Jak długo jeszcze to będzie moja pierwsza myśl po przebudzeniu i ostatnia przed zaśnięciem? Czemu życie mi to zrobiło? Czemu Bóg nie słucha moich błagań? Jak przestać czuć to napięcie i ciągły stres. Czekanie, zawód, płacz. Po wczorajszym dniu czuje jeszcze większy lęk i pustkę. Czuje jak całkowicie tracę siebie. Ile jeszcze przetrwam?
Wiadomość wyedytowana przez autora 29 lipca 2025, 13:02
11 dc
Dziś pierwszy dzień monitoringu, zrobiłam jednak te testy clearblue, super się robi. Wszystko takie czytelne nie zastanawiam się nad wynikiem. Negatyw to negatyw i tyle 😀😀
Temperaturę też mierzę codziennie o 7 rano ale kurczę ciężko mi bez pobudki do tej godziny 7:00 kiedy twoje dziecko cię budzi o 6 bo twierdzi, że już jest dzień. Po czym 20 minut później zasypia w moim łóżku. Nie wiem co się porobiło po tym covidzie bo wcześniej spała do 9 😳
Wczoraj był kryzys z bólem gardła i moim samopoczuciem, ale wieczorem poszłam do apteki obkupiłam się w kolejne tabsy co nic nie dają, No ale aspirynę wzięłam na noc więc może to pomogło bo dzisiaj czuje się dobrze. Gardło jest podrażnione ale na razie nie boli, najważniejsze. Kupiłam syrop prawoślazowy i on serio dał od razu ukojenie ale dosłownie 5 min po spożyciu wysypało mi dłonie i czułam jakby ktoś mi wbijał małe igiełki. Po śniadaniu spróbuje jeszcze wypić raz i będę obserwować reakcje alergiczną 🙄
W końcu piątek, weekend zleci nam rodzinnie zapowiada się ciepły wiec super. W poniedziałek popołudniu jadę na monitoring do gina zobaczymy czy coś się kluje na tych jajnikach bo śluzu zero.
Wiadomość wyedytowana przez autora 18 marca 2022, 09:25
1.04.2022 będzie dla nas 1 dniem stymulacji.
8.04.2022 wracamy do kliniki na podgląd hodowli
13.04.2022 tu prawdopodobnie będzie pick up
Podpisaliśmy wczoraj umowę z klinika, dostaliśmy kolejna "fakturkę" na 6 tys. 🙈 Związana z pick up'em hodowla do blastocysty, wybraniem najlepszych plemników i dobra "odżywka" dla zarodków. Dziś zrobiłam sobie 1 zastrzyk 💉 z Gonapeptyl (będę je robić co 2 dni o godzinie 11). Zastrzyk to nic strasznego, zrobiłam go sama a mąż tylko patrzył. Jednak nie zawsze będzie obok mnie więc muszę się sama przyzwyczajać. Poszło sprawnie, po zastrzyku była radość. Za 14 strzykawek zapłaciłam niecałe 7 zł więc byłam w szoku cenowym. Od dziś odstawiam też alkohol, nie było go jakoś szczególnie dużo w moim życiu ale zawsze jakieś tam piwko było w tygodniu. Słodycze też bym chciała odstawić ale to już większy problem 🙄😜
Po wczorajszej wizycie w klinice jestem pozytywnie nastawiona, nie było nerwów, nie bolał mnie brzuch, było to całkiem sympatyczne 1,5h w klinice 😲
Ciąża rozpoczęta 6 lutego 2022
2. doba po punkcji.
Nie mogę uwierzyć co tu się wydarzyło...😯
Z 13 komórek było 10 dojrzałych. 9 z nich się zapłodniło i wszystkie zostają w hodowli do 5tej doby.
9! Mamy 9 zarodków! 😯😯😯 Nawet nie wiedziałam że w naszym przypadku jest możliwe zapłodnienie tyłu komórek. Myślałam, że prawo pozwala na 6 zarodków... Teraz niech się ładnie rozwijają☺️
Zazwyczaj jestem ostrożna w oczekiwaniach, ale teraz czuję, że jesteśmy blisko celu✊ Pierwszy transfer będzie świeży, już w ten czwartek.
Dziś już nie mogę się skupić na pracy 🙈😅
3 dni do transferu.
Nigdy nie śniło mi się, że byłam w ciąży, że miałam dziecko.
Nigdy... Aż do dzisiejszej nocy.
Był sylwester, karmiliśmy się piersią. Buzia maluszka była taka wyraźna! Obudziłam się ogromnie wzruszona.
Mam nadzieję, że właśnie tak spędzę tegorocznego sylwestra.
