Luty 2027 ❄️⛄️

Tak, chciałabym w Południowym, bo mam najbliżej. Ale siostra mi właśnie mówiła, żeby pomyślała o Karowej też, także będę sobie jeszcze rozważać. Jest ta grupa na FB o tych szpitalach do rodzenia, więc pewnie później po różnych badaniach usiądę i poczytam. Na razie wciąż nie wierzę, że jestem w ciąży i że to się dzieje naprawdę 🙈

Dziewczyny, przyznam, że zaczynam już stresować się poniedziałkową wizytą 🥺 U mnie to będzie ta wyczekana wizyta serduszkowa ❤️ Bardzo się boję, że serduszka nie będzie… Staram się myśleć pozytywnie, ale im bliżej wizyty, tym więcej czarnych scenariuszy pojawia się w głowie 😔 Trzymajcie proszę mocno kciuki za moją Kropeczkę i pięknie bijące serduszko 🤞❤️🥺

Anna 30 we wtorek będę rozmawiała na ten temat. Bardzo ciężko mi się o tym mówi, a nie chce siedzieć i płakać u ginekologa, żeby nie uznał, że jestem jakaś niestabilna. Musze się na to przygotować i jakoś na chłodno o tym pogadać. Obawiam się, że będzie mnie przekonywać do porodu sn, a ja po prostu boję się powtórki, albo keszcze gorszych konsekwencji dla dziecka

Wisienka95 bardzo ci współczuję. To jest dla mnie niewyobrażalna tragedia i trzymam mocno kciuki, żeby z twoim dzieciątkiem w brzuszku było wszystko dobrze.

Z tego co widzę jestem tu jedna z niewielu, która nie przeżyła nigdy straty, natomiast mój lęk o ciążę wynika z tego, co przeszłam w mojej pierwszej ciąży. W 3 miesiącu dowiedziałam się, że mój guz się uzlosliwil, a pole operacyjne mówiąc prosto jest przekichane i czeka mnie operacja od razu po porodzie (na szczęście to była tylko tarczyca bez przerzutów) i w 3 trymestrze dowiedziałam się, że mam cytomegalię pierwotną. Lekarze u mnie w mieście nie chcieli mnie leczyć i w sumie powiedzieli, że jak są wady to są i mam się zamknąć i nie marudzić bo to szpital a nie koncert życzeń. Stwierdzili, że tymi lekami mogę zabić dziecko i jestem niepoważna. Znalazłam fundacje na fb, która się tym zajmowała i czerpałam informacje, bo standaryzacja leczenia CMV w Polsce weszła dopiero w czerwcu zeszłego roku, czyli 3 miesiące po moim porodzie. Jeździłam do Gdańska do profesor Świątkowskiej się leczyć, potem w Toruniu rodziłam, bo ona tam przyjmuje w szpitalu. 2 tygodnie po porodzie jechaliśmy do Gdańska na obserwacje z dzieckiem na kilka dni i dowiedziałam się wtedy, że okołoporodowo syn miał wylew (nie do mózgu, ale jednak jest ślad), ma zakażenie pierwotne cmv i w sumie dopiero jak skończy rok, to stwierdzimy, czy nie ma mpd, kontrola słuchu do 6 roku życia (jesteśmy objęci programem badania słuchu w Toruniu u chyba najcudowniejszej pani doktor na swiecie) i tak pierwszy rok macierzyństwa był zajebiscie trudny psychicznie. W Gdańsku wypisali nam ustawę za życiem, także mam dłuższy rodzicielski i omijamy kolejki do lekarzy, co bardzo nam się przydało. Mamy już teraz co pół roku kontrolować słuch i jeździć do neurologa (na początku co 3 miesiące a co miesiąc jeszcze było USG głowy i brzucha i to wszystko Gdańsk/Torun) Dzień po porodzie podcięte wędzidełko, więc musieliśmy się masować w buźce, żeby wszystko ładnie się pozrastało, potem problem z kp i 3 miesiące byłam kpi a po operacji nagle odblokowało nam się kp i tak aż do 14 miesiąca. W pierwszym miesiącu po porodzie wyszło wzmożone napięcie mięśniowe, asymetria i przepuklina pępkowa, także zasuwaliśmy z rehabilitacją synka głównie w domu i też się nasłuchałam od rodziny męża, że wydziwiam bo każe syna podnosić tak, jak mi Fizjo pokazywała itd. Bardzo się bałam wszystkich możliwych zarazków, bo przez leki na cmv jakie przyjmowałam, to syn miał neutropenie kilka miesięcy i wszędzie widziałam zagrożenie.. On na szczęście nie musiał brać leków po porodzie i tak w sumie praktycznie nie chorował, raz byliśmy w szpitalu przez mononukleozę, bo bałam się być z nim w domu przez ciągłą temperaturę 40stopni. Gdyby nie te wszystkie sytuacje to serio trafił mi się bardzo zdrowy i rezolutny dzieciak, po tym wszystkim co przeszedł to typowy hnb, ale przez ten strach który przeszłam, nigdy nie marudzę, że jest go wszędzie pełno, bo mógłby nie być taki sprawny..
lekarze zakładają , że wzmożone napięcie mięśniowe, asymetria i uwrażliwiony układ nerwowy jest przez CMV. Do 5 miesiąca było widać waskulopatie w mózgu, ale potem się wchłonęły i one teoretycznie też były przez wirusa. Taki wylew, jak mieliśmy ponoć często zdarza się przy porodach dużych dzieci i nie ma potem na nic wpływu, ale to można stwierdzić dopiero po roku (syn ważył 4044g przy porodzie). Już przetrawiłam to, że jakimś momencie życia może być potrzeba aparatowania, ale nie sądziłam, że wszystko może się tak obrócić. Mieszkam pod Koszalinem, więc w każde z miejsc mamy kilka godzin jazdy. Aż mi łezki poleciały na te wspomnienia🙈 Zastanawiałam się kilkukrotnie, czy nie powinnam przepracować tego z psychologiem, bo totalnie rozwala mnie, jak wracam do pierwszych 6 miesięcy, ale szczerze nie wiem, czy to się da jakkolwiek przepracować.

