CZERWIEC 2025
-
WIADOMOŚĆ
-
U nas idzie górna czwórka (stan zębów na dziś - wciąż 6 xd), ale paskudnie ją męczy. Dosłownie ma purpurowe dziąsło i na maksa opuchnięte. Nocki ostatnio były z dupy, pobudki godzinne/dwugodzinne z płaczem. Nawet ibuprofen nie zawsze dawał radę.
Dziś się obudziła raz w nocy ok 3, wzięłam do siebie ze strachem w oczach i wizja godzinnego tulania, ale jakimś cudem zasnęła po 10 min. Spala do 6:30 😳😳 prawie 11h snu nocnego (dla kontrastu w sobotę miała 9,5h snu NA DOBĘ). Ludzie, mój Apple Watch dał mi 96/100 punktów snu. Życie jest piękne.
A i żebym jeszcze się bardziej posr*la to ubrała się, wyczyściła noc, obcięła paznokcie i poszła do żłobka BEZ PŁACZU (ale włączyłam film o afrykańskich zwierzętach). Śmiało, możecie być dla mnie niemiłe 😂 -
Wspolczuje zębów I tych chorób nieustannych..
Ja rodzicom i dziadkom kupuje kilo kawy w ziarnach bo mają kawiarki.
Dzieciom starszym kolo 7, 8 lat polecam miasto tańczącego karpia. Bratanek dostal i ze starsza siostrą siedzieli i rozwiązywali to, aż my sobie kupiliśmy.
-
Anabbit 💩💩💩💩💩💩💩
Dla Ciebie 😑🤣
Bubcia jest tak zakochana w babci,że nie chce chodzić na drzemke- dramat. Wczoraj to była taka jazda,tak mnie skopała w tą rane że nie dość że przeklinałam z bólu to wstałam i ją oddałam dla babci mówiąc że nie chce spać przez nią - co jest prawdą. Babcia oczywiście obraza majestatu,bo ona nie bedzie patrzeć jak rzucam dzieckiem,bluzgam i nie bedzie sluchać jak ją winą obrzucam i już kupiła sobie na dziś bilet powrotny xD Więcej nie bedzie przyjeżdzać tylko my mamy do niej jeździć 🤣
A dziecko bez drzemki wczoraj poszło spać o 18 (od 16 ledwo już na nogach stała ale na widok sypialni płacz i uciekała do babci xD - z nią też nie chciała spać,były próby) i wstała o 4,oczywiście z pobudkami na mleko w nocy. Módlcie się za mnie dziś,bo już widać że chce spać ale nie pojdzie na spanie 🙈
No i mamy jakiś nawrót mocnego kataru. W nocy od tego dwa razy wymiotowała. Dramat
U nas w bawialni jest suszarka- to służy nam za tablice na magnesy 😃 -
Truskawka, moja też zakochana w babci i dziadku (teściach, bo wiadomo że moja matka to babcia od zdjęć xd). Ona otwiera oczy u nich domu i nie ważne czy jest 1 w nocy czy 4 nad ranem, ona krzyczy „baba tam tam” i palcem na drzwi.
Ja bym mogła nie istnieć jeśli baba i dziadzia są w domu. Przez to właśnie spała nam w weekend po 9h na dobę, bo przecież szkoda czasu na sen, ona idzie się bawić 🫠 -
Anabitt nie zesraj sie 🙈😆
Truskawka współczuję. Też miewam dni bluzgów i kompletnego meltdownu z mojej strony. Choć powinnam raczej powiedzieć, że miewam inne dni niż takie 🫣
U nas też wielka miłość do babci. Moja mama nie może iść nawet sama do toalety, bo młoda płacze jakby ją obdzierali ze skóry. Tylko babcia, babcia i babcia. Dla mnie to na korzyść, ale moja mama chyba już odliczała do naszego wyjazdu
Fajny pomysł z tym Bolesławcem. Moja mama to bardziej team Chodzież więc chyba kupię im jakiś mini serwis -
Mi to nie przeszkadza że tak chce z babcią. Też nie opuszcza jej na krok,do łazienki wyjść nie może bo jest jak u Blondi i z tym spaniem tragedia- jakby poszła spac z Babcią to w ogóle bajka.
Tylko problem w tym, że moja matka ciągle sugeruje że ja krzywdze swoje dziecko bo np krzykne na nią czasem i ona nie może na to patrzeć.