Nie wierzę w senniki, ale ten bardzo nam sprzyja: "Jeżeli w swoim śnie widzisz symbol karmienia piersią dziecka może to być symbol nadchodzących bardzo szczęśliwych chwil w Twoim życiu. Jest to pewnego rodzaju wezwanie, aby przygotować się na nowy i pomyślny etap. Powinieneś również zamknąć niedokończone sprawy."
Wracając z transferu podjedziemy do mojej przyjaciółki, tej, która urodziła w pierwszym dniu mojego cyklu.
Wezmę sobie wiruski z pierwszej ręki.
Wszystko ładnie się układa, jestem spokojna, nie mogę się doczekać.
Jeszcze troszeczkę.
Wiadomość wyedytowana przez autora 21 marca 2022, 11:47
Kolejny transfer niestety zakończył się niepowodzeniem 😢 Nie mamy już pieniędzy, sił, planu i nie ma między nami prawidłowych relacji. Ta cholerna wojna z niepłodnością wyniszcza nas coraz bardziej.
Nie mam pojęcia co dalej. Klinika proponuje badanie, na które nas nie stać. Dr Paśnik nie ma nic do powiedzenia dokąd na mamy ciąży. To właśnie boli i martwi mnie najbardziej, że dla mnie pozytywna beta to jedynie cień szansy na zdrową ciążę, bo prawdopodobieństwo poronienia jest większe. Tymczasem nie dostaję nawet tej szansy 😞
Nastał martwy czas. Klinika nakłaniała mnie do bardzo szybkiego transferu. Byłoby to już w połowie kwietnia, a jeszcze nawet bety nie mam ujemnej 🤦 Po ciężkich negocjacjach stanęło na histeroskopii w kolejnym cyklu, a transfer najwcześniej w maju lub czerwcu. Zawsze chciałam wszystko szybko ale tym razem, na myśl o tak prędkiej kolejnej próbie i ewentualnej ciąży, wpadam w panikę. Poprzednia ciąża z wieloma komplikacjami tak mnie przeorała psychicznie, że dziś nie mam siły na następną. Mam poczucie, że podchodząc do transferu wbrew sobie i po naciskach lekarza, trudniej byłoby mi to wszystko udźwignąć. Przecież lecę na oparach sił.
Jeszcze w marcu mamy konsultacje w innej klinice. Może świeże spojrzenie coś wniesie.
Po weekendzie też wizyta u dr Paśnika, na której dostanę nowe zalecenia do transferu.
Tymczasem dowiaduję się o kolejnej ciąży, która pojawiła się dzięki moim wskazówkom jakie badania wykonać i do jakiego lekarza się udać. Cieszę się, że jestem matką chrzestną tego sukcesu. Czy moja trudna droga jest po to, żeby pomóc przyjść na świat innym pociechom? Z każdej bardzo się ucieszę ale swojej też chciałabym się doczekać.
Wiadomość wyedytowana przez autora 18 marca 2022, 18:41
11 dc, dawno tu nie zaglądałam!
Endo prawie 9mm, bardzo ładne, jednorodne.
24.03, w czwartek, o 13.15 zabieramy kropeczka na pokład. Za tydzień będę już w ciąży.
2dc
5:52 budzik, przeczytanie jeszcze raz podania zastrzyku i o 6:00 sama sobie podałam 
Mega się bałam ale poszło bez problemu, krewka mi poszła ale to był 1x na sobie (kiedyś mężowi robilam zastrzyki i pieskowi). Jutro go nie potrzebuję do zastrzyku ale pewnie i tak Go obudzę, żeby po prostu był.
Dla wszystkich: Bemfola nie boli (przynajmniej ten pierwszy hehe)
Długo zwlekałam z tym wpisem, bo sama nie wiedziałam, jak ubrać w słowa to, co wtedy czułam.
11.02.2022 miałam 3 badanie prenatalne. Z mała wszystko było dobrze, ale przepływy pępowinowe oraz ilość wód płodowych pozostawiało pewny niesmak. Jednak lekarz od prenatalnych zostawił do decyzji mojego prowadzącego, co dalej. I wtedy wszystko się zaczęło..
Na wizycie u prowadzącego okazało się, że istotnie przepływy są nieciekawe, wód też jest sporo (na granicy), ale z uwagi na to, że miałam parę dni później wizytę w poradni patologii ciazy, chciał poznać ich zdanie.
No to wybrałam się do tej poradni, to był 17.01.2022.. Dzień, który zapamiętam. Na badaniu okazało się, że przepływy są fatalne, wielowodzie spore, a Zuzia jest za mała. Wtedy usłyszałam od lekarza "kieruję Panią do szpitala, może trzeba będzie rozwiązać ciążę". Te dwa ostatnie słowa dźwięczały mi w uszach.. Po wyjściu z gabinetu nie umiałam mężowi nic powiedzieć, łzy leciały mi po policzkach, a ja byłam przerażona. To był 32 tc. Wiem, że młodsze dzieci się rodzą, walczą i wszystko jest okej, ale dla mnie wtedy to była tragedia. Kolejna szpilka w serce w tej ciąży. Do domu wracaliśmy w ciszy.
