MAJ 2027 💛 🐝

Cześć Jadziu12
Współczuje przeżyć, miałaś koszmarny początek, nie dziwię się twoim nerwom. Statystycznie po takim koszmarze nie powinno Cię już nic złego spotkać, a twoja ciąża powinna być nudna jak flaki z olejem
Dla mnie męką było wielokrotne potwierdzanie braku akcji serca, by oficjalnie dostać diagnozę martwego i uzyskać skierowanie do szpitala na indukcje. Wolałabym poronienie samoistne od zatrzymanego. Indukcje poronienia miałam dokładnie rok temu (24 i 25 września 2025). A na domiar złego leżałam na sali z kobietą, która miała 7 dzieci i mi narzekała, że po operacji nie będzie mogła mieć 8!
Nie wiem czy sobie radze. Na pewno pomagają mi spacery, staram się mieć zajęcia np. uczę się, robię porządki, gotuje zdrowe obiadki, domowe soki. Pomaga zaglądanie tutaj i poczucie solidarności z innymi, które też się martwią, oczekują i są mieszanką nadziei i strachu.

Przykro mi że musiałaś przez to przejść. Wiem co czujesz, bo też jestem po cp i poronieniu. W sumie przypomniałaś mi, że dokładnie rok temu, 25.09, byłam operowana. Tym razem zaszliśmy dalej niż kiedykolwiek, ale i tak ciężko mi uwierzyć, że to może się skończyć dobrze. Pozostaje radykalne przypominanie sobie, że nie mamy nad tym kontroli. Sama o tym zapominam Przetrwamy to cokolwiek się nie wydarzy. Ściskam!

Cześć Jadzia12, rozgość się! ☺️
Nie dziwię się że się boisz, też towarzyszy mi ten lęk… ale dobrze że mamy tutaj siebie i możemy się wygadać. Mi tylko wizyty przynoszą chwilowe ukojenie a tak to zastanawiam się cały czas czy wszystko jest dobrze. Najgorsze jest właśnie chyba to czekanie, no ale tak jak dziewczyny już pisały nie mamy za bardzo teraz na nic wpływu. W głębi serca staram się być dobrej myśli ale łatwo nie jest.