Hej Hej.
Strasznie dawno nic nie pisałam ale w sumie nie za bardzo było co 🫣
W koncu ostatnio zrobilam badanie na helicobacter Pylori i tak jak podejrzewałam wynik wyszedł dodatni .. czemu podejrzewałam? Bo od bardzo dawna mam rewolucje jelitowe raz biegunki raz zaparcia..
Umówiłam wiec telekonsultacje u Gastrologa i przepisał mi Pylere i Emanere i od wtorku jestem na antybiotyku . Trochę się balam brac bo naczytałam się o skutkach ubocznych ale jestem 4 dzień i w sumie jest okej 🙂 byleby się pozbyć tego dziadostwa .
Czytałam parę takich histori ze po wyleczeniu bakteri nagle zaskakuwalo z ciaza ale wiadomo to też mogą być takie przypadki. Ale No nadzieja umiera ostatnia .
Aktualnie jestem w 32 dc owulacja była pozno więc się przeciąga ale podejrzewam że w nuedziele lub poniedziałek powinna przyjść miesiaczka dzisiaj mam mega słaby dzień jestem nabuzowana i mega spadek formy.
Z innych spraw zaczęłam systematycznie ćwiczyć i lepiej jeść aktualnie waze 60kg mam lekka nadwagę jeszcze ale byle do przodu.
Narazie porzuciliśmy starania z pomocą medyczną ze względu na finanse . Ale dobrze że głowa tak może odpocząć 🙂
37+0 tc
Ciąża donoszona ✨
W najśmielszych snach nie potrafiłam wyobrazić sobie, że kiedyś dojdziemy do tego etapu. Mam przed oczami scenę, kiedy właśnie dowiedzieliśmy się, że wynik naszej procedury w Czechach, w której pokładaliśmy ostatnie nadzieje, wcale nie jest dużo lepszy od pozostałych.. Tyle przygotowań, tyle leków, wizyt u lekarzy, kłucia się, tysiące przejechanych kilometrów.. A z naszych zarodków znowu dużo nie zostało. Przebierałam się przed transferem i powiedziałam do męża, że jak ta procedura się nie powiedzie, na początku roku chciałabym zgłosić się do ośrodka adopcyjnego. Przerobiłam już wszystkie broszurki z wytycznymi, wysłuchałam dziesiątki podcastów na ten temat.. Byłam gotowa całym sercem na przyjęcie do naszej rodziny dzieciątka. Nie zależało mi już na ciąży, chciałam być po prostu mamą i móc przelać ogrom naszej miłości na jakiegoś małego człowieka. Dać mu dom, bezpieczeństwo, pokazać mu świat.. Bo byliśmy taką fajną rodzinką, tylko kogoś tu brakowało.. Nie miałam siły dalej walczyć, to wszystko zniszczyło mnie psychicznie. Podano mi wtedy dwa słabo rokujące zarodki, które się nie przyjęły. Świat na chwilę kolejny raz się dla mnie zawalił, choć zaraz moją duszę ogarnął jakiś dziwny spokój. Mamy październik – jeszcze dwa miesiące 2024 roku i kończymy tę nierówną walkę. Od stycznia ruszymy z nowym planem, który może nareszcie da nam spełnienie. Okazało się, że został nam jeszcze jeden zaroduś, po którego chciałam wrócić jak najszybciej, aby zamknąć wreszcie ten rozdział.