Szkoda że tak nie myślała o sobie w momencie gdy nie miałam roczku i wyjechała na kilka miesięcy zostawiając mnie z babcią albo jak byłam nastolatką a ona mi plaskacze w twarz sprzedawała 🙂
-
No rozumiem, bije ciężką hipokryzja od twojej matki z dalekaTruuskaawka wrote:Mi to nie przeszkadza że tak chce z babcią. Też nie opuszcza jej na krok,do łazienki wyjść nie może bo jest jak u Blondi i z tym spaniem tragedia- jakby poszła spac z Babcią to w ogóle bajka.
Tylko problem w tym, że moja matka ciągle sugeruje że ja krzywdze swoje dziecko bo np krzykne na nią czasem i ona nie może na to patrzeć.
Szkoda że tak nie myślała o sobie w momencie gdy nie miałam roczku i wyjechała na kilka miesięcy zostawiając mnie z babcią albo jak byłam nastolatką a ona mi plaskacze w twarz sprzedawała 🙂 -
Wiem ,ze mnie zjecie ale.....Truskawka, zauważyłam,ze to nie pierwsza osoba,która zaznacza,że krzyczysz na małą. Brałaś pod uwagę to ,że faktycznie za dużo krzyczysz na nią? Na takie małe dzieci ,to w sumie nawet nie powinno się w ogóle krzyczeć.....
-
Karola czekałam na to 😃
Brałam to pod uwagę,oczywiście. Ale osoby które tak uważają to kto? Moja matka i A.
Ale to nie jest tak,że ja dre morde. Nie sądze,że jak głośniej powiem Zostaw to albo Nie wchodź tam to jest darcie się - no a matka tak własnie uważa.
Myśle,że każdemu czasem się zdarzy podnieść głos w momencie gdy ma słabszy dzień,tłumaczysz spokojnie a i tak dziecko totalnie nic nie słucha,robi rzeczy które mogą skutkować krzywdą jego albo Twoją albo stoisz w kuchni przy garach a dziecko samo w pokoju obok.
A A. mój każdy inny ton głosu odbiera jako darcie się,więc to już w ogole inne bajka.
Tak więc nie,nie uważam że dużo na nią krzycze.
Jakbym zobaczyła matke która krzyczy do dziecka 'Zostaw' to bym nie dzwoniła do mopsu że dzieje się krzywda.
I aby rozjaśnić sytuacje
- przeklełam bo nagle mnie skopała w rane
- rzucanie dzieckiem= oddanie dziecka na ręce dla mojej matki mówiąc że nie chce spać bo chce do babci.
-krzyki to właśnie typu Zostaw,Nie rusz,Nie wchodź tam
-
Karola ja cię trochę zjem, a właściwie się wtrącę, bo jestem poniekąd w położeniu zbliżonym do Truskawki. Niektórzy lubią się przyczepić o wszystko i otoczenie Truskawki jawi się właśnie jako takie czepiające się. Kobieta, która musi zajmować się domem, dzieckiem, zakupami, gotowaniem i swoim zdrowiem z dzieckiem uczepionym do nogi 24/7 naprawdę jest nieustannie przebodźcowana i nie ma żadnego ujścia frustracji ani nawet perspektywy na to ujście. Dla mnie sytuacja, w której wyjście do lekarza bez dziecka jest właściwie niemożliwe to jakieś kuriozum, a jednocześnie jestem w podobnym miejscu i uważam, że w tej sytuacji po prostu nie da się nie krzyczeć. Dzień, noc, Świątek, piątek czy niedziela - ona jest ze wszystkim sama. Czy sama jest chora, czy dziecko jest chore. Nie może liczyć na wsparcie partnera czy mamy. Wątpię, że teściowa czy A przejmą za nią wszystkie obowiązki żeby mogła odsapnąć choć pół dnia. Za to na pewno bardzo chętnie wpadną się pobawić przez godzinkę i skrytykować wszystko od góry do dołu. Wiem, że każda z nas miała możliwość wyboru partnera życiowego i ojca dziecka i niektóre z nas spartaczyły sprawę, ale teraz już trochę za późno - te dzieci już tu są, wymagają opieki więc gramy z tym co mamy. Ja uważam, że mój mąż jest ojcem na medal, ale prawie nigdy nie ma go w domu. To naprawdę nie jest łatwe kiedy niby masz partnera, a