton.
Niaha masz na mysli ANA ? To tak. Ja mam serio potezna teczke tych badan…
😥 tulę wirtualnie.
Zamiast komentuj kliknęłam lubię to - grrr. Jedynie co w takim razie przychodzi mi do głowy to za niskie dawki leków. Jedynie. Myślisz, że aż tak insulina by zadziałała? Miałaś badaną krzywą insulinową? Zespol antyfosfolipidowy nawet gdyby byl to jestes zabezpieczona heparyną (bo nie wiem czy to badałaś). A jak Twoje TSH?
Zamiast komentuj kliknęłam lubię to - grrr. Jedynie co w takim razie przychodzi mi do głowy to za niskie dawki leków. Jedynie. Myślisz, że aż tak insulina by zadziałała? Miałaś badaną krzywą insulinową? Zespol antyfosfolipidowy nawet gdyby byl to jestes zabezpieczona heparyną (bo nie wiem czy to badałaś). A jak Twoje TSH?
Jaszczureczko zespolu nie mam, tylko mutacje. Mialam heparyne i Acard. IO nie mialam nigdy, dlatego nie badalam tej krzywej przed ciaza. Dieta niski ig, aktywnosc cale zycie, waga w normie, merformina 500 tak profilaktycznie. TSH pod kontrola - 1 przed ciaza, w ciazy podskoczylo do 1,9 ale to nie to raczej :/
I tez sie sklaniam - zle dawki lekow lub trafil na miesniaka i byl zle odzywiony (tak mi tlumaczyl lekarz od endomendy ze moje ryzyko jest zwiekszone).
Aż mnie w żołądku ścisnęło jak to czytałam. Ta sytuacja jest mi tak bliska. A więc to był malutki chłopczyk 💔 Mnie takie informacje wyrzucają z butów na cały dzień.. A dlaczego myślałaś o prografie? Mi doktor go włączyła od razu po pozytywnym teście, ale jak widać nie pomógł. Ponoć jest bardzo silny i nie pozostaje obojętny dla organizmu. Mi włosy lecą teraz garsciami, ale czy po nim czy po 15 innych branych w ostatnim czasie lekach - nie wiem. A co do poronienia to też mam w głowie takie głupie myśli, że np. totalnie odpuściłam dietę. Ale tak jak mówisz, to już szukanie na siłę.
Lia no ja mam taki dziwny stan teraz. Nie wpadlam w histerie czy cos :/ prograf - bo mam silny uklad odpornosciowy i rozjechane cytokiny. Jerzakowa dawala mi prograf, pasnik Encorton. Zdecydowalam sie na encorton bo wlasnie wiem ze prograf jest b silny. Ale teraz mam totalny metlik. Co do wlosow to mi tez leca i wygldam okropnie - hormony, minie. Nie wiem cholera co robic teraz.. ryzykowac z kolejnym transferem czy co 🤯🤯🤯 p.s. Maz mial nosa ze Synek. Wiedzial od razu.
Kasiek789 - możesz mieć np. Hiperinsulinemie i wywala Ci insulinę. Moja koleżanka z pracy ma hiperinsulinemie I przy 165cm wzrostu ma zazwyczaj masę bliską 46-47kg. Ale żeby to wyłapać to trzeba mieć krzywą insulinową. Samo trzymanie diety o niskim IG to jedno, przy hiperinsulinemii posilki powinny wypadac w mniejszych porcjach co 3h żeby nie było wyrzutów insuliny. To tylko to co mi ona mowila I co widzialam że robila. Ale czy ta insulina mialaby w Twoim przypadku na tym etapie kluczowe znaczenie? Tego nie jestem pewna. A, jedna endokrynolog mi mowila ze dawke 500 to ona dzieciom przepisuje przy problemach z cukrami, sama dążyłam do dawki pow.1500 bo to podobno dawka, która w niepłodności ma jakieś realne rezultaty pod kątem jakości komórek czy implantacji (bo tu czytałam o negatywnym wpływie insuliny na te 2 rzeczy) - a te dawke wziełam od Kamisi jak aktywnie uczestniczyłam w wątkach miesięcznych na moje IO (3x juz podważone przez lekarzy bo wyniki były "w normie). A swoją drogą byłam u lekarza od endomendy na etapie starań w 2017r jak dopiero zaczynaliśmy się bujanie po lekarzach - w sumie byłam 2x i po drugim razie tak się nie zgadaliśmy (I my I on mial gorszy dzien), że więcej do niego nie poszłam :p ale nie ujmuje mu wiedzy w kwestii endometriozy itp bo widzialam na forum, że pomogł niejednej pacjentce, a opinie na znanym lekarzu nie wzięły się z powietrza. A odnośnie dawek leków czemu to podejrzewam - bo na moim wątku jedna z dziewczyn leczyła się u Paśnika i dopiero jak jej dał końskie dawki leków ciąże utrzymywała do końca. Ja się na tym nie znam, nie pamiętam ile dostała wszystkiego, ale fakt faktem - bodajze w tamtym roku urodziła. A do samego bolesnego tematu - zdarzenia dzieli się na takie których wiemy I na które mamy wplyw, takie których wiemy ale nie mamy na nie wplywu I takie o ktorych nie wiemy I nie mamy na nie wpływu. I niestety Wasz przypadek trafił do ostatniej grupy - nie wiadomo co poszło nie tak I nie wiadomo czy w ogole można bylo temu zapobiec...