Nie byłam przygotowana. Nie miałam spakowanej torby (przecież mialam urodzić w terminie, a przynajmniej po 38tc). Nie moglam się skupić, myśleć. Sięgnęłam do szafki po listę do szpitala, spisałam listę zakupów. A w sklepie chodziłam między tymi samymi regałami 5 razy, nie wiedziałam, co mam ze sobą wziąć. Wybór samych podkładów sprawiał mi trudność. Ostatecznie, cała się trzęsąc wkładałam do koszyka co popadnie, nie patrzyłam na firmę, cenę, tylko na to, że muszę to mieć.. W domu wszystko naszykowałam, ale totalnie nie umiałam się spakować. Moje myśli były zupełnie gdzieś indziej. Błąkałam się po całym mieszkaniu jak w jakimś amoku. W końcu poprosiłam mamę, żeby przyszła i mnie spakowała, bo ja nawet nie wiem, jak to ułożyć. A potem wybrałam się do szpitala.. Tam na szczęście trafiłam na fantastycznych lekarzy, którzy po kilku dniach badań spokojnie wytłumaczyli mi, że owszem przepływy są złe, wielowodzie spore, a waga niska, ale! Dziecko jest zdrowe, rośnie, nie ma żadnych torbieli na mózgu, więc wystarczy to obserwować. W ten sposób dostalam wypis ze szpitala, z nakazem obserwacji i cotygodniowych kontroli.
Pierwsza kontrola - okej, obserwujemy dalej,
Druga kontrola - jest dobrze, przepływy prawidłowe, wielowodzie minimalne (to był pierwszy raz, gdy wyszlam od lekarza i czułam spokoj, ale nie na długo),
Trzecia kontrola - przepływy się pogorszyły, AFI znów wzrosło, dziecko spadło w centylach dość sporo, zatem znów.. szpital.
Wchodząc do tego szpitala czułam się już swobodnie, znałam lekarzy, pielęgniarki, położne. Szpital nie robił juz na mnie wrażenia. Kolejny raz spotkałam tych samych lekarzy, którzy znów po kilku dniach obserwacji uznali, że dopóki mała jest w normach centylowych, rusza się, zapis KTG jest prawidłowy, to nie ma konieczności mnie stresować, trzymać w szpitalu, bo jestem obstawiona lekami i oni nic nowego by mi nie podali. Lekarz stwierdził, że sama waga nie jest wyznacznikiem (bo patrząc na mnie, nie spodziewałby się olbrzymiego dziecka, a cała reszta jest do zaakceptowania, ale ścisłej obserwacji). Ale.. to nadal nie był koniec.
21.02.2022 kolejna kontrola u prowadzącego. Przepływy tragiczne, AFI ponad 32, mała rosła coraz wolniej, a do tego kolejna choroba do kolekcji - nadciśnienie. Decyzja - szpital. Od razu dostalam instrukcje, że skoro jestem w 36tc to w zależności od wyników - albo będzie rozwiązanie ciazy od razu, albo poczekają tydzień i wtedy podejmą decyzję o indukcji.
No więc kolejny raz pojechałam do tego szpitala. Już nawet położne niczego nie tłumaczyły, bo tylko się uśmiechały i mówiły "Pani już zna procedury, prawda?".
Był późny wieczór, położyli mnie na salę i poszłam spać.
Kolejnego dnia, lekarz zaprosił na badania. Po 40 minutach stwierdził "Szanowna Pani, przepływy są tragiczne, wielowodzie jest spore, ma Pani nadciśnienie, a dziecko spadło w centylach. Mamy FGR. Ma Pani wąska miednicę, ale z pomiarów wynika, że dziecko ma ok. 2400g. Czy zgadza się Pani na indukcję porodu naturalnego?". Bez zastanowienia odpowiedziałam, że tak. Wytłumaczył mi jak będzie to wyglądać, że oksytocyna będzie podawana bardzo powoli, w pompie, a ja będę cały czas podpięta pod KTG, bo jak się zacznie coś dziać to będzie trzeba podjąć decyzję o CC. I tak trafiłam na blok porodowy.
3 trymestr przeorał mnie psychicznie. Nie był dla mnie okresem przygotowań, zakupów, radości. Był dla mnie czasem, w którym ja z wizyty na wizytę martwiłam się jeszcze bardziej. Czasem, w którym wyliczałam, ile kolejnych problemów napotkałam. Nie umiałam cieszyć się z brzucha. Jedyną radość sprawiała mi Zuzia, która kopała mamę tak mocno, że nie mogłam mieć wątpliwości - czuła się dobrze i wszystko było z nią okej.
