
Maluszek, tak samo jak Adaś, reaguje na muzykę rockową gdy jadę samochodem


Zbieramy się do kupna większego auta. Jak dopną nam się finanse, powinniśmy się przynajmniej zmieścić we czwórkę

Coraz częściej mówię do maleństwa po imieniu



Kupiliśmy auto



Adaś zaczął mówić "proszę" gdy coś mi podaje lub czegoś chce. Nigdy nie kazałam mu mówić proszę ani dziękuję, ale zawsze sama odruchowo używam tych zwrotów, gdy z nim rozmawiam, więc widocznie dobry przykład działa i podłapał

Moja mama dalej usiłuje mnie przekonać do zmiany imienia dla młodszego synka, bo jej się nie podoba. Najwyraźniej ma sporo o tym do powiedzenia do wszystkich że swojego otoczenia, bo ostatnio przynosi mi ich podpowiedzi jak lepiej nazwać moje dziecko. Irytuje mnie to nieco. W pełni akceptuję, że nie podoba jej się wybrane przez nas imię. Co więcej, ponieważ jest to imię rzadko spotykane w Polsce, sporo ludzi się na nie krzywi, bo nie jest z nim osłuchanych jak z Adasiem, których wszędzie pełno. Ale nam, czyli mi i mojemu mężowi to imię się podoba. Mamy z nim fajne skojarzenia i literackie pierwowzory, samo imię jest tradycyjne i tak jak Adam z taką samą uniwersalną pisownią i wymową w wielu krajach na świecie. A to jest dla nas ważne, bo chociaż moje dzieci są/będą Polakami i tutaj w Polsce mieszkają, to nie jest ich wyłączne dziedzictwo. Nie chcę, by druga część rodziny miała problem z wymową imienia wnuka/bratanka lub zaadresowaniem kartki świątecznej do niego, skoro mamy imiona, które są identyczne w obu językach. No i przede wszystkim po prostu lubimy to imię i już, a to jest nasze dziecko. Ale nie, konieczna jest cała kampania, żeby przekonać nas, że nie wiemy co robimy.
Chyba jestem bardziej poirytowana niż myślałam.


Patrzę na Adasia i to, jaki z każdym dniem robi się bardziej interesujący i kochany i czuję całą sobą, że chcę więcej dzieci. Bywa cholernie ciężko (mały wciąż nie przesypiać całych nocy, więc ostatni raz wyspałam się 2 lata temu...), zwłaszcza, że nie mamy wiele pomocy od rodziny tylko musimy ogarniać z mężem we dwoje. Ale oboje czujemy, że warto i że tego właśnie chcemy. Mam dalej swoje ambicje zawodowe, plany dotyczące zdobywania kolejnych kwalifikacji, można nawet mówić, że kariery. Ale mam też silne poczucie, że nie muszę się z tym spieszyć. Jestem zawodowo w fajnym miejscu, a pracować będę jeszcze pewnie ok 30 lat. Teraz czuję, że jest mój czas na zwolnienie tempa i dzieci. I dobrze się czuję z tą świadomością.
Ale nie powiem, naprawdę się czasami obawiam jak ciężka okaże się rzeczywistość bycia mamą dwójki dzieci.


Najbardziej niesprawiedliwe w tym wszystkim jest to, że specjalnie przetrzymaliśmy Adasia w domu przez ostatni tydzień, bo w zeszły weekend był przeziębiony i nie chcieliśmy, żeby złapał w żłobku coś na święta i wyjazd do teściów zaraz po. Pracowaliśmy z mężem na zmianę zdalnie, co wcale nie było takie łatwe do zorganizowania. I co? I wszystko na nic, bo mały i tak jakimś cudem złapał to paskudztwo

Tłumaczę sobie, że mogło być gorzej i powinnam się cieszyć, że nie mam gorszego powodu do zmartwienia, ale chyba dzisiaj pozwolę sobie na rozżalenie i przeżywanie rozczarowania. Wieczorem urządzimy sobie Wigilię w piżamach we trójkę i do tego czasu muszę się doprowadzić do pionu.







https://naforum.zapodaj.net/thumbs/2b916690b2ee.jpg
Wiadomość wyedytowana przez autora 7 stycznia 2019, 14:55
Instynkt wicia gniazda włączył mi się na całego. W niedzielę zmusiłam mojego biednego męża do przestawiania mebli w całym mieszkaniu



Dziewczyna na zastępstwo za mnie zrezygnowała z pracy i zostawiła mnie samą z zamknięciem roku i audytem. Mam ochotę gryźć, ale dam radę. Jakoś.


