Czy to może być ciąża biochemiczna

Też wolałabym być w szpitalu pod opieką. Zrobią badania jak trzeba, usg. Będą monitorować sytuację a w domu będziesz się tylko stresować. Trzymaj się kochana. Musisz to jakoś przeżyć. Jest to bardzo ciężkie przeżycie. Ja do końca miałam nadzieję że stanie się jakiś cud. Nadzieja umiera ostatnia. Ktoś kto tego nie przeżył nie jest w stanie sobie wyobrazić przez jakie piekło się przechodzi. Niestety nie da się tego przeskoczyć. Wszystko musi samo przejść 😞 Jeśli nie da się bez leków to zgódź się. To tylko wydłuży Twoje cierpienie. Sama się jeszcze nie umiem pozbierać także wiem co czujesz 😔

Boże 4 lata temu. To już było 4 lata temu 😔 Właśnie nie umiem się pogodzić z tym jak widzę niektóre znajome które zachodzą w zdrowe ciąże nawet nie wiedząc kiedy, paląc papierosy. Mało tego. Która tam w ogóle pomyśli o jakich suplementach czy badaniach. A człowiek się stara, martwi, goni po lekarzach. A na koniec jeszcze tyle trzeba wycierpieć. Życie jest bardzo nie fair. Naprawdę.

Bardzo wam dziękuje dziewczyny za wsparcie pojawiłyście się nagle i dodałyście mi wiele otuchy, mimo tego że się nie znamy, to jest niesamowite. Bardzo mi przykro, że też przez to przechodziłyście ale jesteście bardzo silne

Z perspektywy czasu właśnie to widzę. Że jestem silna. Chociaż były bardzo ciężkie momenty i nie ukrywam że w tym momencie jestem na lekach uspakajających bo czułam że sobie nie radzę. Nie potrafię rozmawiać o tym z rodziną, z najbliższymi. Tylko z mężem. A ta grupa pozwala wyrzucić to wszystko z siebie. Sama tego nie rozumiem dlaczego tak jest że w takim momencie wolę rozmawiać z obcymi mi ludźmi. Nie wiem czy tylko ja tak mam? Nieważne. Kazdy dzień to walka. Ale wiem że tylko czas potrafi wyleczyć rany. Ty też sobie wszystko poukładasz. Bo musisz. I będziesz jeszcze silniejsza. Życie dla nas jest okrutne ale wierzę że kiedyś wszystko się odwróci.

Masz rację, teraz stoję przed powiedzeniem o tym najbliższym i zwyczajnie się boję. Dookoła rodzą się dzieci, w rodzinie ciągle nowy mamy bobas. Nie działa to na mnie dobrze. Poczułam się gotowa na dziecko, długo starałam się doprowadzać wyniki do normy, suplementowac, odstawić o tak symboliczny alkohol, mąż tak samo i takie doświadczenie.
Myślę, że o trudnych tematach łatwiej jest rozsmarować z obcymi jeszcze tymi, którzy mają podobne doświadczenia.

Też tak uważam. Co do suplementów i jakichkolwiek używek to też już zmieniłam swoje nastawienie. Tyle dzieci zostaje poczętych u osób zalanych w trupa a człowiek odmawia sobie kieliszka wina bo przecież to ma zły wpływ. Myślę że za dużo od siebie wymagamy. Trzeba żyć normalnie. Jeśli Cię to przerasta to nie musisz żalić się bliskim. Ja tylko powiedziałam co się stało i na tym się skończyło. Nie chciałam ciągnąć tematu, nie chciałam rozmów, pytań. Po prostu. Tak już mam. Zresztą czy ktoś to zrozumie? Czy ktoś będzie wiedział jak ja się teraz czuję? Tylko ktoś kto to przeżył. Więc nawet pocieszanie od moich najlepszych kumpeli nic nie daje. Swoje powiedzą i co z tego skoro żadna tak naprawdę nie wie co siedzi we mnie w środku. Może jestem okropna ale tak już mam. W specyficzny sposób przechodzę żałobę którą noszę w sercu 😔

Powiedzenie najbliższym nie jest wcale łatwe. Ja też teraz po poronieniu powiedziałam tylko paru osobom. Nie mam zbyt dobrych wspomnień po tym jak straciłam pierwsza ciążę. Nie otrzymalam takiego wsparcia na jakie liczylam. Jestem pewna, że to nie wynikało ze złej woli, tylko po prostu nikt kto tego nie przeżył nie jest w stanie zrozumieć. Na pocieszenie powiem tylko tyle, że czas leczy rany. Jestem pewna, że nie zapomnimy o tym nigdy, ale nauczymy się z tym żyć i będziemy silniejsze 🙂