I ten zaroduś, ten Cud, bo inaczej go nie mogę nazwać, od listopada noszę pod sercem. A teraz w każdej chwili może przyjść na świat 🤍
W poniedziałek (36+4 tc) nasz synek ważył 2927 kg i mierzył prawie 49 cm. W dwa tygodnie przybrał 650 g! 🥰 Leży już bardzo nisko główką w miednicy, szyjka się skraca, ale nadal jest zamknięta. Wynik GBS negatywny, hemoglobina podskoczyła do góry. Ja czuję się najlepiej w moim życiu, psychicznie jestem innym człowiekiem. Staram się cieszyć każdą chwilą, a wdzięczność za to maleńkie istnienie wypełnia każdy mój dzień. Na wadze aktualnie chyba +15 kg, od miesiąca czy dwóch prawie się nie zmieniła. Zero opuchlizny, wszystko poszło w brzuszek i piersi. Patrząc od tyłu nawet nie widać, że jestem w ciąży. Jak zawsze walczyłam z trądzikiem, tak teraz mam piękną cerę. Estrogen musiał poszybować do góry, bo nogi golę duużo rzadziej. Za 3 tygodnie planowany termin porodu, a ja do dzisiaj robię wszystko, co dawniej – pracuję, spaceruję, sprzątam, jeżdżę autem. Mam ochotę przenosić góry, skakać po drabinach, ale poszłam po rozum do głowy i wynajęłam panią do sprzątania, która pomyła mi w 3 godzinki górne okna i półki – najlepsza inwestycja życia 😉 Mama opowiadała mi, że ona swoje ciąże przeszła tak samo – prawie nie czuła, że w nich jest.
Brzuszek twardnieje mi teraz bardzo często, a nocami zaczynam odczuwać delikatne bóle miesiączkowe. Często budzę się koło 4 i nie mogę zasnąć dobrą godzinę. Uszy potrafią zatykać mi się na cały dzień i jedynie pochylenie się ratuje sytuację choć na chwilę 🙈 Jest mi też nieludzko gorąco – zawsze i wszędzie 😃
Nasza sierpniowa grupa z ovu jest już prawie w połowie rozpakowana, a został jeszcze tydzień lipca. Niesamowite jest patrzeć na te maluszki i zdawać sobie sprawę, że podobny siedzi u mnie w brzuszku. Że jest ze mną cały czas, a ja się nim w ogóle nie muszę opiekować 😆 Ciekawe kiedy zechce się pojawić. Jem codziennie daktyle, robię masaż krocza, ćwiczę trochę na piłce (choć mega mi się nie chce), ale tak poza tym to ruchu i tak mi nie brakuje 😊 W poniedziałek ma odwiedzić mnie położna i zobaczyć, czy maluch jest już gotowy do wyjścia.
Mieszkanie jest czyściutkie, wszystkie ubranka wyprasowane i poukładane, walizka do szpitala spakowana. Ze spokojem czekamy na naszego synka 🤍
Wiadomość wyedytowana przez autora 1 sierpnia 2025, 23:43
Ku mojemu zaskoczeniu jak tylko zaczynały mi się na prawdę bolesne już na tym etapie skurcze, jak tylko zaczynałam przeć ból znikał.
I co tu dużo pisać - po 55 min parć o 17:30 Lea była na świecie 🩷
Te ostatnie 55min to było dla mnie tak cudowne, inne, lepsze doświadczenie niż podczas porodu z Mayą 🙏
Po pierwsze było bardzo intymnie - tylko my i Abby (później dołączyła na koniec lekarka ale to dalej Abby przyjmowała porod a lekarka jakby z ciekawości przy nas była 
)
Po drugie czułam wszystko (może lekko mniej przez znieczulenie może nie? Tego się nigdy nie dowiem) dzięki czemu mogłam efektywnie przeć, czułam jak Lea schodzi w kanale rodbym co dodawało motywacji do dalszych działań mimo zmęczenia.
Po trzecie nikt nie dawał mi na siłę leków których nie potrzebowałam - obyło się kompeltnie bez oksytocyny za co jestem ogromnie wdzięczna 🙏
Na koniec kiedy ból był już na prawdę duży i tylko parcie go w minimalnym stopniu łagodzilo.
Abby powiedziała żebym zrobiła sobie chwilkę przerwy na oddech, ale ja czułam potrzebę parcia i ostatkami sił i ostatnim parciu Lea cała przyszła na świat 🥰🥰🥰 cudowne uczucie to czuć!
Leę od razu położono na mnie do kangurowania i od razu zrobiła na mnie siusiu 😂
U mnie obyło się bez nacięcia ani pęknięcia 🥰💪
Kangurowalysmy się ok 1h, Lea nawet złapała pierś i pięknie piła 🥹
potem Abby zważyła i zmierzyła małą i dalej kangurował Oskar 
49cm 3,2kg - dużo większa niż przewidywana waga po ostatnim usg (2,6kg) przez którą dostałam w końcu skierowanie na indukcję!