30+5
Jak ten czas leci! Rośniemy zdrowo 😍 dzidziulek już waży 2kg! Kawał chłopa się szykuje, pewnie po tacie (i nogi długie po mamie 😎). Przepływy super, łożysko, wody w normie.
Na liczniku +9, 5 kg, nie jest źle! 😁 Obecnie 70.5kg 😎 przy 170cm
Wyprawka już prawie całą gotowa. Zostało tylko łóżeczko do kupna rzeczy typu inhalator, termometr, podgrzewacz do butelek kupimy jeśli będą potrzebne (zawsze może ktoś wyskoczyć i kupić w pół godziny)
Wyszedl nam piękny pokój 😍
Edit: detoks od internetu, forum, pamiętników dobrze mi zrobił. Mam pozytywne myśli iiii czuje się znakomicie! Wychodzę na spacery. Samopoczucie w porównaniu do 1 i 2 trymestru zdecydowanie lepsze! 😎
Wiadomość wyedytowana przez autora 16 marca 2022, 17:14
39+1 udany vbac ❤️🥰
Nie pamietam czy wspominałam w innym wpisie, ale z Iga miałam wywoływany poród, po 24 h balonika miałam 7 cm rozwarcia ale po ponad 4 h zero postepu i decyzja o cc. Po tamtych przeżyciach po cichu marzyłam ze jeśli kiedyś będzie mi dane chciałabym spróbować odczarować poród i urodzić naturalnie. Od jakiegoś czasu nieśmiało się do tego przygotowywałam. Tak naprawdę do ostatniej chwili nie potrafiłam się zdecydować czy może nie lepsza będzie cesarka, głównie ze względów organizacyjnych, wiadomy czas porodu, termin powrotu do domu do Igi itp. Gdzieś głęboko jednak czułam ze muszę spróbować. Zaczęłam oglądać filmiki izabeli dembinskiej (gorąco polecam!) nt oddechu, pracy w skurczach itd. Dołączyłam do grupy vbac na fb i starałam się inspirować historiami udanych porodow naturalnych po cc
Gdy dotrwałam do 39+0 kiedy miało nastąpić planowe przyjęcie na oddział, straciłam nieco wiary, bo bałam się ze historia się powtórzy - balonik, sztuczne rozwarcie, zero postepu i znowu cc. Ale starając sie zachować pozytywne nastawienie uznałam ze lepsza taka próba niż żadna 
Przy przyjęciu na oddział w czwartek okazało się ze szyjka jest miękka, podatna i jest już rozwarcie na 1 palca (nieco ponad tydzień wcześniej na ostatniej wizycie u gin było na opuszek). Dostałam info ze następnego dnia zbada mnie jeszcze ordynator ale zapewne dostanę balonik. Nie byłam do końca pocieszona ale postanowiłam wykorzystać ten dzień na odpoczynek. Nie mniej od momentu badania czułam jakoś bardziej brzuch i pojawiały się serie nieregularnych skurczów które po jakimś czasie mijały i które byłam w stanie spokojnie znieść. O 23 położyłam się spać z poczuciem ze coś się może zacząć w nocy. Nawet strofowalam męża zeby się określił czy chce w jakikolwiek sposób uczestniczyć w porodzie żebym wiedziała na co mam się nastawić i zeby ogarnął uniform szpitalny dla tatusiów jeśli planuje dołączyć wcześniej mąż był bardzo na nie i było mi trochę przykro, ale powiedziałam mu ze tak naprawdę nawet jeśli będzie na korytarzu i potem będzie mógł kangurowac Ninę to będę i tak szczęśliwa.