jednak nie możesz na niego liczyć, bo albo nigdy go nie ma, albo się miga. Frustracja rośnie, bo masz poczucie, że w teorii ktoś jest, ale w praktyce jesteś sama i wszystko musisz ogarnąć samodzielnie. Takie sytuacje naprawdę drenują człowieka emocjonalnie. Dodatkowo są dzieci wymagające i takie, które niczego się nie boją i nie dociera do nich żaden komunikat. Moja córka jest dzieckiem, na które po prostu trzeba krzyknąć, bo inaczej będzie się wspinać po meblach, przycinać sobie palce, wsadzać palce do kontaktu, wyciągać noże, jeść kwiatki i wieszać się na sznurku od rolet. Czy jestem zadowolona z tego, że na nią krzyczę? Nie. Czy jeśli nie będę krzyczeć do do niej dotrze? Też nie. Oczywiście i tak muszę ją fizycznie odciągnąć od każdej z tych rzeczy, ale jakiś komunikat też musi dostać, a w jej przypadku tylko komunikat wyrażony krzykiem jakkolwiek skutkuje. Ciężkie noce, deprywacja snu i słabo ułożone życie osobiste też dorzucają swoją cegiełkę do braku cierpliwości i złego samopoczucia. Mnie ratuje jeszcze ten żłobek, ale po trzecim dniu moje pokłady cierpliwości są już na minusie i naprawdę musiałabym siedzieć pół dnia w łazience żeby nie krzyknąć. Wiem, że na dzieci nie powinno się krzyczeć. Też tego w sobie nie lubię i bardzo z tym walczę. Mam zasadę, że nie krzyczę bez uzasadnienia żeby się na niej wyladowac, bo to jest dla mnie niemoralne, ale jak mnie bije od 10 minut albo rzuca się po podłodze i nie chce dać wyrwać sobie z ręki liścia, którego wsadza do buzi no to już jest dla mnie moment, w którym napięcie bierze górę. Są granice, których się nie przekracza, ale zwykły krzyk jest u nas niestety obecny. Wiem, że ty też przeszłaś szkołę życia z pierwszą córką w wieku 19 lat, ale nie każda z nas ma w sobie tyle samozaparcia i opanowania. Mam świadomość tego, że dzieci nie powinny płacić za błędy rodziców więc sama uczęszczam na terapię żeby jakoś się z tego wygrzebać, ale wiem jak kosztowna jest to sprawa i niestety nie każdy może sobie na to pozwolić. Na termin na NFZ czekam od końca października ubiegłego roku i wizytę mam chyba na za dwa miesiące, o ile dobrze pamiętam. Nie chciałam tu na nikogo naskoczyć, ale po prostu wiem jak łatwo jest kogoś ocenić bez wejścia w jego buty. Ja niestety też bardzo pochopnie oceniałam i wytykałam błędy macierzyństwa swojej kuzynce, a teraz po czasie dochodzę do wniosku, że powinnam jej wysłać naręcze kwiatów i przeprosić, a dodatkowo podziwiać za to, że ogarnia jako samotna matka i jeszcze się nie załamała. Ciebie z resztą również podziwiam jak opisujesz swoje pierwsze zerknięcie z macierzyństwem. Po prostu nie każdy dźwiga to tak dobrze
Revolutionary lubi tę wiadomość
-
Karola3xJ:D wrote:Wiesz co,osobiście nie uważam,ze podnoszenie głosu na takie małe dziecko jest czymś normalnym. Na starsze jak rykę to cała wieś słyszy,ale na takie małe? Nie ma szans.
Nigdzie nie powiedziałam że jest to czymś normalnym,tylko że myśle że każdemu się może zdarzyć. Sąsiedzi nie pukają do drzwi i nie wzywają policji,bo słyszą krzyki albo płacz. Wręcz przeciwnie.
Jeżeli Ty przez całe dnie mówisz delikatnym i kwiecistym głosem do dziecka to nic innego jak tylko gratulować i zazdrościć. Ale serio,będąc na drugim końcu pokoju nie zdarzyło Ci się krzyknąć np Nie rusz gniazdka?
Inni też mogą teraz z Tobą się nie zgodzić,że na starsze dziecko nie powinnaś tak ryczeć,bo kiedy wedlug Ciebie zatraca sie ta granica że już można ?