Podsumowując, pomijając długi okres pre-induckji (1,5 dnia) to był to przepiękny porod moich marzeń 🙏 do końca życia nie zapomnę Abby i tego jaka cudowna była w całym tym procesie.
Czuje się bardzo spełniona jako kobieta po tym porodzie i cieszę się że udało się tym odczarować moje złe doświadczenie po porodzie z Mayą 💛🥰
Wiadomość wyedytowana przez autora 7 sierpnia 2025, 07:55
36+0 🤰
Do terminu porodu zostały 4 tygodnie, 28 dni 😱 a kto wie czy moja gwiazda nie zechce wyjść szybciej 🥰 chociaż na razie się na nie zanosi. Wszystko zamknięte.
Ostatnio mocno się zestresowałam. Doktor prowadząca zapewniała, że wszystko jest w porządku ale jakaś niepewność się we mnie tliła. Na pomiarach w 33+2 Hania ważyła 1900g i miała bardzo malutki brzuszek, na 3 percentylu. Obawiałam się hipotrofii, że przestała rosnąć.
Na szczęście na wczorajszej wizycie 35+6 Hania waży 2.5kg ❤️
Wszystko jest dobrze, brzuszek wrócił do 14 percentyla. Wiem, że to tylko pomiary, jak się kliknie tak się zmierzy, ale czuje te 2.5kg 😅 z dnia na dzień jest mi ciężej, źle mi się chodzi 🐧
Jak siedzę to dostaje kopniaki w żebra, najlepiej jest w pozycji leżącej. Wyznaje też zasadę, że jeśli coś spadło na podłogę i nie da się tego podnieść stopą, to nie jest mi to potrzebne 😅
Już nie możemy się doczekać. Jestem w 9 miesiącu ciąży! Za tydzień będzie to ciąża donoszona 🥹
Mamy już wszystko, jestem spakowana i gotowa.
Chociaż lepiej, żeby teraz nic się nie działo bo zostaliśmy bez auta... mój mąż wlał benzynę zamiast diesla 🤦♀️i radośnie wyjechał na obwodnicę. Chyba po samochodzie... jeszcze nie wiemy co dokładnie poszło ale możliwe, że bardziej będzie się opłacało kupno innego samochodu niż naprawa tego 🙄 Baby brain przeszedł ze mnie na niego 😅
Posiedź córeczko w brzuszku do 39 tygodnia 🫶🏻 bo nie chce jechać na porodówke 24 letnią skodą bez klimy 🙈
To chyba ten uśmieszek zauroczył tatusia i go zamroczyło 🥰
Wiadomość wyedytowana przez autora 22 lipca 2025, 15:14
21 sierpnia mam planowana cc. Mam dziwne przeczucie, że akcja zacznie się wcześniej. To nie jest w zegarku jak przy ivf. Niby miałam datę ostatniej miesiączki, ale nie pamiętam czy wpisałam ja wtedy tak z pamięci, czy rzeczywiście sobie zapisałam w dniu, w którym dostałam. Z jednego strony byłoby dobrze, gdyby samo się zaczęło, zawsze to lepiej dla dziecka niż cesarka na zimno. Z drugiej - nie wiem co byśmy wtedy zrobili z córką... A gdyby była noc... To już w ogóle nie mam pomysłu... Ciekawe czy moje przeczucie się sprawdzi...
26cs 259dc
Ciążowy kalendarz wskazuje dziś 36+5
Nawet nie wiem za bardzo jak zacząć ten wpis.
Czas będzie zawsze moim wrogiem. Przy staraniach dłużył się niemiłosiernie, a przy ciąży dni mijają jak pstryknięcie palcami. Już od przyszłego tygodnia moja ciąża zyska status donoszonej, więc będziemy tylko czekać na powitanie naszej córki na świecie.
Mam czas na zatrzymanie się i napawanie się tymi cudnymi chwilami. Nasze maleństwo dużo się wierci i każdy jej kopniak czy szturchnięcie to dla mnie najwspanialszy znak, że ona tam jest.