Juz w piątek po 3, chyba coś ok 3:40, obudziłam się z potrzeba pójścia do wc na kupe 🙈 potem czułam lekkie skurcze co 7-8 min, znowu widziałam kawałek czopa śluzowego na papierze (odchodził na raty kilka dni), ale zaraz położyłam się spać. Tak właściwie to już tylko drzemałam bo w niedługim czasie sytuacja się powtórzyła i musiałam iść do wc. Wtedy skurcze stały się mocniejsze i bardziej regularne. Zaczęłam mierzyć - wypadały co 6 min. Po jakimś czasie było to już co 2,5-3 min wiec uznałam ze się spakuje na wszelki wypadek. chwile przedtem poczułam ze odeszły mi wody, wiec zadzwoniłam do męża zeby dać mu znać (była już 4:53) i poszłam do położnych zgłosić ze chyba rodzę zostałam podpięta pod ktg (dla mnie najcięższe momenty porodu bo szpital ma tylko normalne aparaty i trzeba leżeć na łóżku wtedy). Na aparacie skurcze średnio mocne ale regularne. Po badaniu 2 palce/4 cm rozwarcia. Decyzja ze zostaje na porodówce najpierw dużo się działo bo wszystkie papiery, wypytywanie o rożne formalne kwestie, zakładanie wenflonu, poszłam z położna na lewatywę (sama chciałam) - to było dość intensywne przeżycie przy skurczach co 2-3 min miałam się potem umyć. Trwało to na tyle długo ze nastąpiła zmiana personelu i przejęła mnie cudowna położna Pani Ela. I jestem pewna ze gdyby nie ona, znowu skończyłabym na cesarce. Przy rozwarciu 4 cm już miałam mały kryzys, a ona natchnęła mnie nowymi siłami. Cały czas tez informowała mnie ze mąż już jest w szpitalu, ze czeka pod sklepem zeby kupić uniform, ze zaraz ze mną będzie. Dopingowała żebym dobrze oddychała na skurczach, bardzo dokładnie przestudiowala mój plan porodu i zrobiła wszystko zeby go spelnic. Wielokrotnie mówiła ze porodówka to jej powołanie i ze ona to kocha i ja naprawdę to czułam! Po 7 mnie badała i miałam wtedy rozwarcie na ok 5 cm, po kryjomu trochę podmasowala mi szyjke. Przy tym rozwarciu wody przestały się tez sączyć bo główka mocno napierala. Ok godz 8 poszłam na badanie u ordynatora (wszystkie pacjentki z oddziału były badane) i wtedy miałam dalej ok 5 cm rozwarcia. Po badaniu mąż wszedł na sale, choć już wcześniej widziałam ze czeka na korytarzu i to dodało mi otuchy. I od tego momentu tez wszystko mocno przyspieszyło mąż bardzo dokładnie słuchał instrukcji położnej i kiedy ja nie potrafiłam się skupić przekazywał mi te same informacje. Masował mnie po plecach na zmianę z panią Ela, cały czas razem z nią powtarzał jak świetnie sobie radzę. Oboje tez żartowali co mi pomogło zachować kontakt z rzeczywistością i odrobine dystansu mimo bólu. Pani Ela przekonała mnie zeby poczekać na kroplówkę z paracetamolu do 8 cm rozwarcia bo ja można podawać co 6 h (jedyna opcja w szpitalu plus znieczulenie wziewne przy skurczach partych), zgodziłam się. Musiałam wytrwać kolejne ktg na łóżku i tu znowu gorzej mi szło z oddychaniem ale pani Ela była bardzo wyrozumiała. Po ktg miałam dostać coś wspomagającego zeby szyjka stała sie jeszcze bardziej podatna, tuż po skończeniu zapisu moglam przekręcić sie na łóżku na kleczki i wtedy poczułam ze będę wymiotować. Pani Ela powiedziała, ze to bardzo dobry objaw, zbadała mnie w tej pozycji i okazało się ze mam już 8 cm rozwarcia wiec leki nie są potrzebne. Dostałam kroplówkę z paracetamolu ale totalnie nie poczułam różnicy. Plusem było to, ze moglam znowu chodzić. Gdy kroplówka schodziła Pani Ela przyniosła materac żebym na podłodze mogła popracować na czworaka. Potem w planie była piłka i prysznic ale już nie doczekałam bo gdy zeszłam na materac nagle poczułam ze skurcze się zmieniły, zaczęłam głośno krzyczeć, położna zapytała czy czuje parte, krzyczałam ze tak. Znowu mnie zbadała na klęczkach i było 9 cm rozwarcia. Było już tak blisko a ja wtedy przeżywałam kryzys. Te parte skurcze były zupełnie inne i ciężko było się skupić. Pomimo płaczu ze nie chce już, ze nie dam rady, itp dałam się przekonać zeby wejść na łóżko i położyć się na plecach, bo wtedy pani Ela mi pomoże przyspieszyć rozwarcie. Za moment faktycznie było 10 cm i leżąc na plecach zsunelam się niżej do pozycji kucznej. Położna zapytała czy chce tak rodzic, krzyknęłam ze tak. Powiedziała ze ok, przygotowała sobie krzesełko i zaczęła sie najważniejsza cześć pracy główka