Kasiek789 - możesz mieć np. Hiperinsulinemie i wywala Ci insulinę. Moja koleżanka z pracy ma hiperinsulinemie I przy 165cm wzrostu ma zazwyczaj masę bliską 46-47kg. Ale żeby to wyłapać to trzeba mieć krzywą insulinową. Samo trzymanie diety o niskim IG to jedno, przy hiperinsulinemii posilki powinny wypadac w mniejszych porcjach co 3h żeby nie było wyrzutów insuliny. To tylko to co mi ona mowila I co widzialam że robila. Ale czy ta insulina mialaby w Twoim przypadku na tym etapie kluczowe znaczenie? Tego nie jestem pewna. A, jedna endokrynolog mi mowila ze dawke 500 to ona dzieciom przepisuje przy problemach z cukrami, sama dążyłam do dawki pow.1500 bo to podobno dawka, która w niepłodności ma jakieś realne rezultaty pod kątem jakości komórek czy implantacji (bo tu czytałam o negatywnym wpływie insuliny na te 2 rzeczy) - a te dawke wziełam od Kamisi jak aktywnie uczestniczyłam w wątkach miesięcznych na moje IO (3x juz podważone przez lekarzy bo wyniki były "w normie). A swoją drogą byłam u lekarza od endomendy na etapie starań w 2017r jak dopiero zaczynaliśmy się bujanie po lekarzach - w sumie byłam 2x i po drugim razie tak się nie zgadaliśmy (I my I on mial gorszy dzien), że więcej do niego nie poszłam :p ale nie ujmuje mu wiedzy w kwestii endometriozy itp bo widzialam na forum, że pomogł niejednej pacjentce, a opinie na znanym lekarzu nie wzięły się z powietrza. A odnośnie dawek leków czemu to podejrzewam - bo na moim wątku jedna z dziewczyn leczyła się u Paśnika i dopiero jak jej dał końskie dawki leków ciąże utrzymywała do końca. Ja się na tym nie znam, nie pamiętam ile dostała wszystkiego, ale fakt faktem - bodajze w tamtym roku urodziła. A do samego bolesnego tematu - zdarzenia dzieli się na takie których wiemy I na które mamy wplyw, takie których wiemy ale nie mamy na nie wplywu I takie o ktorych nie wiemy I nie mamy na nie wpływu. I niestety Wasz przypadek trafił do ostatniej grupy - nie wiadomo co poszło nie tak I nie wiadomo czy w ogole można bylo temu zapobiec...
Kasiek, a myślałaś jeszcze o badaniach histopatologicznych i immunohistochemicznych zarodka, skoro genetyka jest ok?
Dzieki Jaszczureczko, duzo cennych info. Krzywa zrobie zaraz po świętach bo teraz jestem na wyjezdzie. Do Pasnika napisze - może cos dorzuci. Ja mialam dziwne wrażenie jakby moj organizm walczyl z ta ciaza - przez te plamienia i krwawienia nie wiadomo skad. Obstawiam immunonologie. Dawki mialam malutkie wszystkiego - 10 mg encortonu, 500 metforminy, acard 75, heparyna 0,4. Transfer planowaliśmy na koniec kwietnia. Nadal licze, ze podejdziemy do niego. Chociaz to teraz chodzi o dobre leki od transferu na utrzymanie.
P.s. krzywa badalam 3 lata temu nie pilnujac tak bardzo diety. Komentarz “krzywa marzenie”. Zarowno glukoza jak i insulina. I to bylo przed lepszYm jedzeniem i metfromina. Nie ma opcji zeby sie teraz tak popsula.