Będę musiała w lutym jednak pomóc trochę w firmie, bo mój kolega sam sobie ze wszystkim na raz nie poradzi bez dodatkowego szkolenia, a ja źle bym się czuła zostawiając go tak nagle samego z tym wszystkim. Ale i tak czekam na zwolnienie z niecierpliwością, bo przynajmniej sporo innych spraw ze mnie spadnie, jak oficjalnie mnie jednak nie będzie w pracy.
Najbardziej nie mogę się doczekać, kiedy w końcu będę mogła się zająć tylko wyprawką i przygotowaniami do porodu. Jeszcze trochę... Mam nadzieję, że malutki się nie pospieszy z wychodzeniem i da mamie parę tygodni na odpoczynek przed porodem i maratonem z noworodkiem!

Przyszedł fotelik i baza. Zainstalowałam w samochodzie i mi ulżyło



Moja zrealizowana lista zakupów wyprawkowych dla drugiego dziecka:
1) nowy fotelik z bazą (Adaś używa swojej bazy w MaxiCosi 2wayPearl, więc potrzebowaliśmy nowej, a przy samej łupince zdecydowałam się zamienić nasz stary CabrioFix na Pebble Plus, ze względu na wkładkę dla noworodka. Planujemy długą trasę pod koniec maja, a pamiętam, że Adaś przez pierwsze miesiące topił się w CabrioFixie)
2) dostawka do łóżka (może Sami polubi ją bardziej niż jego starszy brat lubił łóżeczko... Zobaczymy

3) prześcieradła do dostawki
4) prześcieradła do wózka - Adaś był dzieckiem jesienno-zimowym, więc przy nim nie kupowałam prześcieradeł do gondoli tylko śpiworek.
5) odciągacz pokarmu z Mami (na łapanie wyciekającego mleka z drugiej piersi podczas karmienia - zobaczymy, jak się sprawdzi, ale nie był drogi, a zaciekawił mnie)
6) smoczek Mam (Adaś był zupełnie bezsmoczkowy, ale chciałam mieć jakiś pod ręką na wszelki wypadek)
7) kombinezon przejściowy w rozmiarze 62 (Adaś miał grubszy ze względu na porę roku)

9) zestaw szpitalnych ubranek od mamyginekolog - podoba mi się, że można je prać w 90 stopniach, a poza tym miałam chwilową schizę i wyrzuty sumienia, że Sami wszystkie ubranka dostanie po Adasiu i nie będzie miał nic nowego - tak, wiem, że to absurd w przypadku noworodka...)
10) 3 nowe chusty do noszenia dziecka (mój mąż ma anielską cierpliwość do mojego fioła...)
11) tkany kocyk bambusowy (bo taki miękki i śliczny...)
12) nowa poduszka do karmienia (stara jednak jest nieco sfatygowana po ciężkim użytkowaniu)
13) nowa torba do wózka (w starej prawie urywają się rączki, więc miałam pretekst)
14) nowy kokon/gniazdko niemowlęce (stary zdecydowanie nie nadawał się do użytku po Adasiu)
15) bujaczek BabyBjorn (bo chciałam go wypróbować już poprzednim razem, ale przy całej wyprawce szkoda mi było pieniędzy)
16) nowy miękki przewijak na komodę (mieliśmy twardy, ale Adaś ostatnio prawie zrzucił go sobie na głowę, więc tu przeważyły względy bezpieczeństwa starszaka)
17) uchwyt na kubek do wózka (nie mam pojęcia, czemu pożałowałam na to pieniędzy poprzednio!)
18) dostawka do wózka dla Adasia
19) kosmetyki (znacznie mniej niż poprzednim razem - płyn do kąpieli Hipp, Linomag, chusteczki WaterWipes, Octanisept, płatki i patyczki higieniczne, sól fizjologiczna, NoseFrida, witamina D. Jak czegoś będzie brakować lub okaże się, że Sami czegoś nie toleruje, będę dokupywać na bieżąco)
20) Pieluszki
21) stojak do wanienki (poprzednio używaliśmy jej na stoliku, ale po przemeblowaniu już go nie mamy)
Co mam po Adasiu:
1) wózek 2w1 Mutsy Evo (nie zmieniam, bo przez ostatnie ponad 2 lata użytkowania fajnie nam się sprawdza

2) monitor oddechu BabySense 5
3) całą komodę ubranek
4) laktator
5) wanienkę z Ikei (zdecydowanie nie potrzebowaliśmy większej, przesiadł się z niej od razu do dużej wanny)
6) oczyszczacz powietrza z nawilżaczem
7) szczotkę z miękkim włosiem, nożyczki do paznokci, termofor, etc.