bardzo ładnie sie wstawiała, chwile musiałam sie półozyc na lewym boku z przyciągnięta noga do siebie zeby pomoc małej wykonać obrot, ale końcówka znowu była w klęczkach. Głowa urodziła sie na 5-6 skurczach, żaden nie zmarnowany (na każdym po 2-3 parcia), położna i pani doktor która dołączyła w między czasie bardzo mnie chwaliły ze tak efektywnie pracuje. Gdy głowa była już na końcówce pani Ela powiedziala ze teraz będzie trudna cześć bo będzie chciała chronić krocze i ze znowu będę musiała zmienić sposób oddychania gdy mi da znać. Byłam przygotowana ale gdy przyszedł kolejny skurcz ona była w trakcie nacięcia, a ja dosłownie wypchnelam mała do końca bo już nie dało sie tego zatrzymać. Ninka wystrzeliła w ręce pani Eli która łapała ja dosłownie nad fotelem a pierwszy krzyk usłyszałam gdy tylko poczułam ze sie wyslizgnela potem była już bajka - przytulaski, mąż nie chciał przeciąć pępowiny bo bal sie ze zemdleje 😁 ale puściły go emocje i sie popłakał potem próba rodzenia łożyska zakończona łyżeczkowaniem w krótkim uśpieniu i wtedy mąż kangurowal mała (ok 40 min). Na oddział noworodków zjechaliśmy ok 12, wtedy musiałam pożegnać sie z mężem i mała została zwazona i zmierzona. Wcześniej już dostała 10/10 pktow w papierach mam wpisane ze 1 faza porodu trwała 3,5 h, druga 25 min oprócz tego paracetamolu rodziłam bez znieczulenia. nie spodziewałam sie ze pójdzie mi tak sprawnie. Panią Elę oczywiście wysciskalam, wzruszylam sie totalnie i popłynęło kilka łez podziękowałam całemu personelowi ze pomogli mi odczarować poprzedni poród byłam zmęczona, obolała ale totalnie dumna z siebie i Niny ze tak pięknie nam poszło od tego czasu zebrałam tez mnóstwo pochwal od personelu szpitala ze taki piękny poród po cesarce! Ze byłam mega dzielna - nie powiem, bardzo miło coś takiego usłyszeć od tylu osób, dalej sie wzruszam gdy to słyszę
A jeśli chodzi o dane Niny to urodzona 9:55 z waga 2985 g, długość 52 cm ❤️🥰
Wiadomość wyedytowana przez autora 26 czerwca 2022, 22:00
Dlaczego nie potrafimy odpuścić? My kobiety. Bo wiemy o jaką stawkę jest walka i wiemy, że warto ❤
Po przerwie i kolejnej cb (czerwiec), podwijam rękawy i zawalczę raz jeszcze.
Nadzieja się pojawiła, tak więc podejmuję wyzwanie.
Zmiana lekarza bo poprzedni się nie przejął, bo przecież są inne pary co się dłużej starają.
Skoro tyle to trwa to bez leków może być trudno.
Nowy jeszcze próbował, ale niestety było za późno.
Ten ostatni raz.... (ile razy sobie to mówimy). Wiem, że gdybym nie spróbowała to było by wiele pytań(zbyt wiele) bez odpowiedzi.
Teraz badania i zobaczymy gdzie tkwi problem.
Dzień transferu.
Rano czułam się jakby to był mój pierwszy raz, a jest już czwarty. Tyle emocji, mimo wszystko była też nadzieja.
Trochę technikaliów:
Dostaliśmy informację, że zarodek 5.2.3 został rozmrożony - nasz najsłabszy. Było wykorzystane Embryoglue, AH wg embriologów nie było konieczne.
Zbadany progesteron w dniu transferu - 15,97, więc chyba nie jest źle. Będę próbowała podbić poziom do ponad 30 najlepiej.
Po czym przyszedł moment transferu i zaczęły się schody. Najpierw czekanie i problemy z powodu nadmiernego napierania na pęcherz moczowy, prawie nie mogłam myśleć. Potem lekarz nie chciał przepisać mi Prolutexu, którego zapas jeszcze miałam, upierał się na progesteron besins lub cyclogest/luteinę dopochwową. Nie podał powodu, dlaczego tak, więc od razu zrobił na mnie słabe wrażenie. Następnie głupie żarciki zamiast skupić się na samym transferze, który okazał się trudny - próby umieszczenia zarodka w macicy trwały dobre kilka minut (jak nie więcej). Najprawdopodobniej była bariera w postaci wąskiego ujścia szyjki macicy. Oczywiście mimo bólu związanego z trzymaniem moczu w głowie pojawiały się myśli, czy zarodek w ogóle dotrwał. Lekarz skomentował również że transfer powinien już był się odbyć, więc zakładam że moje endometrium było już pokaźnych rozmiarów, ale żadnych szczegółów nie poznałam. Nie dostałam zdjęcia (nie spytałam o nie, ale nie przewidziałam po prostu że go nie otrzymam).
Wyszłam stamtąd zniesmaczona, raczej z czarnymi myślami, niepewna, czy w ogóle ten transfer od początku miał szansę się powieść. To chyba moje najgorsze doświadczenie transferu.