Oczywiście, że zdarzają się dni, gdzie wierci się pod żebrami i czasem mocniej mnie obije, ale... To nic. To nie jest ból... A przynajmniej nie taki gdy odczuwałam wcześniej brak tej maleńkiej istotki.
Ona wypełnia moje myśli i cały czas, który został.
Zastanawiam się jaka będzie. Myślę kim ja się stanę i jak bardzo to doświadczenie mnie zmieni. Przed jakimi wyzwaniami stanie nasza rodzina.
Wiem jedno - cokolwiek się stanie to już się nie boję.
Czasem mam wrażenie, że to tylko jeden z tych staraczkowych snów i nie dzieje się to naprawdę, ale wszystko staje się coraz bardziej rzeczywiste. Wszystko nabiera realnego kształtu szczególnie kiedy przyszedł wózek i mąż skręcił łóżeczko w naszej sypialni, a ja przygotowałam ciuszki i wszystko do pielęgnacji. Te przedmioty są jeszcze takie puste i obce, a już niedługo nasz cud będzie z nich korzystał.
Mój mąż to wymarzony partner.
Jego radość w oczach i to jak nie może doczekać się córki na świecie strasznie mnie rozczula.
Jego opieka nade mną to nowy wymiar miłości i opiekuńczości jakiej jeszcze nie znałam.
Jego wsparcie to solidna skała, na której spokojnie mogę polegać.
Zapewnia nam bezpieczeństwo już wyznaczając bezpieczne granice dla naszej rodziny.
Uczęszczaliśmy razem na szkołę rodzenia i wiele wyciągnęliśmy z tych zajęć. Czujemy się zdecydowanie pewniej niż na początku, ale nie wiadomo jak zdamy egzamin praktyczny, który przygotuje nam życie.
Mąż jest bardzo zaangażowany i chce oglądać ze mną filmy instruktażowe dotyczące noszenia, pielęgnacji i ćwiczeń z niemowlakami. Chce być moim partnerem i sprawić by jedyne co nas od siebie różniło w opiece nad dzieckiem to posiadanie piersi i karmienie nią.
Żyję sobie teraz w błogiej wdzięczności.
______
Ciąża rozwija się książkowo.
Malutka idealnie przybiera na wadze ważąc 2900g. Doktor szacuje, że przy porodzie będzie ok 3300.
Wszystkie narządy są rozwinięte prawidłowo. Nie ma żadnych stwierdzonych wad i problemów. Moje przepływy tętnicze są bez nawet najmniejszych zastrzeżeń. Sam ten czas przeżywam naprawdę dobrze, a wręcz rewelacyjnie. Udało nam się nawet zaliczyć dwa wesela (w 5 i 7 miesiącu ciąży), na których potańczyliśmy większość nocy. Cały czas jestem aktywna fizycznie z dopasowanym treningiem pod moje aktualne potrzeby. Mam apetyt i delektuję się zdrowym jedzeniem - obecny sezon ogórkowy sprawia, że w torebce noszę ze sobą kilka sztuk na przegryzę. Przybrałam 20kg, ale wszystko zmieściło się w odstającym brzuchu i piersiach. Może jeszcze trochę w nogach, na których uwidocznił się większy cellulit, ale poza tym żadnych rozstępów i niedogodności. Czuję się już duża i ciężka, ale mąż powtarza że jestem piękniejsza niż kiedykolwiek, bo noszę nasze dziecko.
Na nic się nie uskarżam, choć dokuczają mi już bezsenne noce i wyprawy do łazienki. Czuję też, że miednica coraz bardziej przystosowuje się do porodu - trzaski w stawach i wrażenie rozpierania /rozwierania za guzy kulszowe na zewnątrz. Podczas dłuższego, szybszego chodzenia brzuch twardnieje, a kopniaki są boleśniejsze. Ale... To nic... To tymczasowa niedogodność i groszowa cena za to co już niedługo będę tulić w ramionach.
______
Będąc jeszcze w ciąży nie sądziłam, że czeka mnie już tyle poważnych decyzji do podjęcia.
