Wiele miesięcy próbowaliśmy z duphastonem plus witaminy i zdrowe soki wyciskane w domu
Po przeczytaniu wielu doświadczeń innych kobiet i wielu forach zdecydowałam się na picie ziół ojca sroki nr 3
Jod i witaminę B 12 , kwas foliowy ,Wit. D3
14 dni cyklu piłam zioła razem z narzoczonym, bo tylko do owulki A że nie mam potwierdzonej monitoringiem wszystko trzeba w ciemno
Dupka brałam 16 dnia cyklu po czym stwierdziłam że może mi ją blokuje...
Coś co miało pomóc zaczęło blokować no więc ten miesiąc będzie testem
I zastanawianiem się czy może 21 dnia cyklu brać dupka bo cykle mam 36-40 dniowe
Więc pewnie i owulka jest później niż przy standardowych cyklach
Nie wiem może całkowicie odpuscic dupka i od nowego cyklu pić znów zioła.
Wielu kobietom pomogły mi kiedyś tez na torbiele na jajnikach wiec jestem dobrej mysli
Tylko co z dupkiem dziś 19 dzień cyklu
17 dnia bolały ,ciągnęły mnie jajniki
Ale to zasługa ziół bo w tym miesiącu wyjątkowo je czuje jak pracują
Ciekawe co będzie dalej kiedy przyjdzie nowy cykl
Czas mija A ja się waham czy brać dupka 21 dnia czy wcale
Staramy się regularnie co dwa dni jakoś tak nam pasuje taka częstotliwość ani za często ani za mało
No nic jeszcze poczekam i pomyśle..
Dzisiaj temperatura znów delikatnie poszła w górę 36.75 😊 spać bym mogła cały czas ale praca nie do końca mi na to pozwala. Niestety jesień i zima to nie są pory roku dla mnie jestem wtedy nie do życia 🥱 dzisiaj czułam dziwne ciągnięcie w podbrzuszu ciągnące się do pachwiny i wewnętrznej strony uda. Czuję jak mnie ćmią jajniki. I boli mnie krzyż. Pewnie 🐒 uderzy idealnie o czasie. No ale nadziei nie wiązałam z tym cyklem zwłaszcza po słowach lekarza, że owulacja była chwilę przed wizytą (między 3 a 1 dzień) a my ją przegapiliśmy 😋 nastawiam się bojowo na kolejny 4 cs
14dc...
Punkcja... przeżyłam, pobrali 13 komórek, czekam co dalej....
Córeczko, 🙏
31+4
W środę była kontrolna wizyta Czarkowego brzuszka. Nadal jest malutki - 1422 g, ale cały czas w swoim torze centylowym. Póki co nie spada, a to jest najważniejsze. Wody, przepływy moje i dziecka są dobre, szyjka trzyma - wszystko ok. Oby dalej było w zasadzie bez zmian to już będzie dobrze. Będziemy mieć malutkiego bobasa. 🙂
Wczoraj mieliśmy babyshower. 🙂 Koleżanką zrobiła tort, a jej mama balona z pieluchami, ciuszkami i maskotkami. 😍 O torcie wiedziałam, ale ten balon to było totalne zaskoczenie, nie spodziewałam się. 🥺❤️
Wiadomość wyedytowana przez autora 19 września 2021, 13:13
Ciąża rozpoczęta 4 września 2021
W końcu mogę to napisać: 7+5 (7+2 wg usg)
Kochany bobek pokazał się, ma już 1,13cm i serduszko 167 ❤️ już widać rączki i nóżki 🥰👶
Pokazał się też niestety krwiak, przez co musiałam iść na L4... Chociaż broniłam się przed tym rękami i nogami, jednak nie mogę się narażać. W pracy ciągle w biegu, w stresie, na nogach... Może jak się wchłonie to wrócę 😊 narazie włączam turbo oszczędny tryb życia.