EDIT: Ogólnie przez ten wylew bardzo się boję porodu SN i też się zastanawiam, czy nie iść do psychiatry po skierowanie na cc. Byłabym wdzięczna, jakbyście mi napisały, co sądzicie o tym pomyśle. Zupełnie nie przeraża mnie ból porodowy, bo to jest chwilowe, natomiast skutki obu porodów mogą być różne i zastanawiam się, jak to ugryźć. Przy porodzie miałam komplikacje, bo syn nie mógł wyjść, więc musieli mnie naciąć, dodatkowo pękłam a on urodził się z siniakiem na głowie i myślę, że właśnie wtedy mogło dojść do tego wylewu. Potem miałam masywne krwawienie i szyli mnie prawie 2h, dostałam leki krwiotwórcze i była opcja, że będą toczyć krew, ale udało się bez. Przez te perypetie totalnie nie boje się cesarki, bo raczej dochodziłabym szybciej do siebie, ale zastanawiam się, jak do tego wszystkiego podejść.

Dziewczyny, przyznam, że zaczynam już stresować się poniedziałkową wizytą 🥺 U mnie to będzie ta wyczekana wizyta serduszkowa ❤️ Bardzo się boję, że serduszka nie będzie… Staram się myśleć pozytywnie, ale im bliżej wizyty, tym więcej czarnych scenariuszy pojawia się w głowie 😔 Trzymajcie proszę mocno kciuki za moją Kropeczkę i pięknie bijące serduszko 🤞❤️🥺

Jejku dziewczyny poryczałam się przez Wasze historie.
Mimo jednej straty chyba i tak mam szczęście. Cesarka była planowana, co prawda mały chciał wyjść tydzień wcześniej ale i tak było w miarę spokojnie i bez komplikacji. Małą traumę przeżyłam tylko przy pionizacji i przy bólu bo dostawałam tylko paracetamol który nic na mnie nie działał. Ale przy Waszych historiach to totalny pikuś.

Tak, chciałabym w Południowym, bo mam najbliżej. Ale siostra mi właśnie mówiła, żeby pomyślała o Karowej też, także będę sobie jeszcze rozważać. Jest ta grupa na FB o tych szpitalach do rodzenia, więc pewnie później po różnych badaniach usiądę i poczytam. Na razie wciąż nie wierzę, że jestem w ciąży i że to się dzieje naprawdę 🙈

@cysterka95 dzięki że napisałaś o tym mechnizmie obronnym. Przyda mi się ta myśl. Wczoraj na grupie na FB Lutowe mamy przeczytałam kilka komentarzy i sytuacji, które mnie zestresowały i zaczęłam wyszukiwać o tym w Google, nie mogłam się powstrzymać. Teraz sama narobiłam sobie takie stresu i próbuje się uspokajać.

Dziewczyny, współczuję Wam trudnych historii i rozumiem wasz strach. Sama przeżyłam stratę, tyle że ja nie widziałam serduszka, nawet zarodka za bardzo nie było widać, więc może z tego względu było mi trochę „łatwiej”. Stąd teraz moje postanowienie, że idę na USG po skończonym 7 tygodniu, żeby nie żyć kilka tygodni w zawieszeniu. A kolejna ciąża była bezproblemowa i mam zdrowego, cudownego synka.
@Maltusia, o której masz jutro wizytę?

Mam jutro wizytę o 9:00 rano