Nie szczepiłam się na nic.
Zdecydowaliśmy się na bank komórek macierzystych z pobraniem krwi, sznura i łożyska. Myślimy, że to najlepsza inwestycja w przyszłość naszego dziecka.
______
Myślę, czy to wszystko czego potrzebujemy dla maleństwa.
14 cykl starań również nieudany.
Dodatkowo wróciłam do normalnego tryby życia bez supli, stresów i tematów ciążowych, no i organizm od razu się odezwał.
39 dzień cyklu, @ nie widać, test bardzo boleśnie biały. A śniły mi się pozytywne testy i ten strach, że to tylko sen, że zaraz się obudzę. No i się obudziłam. Nie ma tu dla nas happy endingu.
29.12 - równo rok temu, 6dpt ujrzałam te magiczne ⏸... ten dzień zmienił moje życie ma zawsze... pojawiła się nadzieja, ale też strach... czy to maleństwo zostanie z nami dłużej niż siostra? Zostało... dzisiaj mamy 4 miesiące i 4 dni...
Wiadomość wyedytowana przez autora 27 lipca 2025, 12:56
37w0d ( ciąża donoszona 🤰)
Ostatnia już wizyta za Nami 🥹 Pożegnałam personel bo babeczki cudowne. Zawsze życzliwe, uśmiechnięte, troskliwe. Oczy zrobiły mi się mokre kiedy wyszliśmy z poradni. Sama nie wiem dlaczego. Kończy się jakiś etap, wchodzimy w nowy. Nigdy nie miałam problemów z takimi rzeczami. Może świadomość, że ostatni raz jestem w ciąży powoduje u mnie taką reakcję. Zawsze w środku byłam miękkim jajem, teraz jest to jeszcze bardziej spotęgowane, ale do meritum
Żabka waży 3083g, przepływy piękne, ilość wód w normie, szyjka 3.7cm. Mała kręciła się jak szalona, zdjęcia żadnego nie dało się już zrobić 🫣 Tym samym od dwóch miesięcy nie wiemy jak wygląda i jak się zmieniła. Nacieszymy oczy już niedługo bo 6 sierpnia mamy stawić się na 9 w szpitalu. Najgorzej, że będę głodować od dnia poprzedniego i nie wiem jak długo. Bardzo nie lubię tego uczucia w żołądku. Wiecznie mi niedobrze, a moja choroba lokomocyjna raczej nie pomoże podczas dwugodzinnej jazdy 
Mam nadzieję, że jakoś to przetrwam. Po przyjeździe spotkanie z położną i badania. Później rozmowa z anestezjologiem i wybór znieczulenia. 7 sierpnia to dzień Naszego pierwszego spotkania 🩷🥹 Leosiek akurat będzie wracał z Dziadkiem i kuzynem znad morza. Czeka go dużo emocji w krótkim czasie, ale wiem, że będzie zachwycony. Codziennie mówi mi o tym jak bardzo chce już żeby Młoda była na świecie, mój Kochany 😍
Najbliższe dni spędzimy wspólnie. To Nasz ostatni czas we trójkę. Choć moja dyspozycja jest średnia bo w prawej nerce nadal mam spory zastój to postaram się na maksa wykorzystać te chwile. Skoczymy do Naszej ulubionej restauracji, zjemy coś pysznego, wypijemy lemoniadę, pośmiejemy się. Lubiłam Nasze trzyosobowe życie To było cudowne 10 lat, czy może być jeszcze lepiej? Może i będzie z moimi kochanymi Dziećmi i najlepszym na świecie Mężem 😍
Wiadomość wyedytowana przez autora 27 lipca 2025, 17:09
Nadal to do mnie nie dociera. Dzisiaj widziałam bijące serduszko ❤️ na ten moment wszystko jest dobrze. I niech tak już zostanie do samego końca 🥹
38w0d
Spotkamy się już dziś 🩷🥹
18 + 5
L4 jakoś leci, coś tam zrobię w domu a innego dnia leżę cały dzień. Wyprawkę mamy już w 50%. Kupiony wózek, dostawka, butelki, łóżeczko. Została baza z fotelikiem, moja wyprawka do szpitala i kilka rzeczy do domu.