+ jako ciekawostke powiem Ci,że nawet na studiach pedagogicznych uczą o emisji głosu i o tym,że w sytuacji zagrożenia głośny, stanowczy głos jest właściwym narzędziem ochrony- aby zatrzymać dziecko. Więc w żłobkach i przedszkolach również dzieci słyszą takie 'krzyki' jak moje dziecko w domu. -
Karola3xJ:D wrote:Wiesz co,osobiście nie uważam,ze podnoszenie głosu na takie małe dziecko jest czymś normalnym. Na starsze jak rykę to cała wieś słyszy,ale na takie małe? Nie ma szans.
Sorry za opis, ale jak siedzę na kiblu a młody akurat wyciąga szklaną buteleczkę z serum z szafki i chce nią pizgnac o podłogę, to też nie mówię "synu rozumiem że ta butelka wzbudza w tobie zainteresowanie, ale to jest mamusi i odłożymy to na miejsce", bo zanim dojdę do drugiego słowa, to szkło już będzie na ziemi, więc też w takim momencie krzyczę nie i nie uważam żeby to było "nienormalne". Reagujesz adekwatnie do sytuacji, czasem masz sekundę. Osobiście uważam że takie przypierdolki że coś jest nienormalne są mimo wszystko słabe, nikt tu dzieci pasem nie tłucze, jeśli tonie nigdy się nie zdarzyło podnieść głosu na małe dziecko to good for you, innym się zdarza i nie jest to koniec świata. Sama wrzucałas na FB zdjecie jak karmisz dziecko frytkami w trakcie jazdy autem, ryzyko zadławienia jakby nie patrzeć duże, ale nie widziałam żeby ktoś Ci pisał komentarz Karola dla mnie to nienormalne 😅
Revolutionary lubi tę wiadomość
-
Czyli jak krzyknę na córkę teraz, bo już nie wytrzymuje napięcia to jest źle, ale jak będzie mieć 10 lat to mogę się na niej wyżyć do woli i wyładować swoje frustracje związane z brakiem odpowiedniego systemu wsparcia? No sorry, ale nie mogę się z tobą zgodzić. Albo nie krzyczymy w ogóle, albo akceptujemy to, że jesteśmy ludźmi i staramy się kontrolować. Gdzie zaciera się ta granica wieku? Dla mnie ryczenie na 10 letnie dziecko to większy terror, bo 10 latek już weźmie do siebie nieco więcej i może zatracić poczucie własnej wartości, wykształcić traumę i nienawiść do samego siebie, a taki roczniak najwyżej się przestraszy i może nie wsadzi tego palca między drzwi. Krzyczenie na dziecko w każdym wieku jest słabe, nie usprawiedliwiajmy sie wiekiem…
-
Ja powiem tyle - stawiam mój majątek o to, że nikt zdrowy psychicznie, bez leków na wspomaganie nie wytrzymałby z moim dzieckiem tygodnia bez krzyknięcia na nią. Jeśli tak, to proszę zesłać schody z nieba temu człowiekowi 😇
-
Jezu jestem w szoku,że krzyk jest taki normalny u tylu osób. Chyba ,żyje w innym świecie. Zawsze tyle się mówiło o tym,ze krzyk to forma przemocy . Kurde,jak ktoś na mnie krzyczy to czuje sie jak gówno,nie chce ,żeby moje małe dziecko czuło się tak samo
Nie kumam. Bajki nie bo mózg, chodziki nie bo kręgosłup,używane buty nie bo stopy,śmieciowe jedzenie nie bo trujące . A krzyk niszczący psychikę dziecka już jest okej?Wiadomość wyedytowana przez autora: 5 października, 14:42
-
Karola ale Truskawka dosłownie napisała że chodzi o krzyki typu "zostaw", "nie wchodź tam" albo o to że przeklnęła jak ją młoda w ranę uderzyła, to ty do tego dorabiasz teorię o przemocowym wyżywaniu się na dziecku 🤷♀️ Jak mi Kameleon przywalił w ranę po ósemce to też odruchowo krzyknęłam na niego, bo mnie to tak zabolało że gwiazdy zobaczyłam. Co nie znaczy że teraz krzyk jest dla mnie normalny i krzyczę na niego codziennie, co każdą okazję, bo nie panuję nad sobą. Mam wrażenie, że w Twoich wypowiedziach jest czasem wszystko albo nic, nie ma żadnych sytuacji 'pomiędzy' xd
Anabbit, Revolutionary lubią tę wiadomość