Weryfikacja w 6 dpt, czyli we wtorek. Planuję brać następujące leki: 2xprolutex, 3xprog besins, 3xestrofem, 3xmetypred, 1xclexane, 1xacard, 2xkwas foliowy, 1xeuthyrox. Na podstawie usg z wtorku oceniono że Atosiban nie jest mi potrzebny. W sobotę chciałabym sprawdzić progesteron.
Z jednej strony specjalnie wybraliśmy najsłabszy zarodek i trochę cieszy mnie, że akurat teraz miała miejsce taka sytuacja, z drugiej strony - zawsze chciałoby się, żeby to był ten raz i żeby się udało.
Co jest najważniejsze - blastuś i ja jesteśmy razem. I bardzo mocno, mimo wszelkich przeciwności, wierzę, że tak już zostanie.
Nauka, którą wyciągnęłam - oprócz zachwiania wiary w działania tej kliniki - nie wypełniać pęcherza na maxa, lepiej zdecydowanie mniej wypełnić a za to móc myśleć trzeźwo i zadawać na bieżąco pytania.
Teraz czekanie. To prawda, że nastrój miałam mocno kiepski po powrocie do domu, ale powoli się ogarniam - jeszcze będzie dobrze, zrobię co w mojej mocy żeby Kropkowi było u mnie w brzuszku dobrze. Chcę wierzyć, że zostaniemy razem już na zawsze 
Wiadomość wyedytowana przez autora 15 maja 2024, 13:56
Wczorajszy wpis w złą godzinę.
Dziś rano obudziłam się z potwornym bólem w klatce piersiowej. Takiego czegoś jeszcze nie miałam. Promieniowało do pleców i lekko na brzuch. Nie potrafiłam się przekręcić na bok, mogłam leżeć tylko na wznak, o wstaniu nie było w ogóle mowy. I tak trwało to z pół godziny. Mąż chciał mnie wieźć na pogotowie, ale ja wiedziałam, że to na tle nerwowym, bo nie potrafiłam uspokoić myśli. Napisałam do przyjaciółki, bo ona tez tak wczesnie wstaje, popisaliśmy, lekko puściło, dałam radę wstać i zmierzyć ciśnienie. 135/90. Poszłam pod prysznic, mąż zrobil melisę. I 118/75, z każdą czynnością fizyczną, która zajmowała głowę coraz bardziej puszczało.
No i można być twardą. Ale i tak się to odchoruje. Może już lepiej się wypłakać. Zaczynają mi oczy puszczać łzy.
Dziś różaniec za wujka. Nie wiem co ja mam cioci powiedzieć. Co zrobić, żeby się nie rozryczeć. To nie taki chrzestny, którego się widywało tylko w święta czy na urodziny. Trzymaliśmy się blisko.
No i wiem, że wujek najbardziej ucieszył się z komunii. A ja nie mogę iść do spowiedzi, a przynajmniej nie wyobrażam sobie tego. Nie czuje, żebym zrobiła coś złego, a wiem, ze kościół katolicki uważa in vitro za grzech ciężki. Nawet gdybym uważała, że zrobiłam coś źle, to też nie powiem, że żałuję i że więcej nie będę. Bo nie żałuję i będę próbować dalej. Świąt to już w ogóle sobie nie wyobrażam. Mądrego księdza bym potrzebowała. Żeby mi to wyjaśnił.
Ogólnie czuję się do dupy. To będzie mega ciężki tydzień.
Wiadomość wyedytowana przez autora 3 listopada 2021, 08:23
38+0
Dzisiaj taka sytuacja:
A wczoraj mieliśmy wizytę po 3 tygodniach przerwy. Przepływy i wody w porządku, szyjka zamknięta, Czarek jeszcze wysoko, nie wstawiony w kanał. Waga wyszła 2779 g, a 3 tyg temu było 2663 g. 🙄 Błąd pomiaru tym razem to 400 g. Doktor się tym zupełnie nie przejął i mówil, że waga w normie.
Doktorowi udało się zrobić jeszcze zdjęcie. 🙆 To prawdopodobnie już ostatnie. W ogóle się nie spodziewałam i nawet nie prosiłam, żeby spróbował go uchwycić. 🙂
17tc
Nie daje rady sama ze sobą.
Ciąża to hardcore dla mojego mózgu.
Podczas starań nie myślałam że będę ciągle się martwiła...Że nie będę umiała być... radosna?
To nie tak że się nie cieszę, kocham tego małego łobuza, czuję radość i ciepło w sercu że tam jest. Nie wiem....
Wiem za to że nie ma dla mnie żadnej mety końca zmartwień. Kiedyś myślałam że jak zobaczę bijące serce... Potem że badania prenatalne... kolejnym stopniem miał być ukończony 1 trymestr.... Halo, wytchnienie, gdzie jesteś?