Z własnego doświadczenia powiem, że naprawdę nie warto zmuszać się do mówienia komukolwiek. U mnie z rodziny o poronieniu wie tylko i wyłącznie mąż, i na razie (a być może na zawsze) chcę, aby tak zostało. Szczególnie zależało mi, żeby nie dowiedziała się moja mama, która niestety jest bardzo niedyskretna i do tego mówi bez zastanowienia pierwsze, co jej do głowy przyjdzie... Dlatego chciałam zaoszczędzić sobie dodatkowych przykrości w tej smutnej okoliczności.
Ale wszystko zależy od indywidualnych preferencji, są kobiety, które mają potrzebę podzielić się swoją traumą z innymi i to też jest ok.

Dziewczyny, mam masę myśli. Zastanawiamy je czy to moja wina? Czy coś zrobiłam nie tak, że zarodek nie dał rady? Że zapłodnienie było, ale się nie zagnieździł? Czy w przyszłości mam szanse na zdrową ciążę po tych lekach to wszystko bardzo ciężkie

Czy taka hospitalizacja trwa długo?

Ja poroniłam drugą ciążę w 12tc, dostałam bólu brzucha, krwawienie, dostałam parcia i było koniec już. Na ręce trzymałam tego maluszka z łożyskiem.... serce mi pękło na widok tych malutkich rączek i nóżek... było to 2 lata temu a dalej mam to przed oczami. Pojechałam od razu do szpitala, zrobili mi łyżeczkowanie żeby oczyścić z resztek, zostawili na noc, następnego dnia już wyszłam do domu... Od 8 msc staramy się o maluszka, może kiedyś się to spelni...

Dokładnie. Miałam tak samo. A słowa „nie przejmuj się, jesteś jeszcze młoda, na pewno się uda” doprowadzały mnie do szału. Wolałam to przejść sama. Niestety wspomnienia często wracają 😞

Nie. To nie jest Twoja wina. Nie obwiniaj się. Ja też się obwiniałam że za szybko zaszłam a ciążę mając zapalnie. A lekarz mi powiedział że ciąża pozamaciczna to loteria. I powiedział mi jeszcze że ma dużo pacjentek które są po cp i mają teraz zdrowe dzieci. Więc to nie jest przesadzone. Ja w szpitalu przy pierwszym poronieniu wyszłam na drugi dzień po łyżeczkowaniu i teraz po operacji też wyszłam na drugi dzień. Nie trzymają długo

Boże 😭😭😭 nawet nie mów 😭😭😭 nie wyobrażam sobie tego 😭 ja ronilam w szpitalu po lekach ale nic nie wyszło i musili mnie łyżeczkować. Także nic nie widziałam. Zrobiliśmy pochówek ale nawet nie otworzyliśmy trumienki. Nie odważyłam się popatrzeć na kawałki mojego płodu 😔

Dziewczyny, nie wytrzymałam i zrobiłam dzisiaj betę poprzednia 108 a ta z dzisiaj 105, co o tym myślicie? zbliżam się do naturalnego krwawienie czy nie ma szans?

Dla mnie najgorsze chyba było po stracie pierwszej ciązy "no stało się ale musisz żyć dalej normalnie". Jak żyć normalnie, jak mi się dosłownie świat zawalił. Wtedy poszłam do psycholog, która mi bardzo pomogła. Powiedziała, że właśnie nie muszę żyć normalnie i muszę przejść żałobę jak po stracie kogoś najbliższego...

Bardzo mi przykro to musi być trauma na całe życie:( trzymaj się 🫂

A zbadałaś razem z betą progesteron?
U mnie była bardzo wczesna biochemiczna i najpierw miałam betę 20 a prog 12,7 po dwóch dniach beta 28 a progesteron 2,5 i następnego dnia dostałam krwawienia.

Ja badałam tylko betę. Nie wiem czy przy wartości w okolicy 100 mogę spodziewać się, że samo się to rozwiąże

Też zastanawiałam się nad psychologiem. No każdy przechodzi to wszystko na swój sposób. Są kobiety po których to dosłownie spływa a są takie które nie mogą się pozbierać przez długi czas.