Od wczoraj jestem przeziębiona - dzisiaj ból gardła, podwyższona temperatura, katar i ból pleców.
Ale ogólnie od tygodnia nie umiem się ułożyć do spania, brzuch dosyć rośnie i zaczynam odczuwać jego ciężar.
Aktualnie lekarz zmienił z chłopca na dziewczynkę także czekamy na połówkowe - może one powiedzą nam na 100%. Byliśmy już nastawieni na chłopaka, a tu niespodzianka 🤣
Postanowiłam być twarda i już nie badac... 🤯 czekam na czwartek....🤯
Pękłam 2 dni później,
17dpt (11.10) - 3976
Wiadomość wyedytowana przez autora 7 czerwca, 13:38
Dzisiaj byłam na wizycie przed zabiegiem histerolaparoskopii. Lekarz stwierdził, że jeszcze zrobi sobie USG żeby dokładnie wiedzieć na co patrzeć podczas laparo. Niestety znowu dobijające wieści. Oprócz wodniaka prawego jajowodu lekarz podejrzewa liczne zrosty w okolicy lewego. Nie skazuje go na totalną porażkę, ale przedstawił mi prawdopodobieństwo, że może dojść do usunięcia również jego. Nie wiem co o tym myśleć. Mimo wszystko cały czas liczyłam na to, że z jednym jajowodem uda nam się uzyskać wymarzoną ciążę. Bez żadnego nie mamy już szans. Wiem, że istnieje invitro i oczywiście nie wykluczam tej opcji. Ciężko jednak znowu usłyszeć, że nic nie działa tak jak trzeba. Znowu czuję, że mój organizm nie jest zdolny i gotowy:(
Od prawie 2 lat zbieram sie by napisać ten post. Bo... być moze on wskaże komuś drogę, podniesie kogoś na duchu, pomoże w podjęcie decyzji, a moze spowoduje uśmiech na czyjejś twarzy i zachęci do dalszej walki!. Ale! Pamiętajcie, zawsze byłam i juz chyba na zawsze będę staraczka, bo nie potrafię sie z Wami rozstać! Więc, jeśli macie jakies pytania, pytajcie o wszystko!
Poddaliśmy sie z Mężem po 3 transferach. Próbowaliśmy jeszcze z immuno, z accofilem, Paśnik powiedzial, ze z naszymi wynikami, uda nam sie naturalanie 😅🫢😂 dziś sie z tego śmieje. Nie udało się. Zaczęliśmy gubić sie, gasnac, aż któreś powiedziało na głos słowo "adopcja". Wtedy wszystko potoczyło sie niesamowicie szybko! Telefon do ośrodka (lipiec 2022), zbieranie dokumentów, pisanie życiorysu, wizyta w OA (wrzesień 2022) I rozpoczęcie procedury. Testy, rozmowy, wizyta domowa. Kwalifikacje uzyskaliśmy w styczniu 2023, zaraz po tym ropoczelismy szkolenie, które mieliśmy skończyć w sierpniu. Jednak 17.07.2p23 o godzinie 13.45 zadzownol telefon. Pani Dyrektor poinformowała mnie, ze maja dla nas dzieci! Wówczas 2tygodniowe córeczki! Wczesniaki ur w 32tc z wga 1390 i 1460. Z 8 i 10 pkt, które spadły. Dziewczynki były na sondach i cpap. Poznaliśmy je gdy miały 4,5tyg. W wieku 5tyg xanrqlismy do domu.
Było bardzo ciezko, ale...
Dzis maja 2 lata. Są najlepszym co nas spotkało. Szczególnie, gdy sie przytulają, dają buziaki, albo gdy przychodzą, zeby naprawic cos zepsutego, jakbyśmy mogli wszystko!. Magiczne jest, gdy mówimy, jak bardzo je kochamy, a one odpowiadają, ze one tez!
Uprzedzę pytania. Dziewczynki nie mają fas, fasd, nie nie zapowiada, zeby były w spektrum. Rozwijają sie bardzo dobrze.