Do tego zewsząd smutne historie. Przeglądam często tik toka i od jakiegoś czasu ciągle mam jakieś smutne historie, wady letalne... Teraz śmierć tej kobiety. Codziennie się boję.
A wizyta dopiero 18.11 😳🤦🏻♀️ oszaleje! Jakiś czas temu po aplikacji lutki na noc miałam na palcu zabarwiony krwią śluz, później nic i rano dopiero mega brązowe resztki lutki i na palcu i później przez ok 2 h przy podcieraniu... Pisałam do Gina i kazała wyluzować i że to pewnie zadrapanie... Oczywiście że o tym wiem i oczywiście że nie wyluzowałam? 😬
Czasami tak.. Nie wiem czy to to... Ale czuję ruchy małego? +/-tydzień temu czułam bulgotanie, motylki tylko przy kichaniu a teraz z biegiem czasu w różnych porach dnia... Czy to możliwe? Nie należę do slim figura, jestem plus size i myślałam że jeśli już to poczuje to naprawdę dość późno....
17dc...
I jest 12.11... juz tylko 17 godzin myślałam ze jeszcze żyjesz... 😭
Rok później dalej tak cholernie nie rozumiem dlaczego... mam nadzieję ze kiedyś mi powiesz, bo Ty na pewno już wiesz... 😭
Dzisiaj kończę 31 lat.
dzień zaczęłam z bólem głowy i zębów.
wczoraj u dentystki słabo- 5 dalej w leczeniu, stan zapalny trwa, a 8, która była zabezpieczona będzie prawdopodobnie do wyrwania 
bardzo nie chcę jej wyrywać, bo z trombofilią gojenie się rany po wyrwaniu to istna masakra:/ suchy zębodół, stany zapalne - tak było przy dolnej 8 goiło mi się pół roku:/ odzywa się do tej pory, a to już ze 3 lata minęły od wyrwania.
od paru dni mam jakiś dołek. głupie refleksje mnie nachodzą, aż sama się ich boję męża wiecznie nie ma, a jak jest to i tak go nie ma - siedzi z nosem w telefonie. trudne to wszystko poprostu jest mi przykro, bo już jak byłam w ciąży, to zdaje mi się, że mnie unikał, przez pierwsze 3 mce życia Lenki też, potem na krótko się zreflektował. myślałam, że będzie lepiej między nami, ale nas już prawie nie ma i dlaczwgo tak? skoro się staram, na każdym kroku wspieram, pomagam jak mogę, śniadania obiadki prania sprzątania, ech... życie no weź się ogarnij
edit godz. 20:10
czekałam na męża z ciastem, trasę do domu na 5 minut pokonywał w 1,5h. zaraz bede zaraz bede... myślałam, że może chociaż za jakimś kwiatkiem jeździ, albo jakimś czymkolwiek dla mnie. ale nie. był u kolegi. kurtyna
za dwa dni ma imieniny i wie, że mam dla niego prezent, wiec mu głupio, ze nic dla mnie nie ma- mi tez jest głupio słuchać czegoś takiego. aktualnie pojechał sobie do sklepu za strojem sportowym. jest mi bardzo przykro. bardzo to mało powiedziane. on poprostu o mnie nie myśli. o co go nie poproszę to jak do ściany.
powiem szczerze, że całe te starania, to wszystko co się działo mocno mi przysłoniło logiczny ogląd na naszą relację. i wiecie co, doszłam do wniosku, że sporo w tym wszystkim mojej winy. bo to ja mówiłam, żeby się nie przejmował zastrzykami w ciąży, bo to nic takiego - i in teraz tak do tego podchodzi. jak zapomniał o jakiejś mojej okazji, to mówiłam, że to nic takiego, żeby mu nie było przykro - więc to nic takiego. sama brałam wiecznie wszystko na klatę, ratowałam mu tyłek z wielu kłopotów i zawsze mówiłam, że to nic takiego.
no to jestem nic takiego...
ale z pozytywów, bo dziś mega radość zrobiła mi mija Córka 😁😁😁 pokazuje na mnie paluszkiem i mówi MAMA😍😍😍😍 pierwsze co mówiła to baba, a dzisiaj Mama❤ no i dzisiaj pierwszy raz stała bez żadnego podparcia 🙈 także myślę, że na roczek już pójdzie samodzielnie 😀 moje małe wielkie szczęście. mój Cud ❤
edit 2 21/30
przytargał kwiatki i prezent. tylko, że mi dalej jest przykro. już z nosem w komputerze siedzi. ok musi. nie nastawiam się negatywnie;)
Wiadomość wyedytowana przez autora 3 listopada 2021, 21:38