9) śpiworki i otulacze
10) całą stertę praktycznie nie używanych pieluch i otulaczy tetrowych, flanelowych i bambusowych
11) 2 otulacze z Tulika (nieużywane, Adaś nie lubił)
12) matę edukacyjną
13) do diabła i trochę zabawek
14) leżaczek TinyLove 3w1
15) krzesełko do karmienia
16) moją kolekcję chust, nosidło i mei tai
Zobaczymy, co z tej listy przyda się przy Samim, a co okaże się kompletnym niewypałem

Jedyne, czego chyba nie mam z tradycyjnej wyprawki, to butelki. Liczę na to, że uda mi się znowu karmienie piersią, a jeżeli coś jednak pójdzie nie tak, to mąż po prostu skoczy do sklepu lub apteki. To samo z mm.
Wiadomość wyedytowana przez autora 22 lutego 2019, 12:21

Chusty kupuję głównie używane, bo takie są zazwyczaj "wyrobione" i łatwiej się dociągają. Najczęściej znajduję je na grupach chustowych na facebooku. Ale można też kupić fajne nowe chusty na stronach producentów - na początek polecam Little Frog, Lenny Lamb lub Natibaby. Na początek najlepiej wybrać po prostu 100% bawełny i nie najdroższą chustę, jeżeli się wkręcisz w chustowanie zawsze można poeksperymentować, ale jeżeli to jednak nie coś dla Ciebie, nie będzie Ci tak szkoda pieniędzy


Co do długości, ważniejsza niż wzrost jest figura. Bardzo szczupła dziewczyna odnajdzie się w długościach 3,6 albo 4,2 metry, ja jestem raczej średnia, więc najlepiej pasuje mi 4,6m. Najdłuższa jest 5,2m ale to już naprawdę dużo materiału, więc albo dla grubszej dziewczyny albo mocno zbudowanego faceta (mój mąż ma bary jak szafa trzydrzwiowa, więc używał tej długości). Generalnie 4,6m na początek jest dość uniwersalnym wyborem.
Do tego są jeszcze chusty kółkowe, która sama najbardziej preferuję, bo są znacznie łatwiejsze do opanowania - zakładasz przez ramię, wsadzasz dziecko, dociągasz materiał na kółkach i gotowe

Generalnie na 100% polecam umówienie się z doradcą - można się nauczyć motać chusty z filmików w necie, ale pod okiem doradcy jest o niebo łatwiej. Najpierw ćwiczy się na specjalnej lalce, a dopiero potem na własnym dziecku (jeżeli jest już na świecie). Doradca poprawia błędy, pokazuje, na co zwrócić uwagę. Większość doradców dojeżdża do domu, a sama konsultacja nie jest droga - ja płaciłam 120 lub 150 zł.
Chustowanie nie jest dla każdego (niektóre dziewczyny nie lubią motać i już, tak samo niektóre dzieci po prostu za tym nie przepadają), ale ja osobiście bardzo polecam, bo to niesamowita wygoda, zwłaszcza przy dziecku, które jest nieodkładalne - wtedy chusty naprawdę ratują kręgosłup!
Opis porodu postaram się dodać niedługo. Było... Zupełnie inaczej niż się spodziewałam i ciągle układam to sobie w głowie, ale najważniejsze - Sami jest już z nami i jest absolutnie cudowny.
Wiadomość wyedytowana przez autora 7 kwietnia 2019, 10:34

Sami jest absolutnie cudowny. Jestem zakochana w tym dziecku. Pod wieloma względami drugie macierzyństwo jest dla mnie łatwiejsze - i nie wiem, czy to Sami jest łatwiejszym w obsłudze dzieckiem niż Adaś był, czy to moje doświadczenie? Ale generalnie czas, gdy jestem tylko z nim jest dla mnie naprawdę całkiem relaksujący.
Gorzej, kiedy mam ich dwoje pod opieką i jestem sama. O jeżu kolczasty! Adaś też jest cudownym dzieckiem, ale w wieku 2 lat i 8 miesięcy jest naprawdę absorbujący, wymagający mnóstwa uwagi i energii, a kiedy w dodatku nie mogę mu ich natychmiast zapewnić, bo robię coś przy młodszym, bywa naprawdę trudno. Ogólnie ma bardzo dobry stosunek do młodszego braciszka, ale bywa zazdrosny o naszą uwagę i czasami trudno zachować cierpliwość. Wiem, skąd biorą się jego zachowania, ale czasami naprawdę trudno mi sobie z nimi poradzić.
Ale, żeby nie było tak negatywnie - Adaś jest coraz bardziej interesującym młodym człowiekiem




Tkwi we mnie bardzo mocno przekonanie, że chcę mieć jeszcze jedno dziecko. Na logikę pukam się w głowę, gdy o tym myślę, ale to uczucie jest uparte i silne jak chwast. Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Ale super czytać tak pozytywne wieści. Nawet nie wiesz jak się cieszę :) Jakbyś znalazła chwilę zapraszam do mnie. Za namową wieeelu osób zmobilizowałam się w końcu i zaczęłam pisać bloga. Zapraszam bo tam łatwiejszy kontakt ze mną:) https://ciazooporna.music.blog/ https://www.instagram.com/resistant_to_pregnancy/