Jeśli macie jakies pytania, albo rozważanie adopcje i macie wątpliwości, możecie do mnie pisać!
35w5d
Jesteśmy po spotkaniu z Naszą Córeczką Kolejny raz zasłoniła buzię łapkami, chyba chce wejść, a właściwie wyjść z przytupem i lśnić po narodzinach jak wielka gwiazda 🌟 😂
Szyjka zamknięta, Maleństwo waży 2752g, jest ciut większa niż starszy Brat na tym etapie. Ciekawe ile ostatecznie wyniesie jej waga ☺️ GBS pobrany, kilka ostatnich badań mam dowieźć na wizytę, która już 25 lipca. Wtedy też ustalimy ostateczny termin CC, wstępnie ma to być 7 sierpnia 🥹 Z jednej strony nie możemy się doczekać, z drugiej dopada Nas nostalgia i myśli jak to będzie. Na razie pozostaje czekać 💕
Wiadomość wyedytowana przez autora 27 lipca 2025, 17:09
W czwartek mój jedzie zrobić zlecone badania:
Test HBA, SCD, Posiew tlenowy, Posiew beztlenowy, Chlamydia i jeszcze dwa, których nie mogę rozczytać.
Jestem ciekawa czy coś to wniesie czy znowu będziemy w punkcie wyjścia.
Hej hej
21.07 zaczęłam nowy cykl "W Koncu" bo poprzedni trwal ponad 30 dni z uwagi na to że owulacja była pozno no ale chociaz była to zawsze na plus ☺️
Skończyłam antybiokoterapie na helicobacter pylori liczę ze się jej pozbyłam raczej nie będę powtarzać. Liczę ze taka dawka i dziad zniknął.
Bylsm kilka dni z bliskimi nad morzem odpoczęłam było cudownie takich chwil mi brakuje. Człowiek przestaje myśleć o niepłodności.
Narazie i tak dajemy na wstrzymanie z badaniami jestem chyba w takim momencie ze juz brak mi na to sił ale nie czuje tej potrzeby badania czegokolwiek aktualnie jest mi dobrze tak jak jest najwidoczniej narazie musi tak być.
Tyle ostatnio Naturalsow wuec i może mi się zdarzy tski cud chociaż to małoprawdopodobne.
Przesyłam troche widoczków ❤️
https://zapodaj.net/plik-CTKL4UT35x
https://zapodaj.net/plik-VUdWvEMSnq
https://zapodaj.net/plik-7KaAEhRJkV
https://zapodaj.net/plik-TYdEb821XR
Wiadomość wyedytowana przez autora 30 lipca 2025, 21:54
Ciąg dalszy nastąpił:
12dpt 777
14dpt 1699
17dpt ???
Jestem w ciąży?! Chyba tak, przynajmniej w tej chwili JESTEM ❤️
Dziś rano pierwszy raz w życiu zobaczyłam test ciążowy z tłustymi dwiema kreseczkami 🥹
Jutro wizyta w klinice- robię kolejną betę, mam wizytę u ginekologa, a przede wszystkim mam mieć USG, na którym powinnien być widoczny pęcherzyk ciążowy. Według moich wyliczeń zaczynam 5 tydzień 🥰
Wciąż nie mogę w to uwierzyć. Boję się, że w każdej chwili ta bajka może się skończyć… Nie byłam w tym miejscu nigdy wcześniej - nie wiem na co zwracać uwagę, co robić, żeby nie zaszkodzić maleństwu i czy mogę jakoś wspomóc wzrost bety. Wszystko jest dla mnie nowe, ale jednocześnie tak piękne. Tak długo czekałam 🥹
Mam nadzieję, że jutro wszystko będzie w porządku - zobaczę pęcherzyk ciążowy i będę mogła cieszyć się dalej. Bardzo pragnę, żeby to był początek przygody na całe życie i żeby za 8 miesięcy pojawił się nasz wyczekany Cud 😍
Wiadomość wyedytowana przez autora 19 października 2025, 16:46
Ciąża zakończona 1 sierpnia 2025
Wiadomość wyedytowana przez autora 28 sierpnia 2025, 15:16