Powoli zaczynam myśleć, że w końcu los się do nas uśmiecha i w maju spotkam swoją kolejną miłość 😍
Edit: czy ja pisałam kiedyś że nie mam mdłości? Cofam każde słowo! Mdłości (z czego się cieszę) i wyczulony węch to teraz moje drugie imię 😉
Wiadomość wyedytowana przez autora 6 października 2021, 16:02
Jutro pierwsza rozmowa nt.mojego nowego etapu życia. Obym wyszła zadowolona. Stresować się zaczynam, owszem,ale jestem przygotowana na wszystko - łącznie z tym, że nici z tego wyjdą, choć staram się myśleć pozytywnie, nie mogę wiecznie być pesymistką. Kto ma wolnego kciuka poproszę na jutro 
Ciąża rozpoczęta 12 listopada 2019
16dc
Odebrałam z Apc z łodzi wyniki Allo mlr po szczepieniach. Z 18% podskoczyło do 25%. Napisałam do docenta - informacja, nie doszczepiamy, robić transfer. Sama nie wiem czy to jest wystarczający wynik... Mam dziwne uczucia.
25dc/3cs
Chyba jestem jednak beznadziejnym przypadkiem bo Św Rita mnie wysłuchała.
Na październikowym forum dziś tyle nadzei więc mnie poniosła ta pozytywną energią wprost do WC z testem ciążowym. I oczom nie wierzę ale jest druga kreska.
Z jednej strony jak zwykle radość z drugiej o wiele większy strach i stres.
Nawet nie chce pisać myśleć że może znów to być krótki sen.
Idę jutro na betę dla pewności czy to nie jakiś fałszywy test.
Na ten moment 7 cykl starań, 33 dzień cyklu, 8 dzień po owulacji.
Odleciałam.
Straciłam panowanie i odleciałam.
Wczoraj wydarzyło się coś co jednocześnie bardzo mnie uradowało, a później zaczęłam mieć coraz więcej obaw. Ten dzień był dla mnie pełen stresów i gonitwy myśli, której nie mogłam uspokoić.
Wczoraj, czyli 7dpo wydarzyło się plamienie. Tego nie dało się pomylić z ostatnimi plamieniami śródcyklicznymi występującymi podczas ostatniego cyklu. W tamtych dopatrywałam jakichś czerwonych nitek.
Tutaj bezpośrednie plamienie, różowawe, bez śluzowatych pozostałości. Było na tyle duże, żeby wzbudzić mój niepokój i uznać, że to koniec, bo objętościowo takie plamienia są u mnie zawsze dzień przed okresem. Po tym wydarzeniu nasilił się ból podbrzusza, co nie było dla mnie super uciążliwe ale wyraźnie odczuwalne. Nie przekraczało mojego progu wytrzymałości, a tylko delikatnie go drażniło. Od tamtej pory miewam też dziwne delikatne skurcze, które czuję pod ręką. Przypominają fascykulacje, które sporadycznie miewam na ramieniu lub na powiece oka, gdy towarzyszy mi migrena. Dodatkowo prawie całkowicie zeszło napięcie odczuwalne w piersiach, uczucie ich ciężkości i wrażliwość. To co zostało utrzymuje się na minimalnym poziomie.
No nic. Zabezpieczyłam się wkładką, żeby dokładnie obserwować całą sytuację.
Oczywiście już wtedy się pogubiłam. Czułam się bardzo niepewnie. Czułam jak władzę nade mną przejmuje lęk.
To była całkiem nowa sytuacja. Jeszcze tutaj nie byłam. Co teraz?
Musiałam zdobyć jak najwięcej informacji w tym temacie. Taka po prostu już jestem, że fakty mnie uspokajają. Zajęłam się poszukiwaniami materiałów, dzięki czemu jakoś ten dzień zleciał, ale około godziny 18 poczułam, że muszę iść do toalety.
Przyglądam się wkładce, ale za bardzo nie mam czemu, bo jest sucha i czysta, aż tu nagle widzę na papierze krew w kolorze brązowym - kawa z mlekiem - bez żadnych nitek i bez dodatkowego śluzu. Ilość mnie zaskoczyła - porządna łyżeczka.
Czuję jak mój niepokój sięga zenitu.
Przecież wszystko wskazuje na te dobre rzeczy - na plamienie implantacyjne, więc czemu jestem tak niespokojna?
Długa rozmowa z mężem. On widzi, że ja panikuję i odlatuję, ale udaje mu się mnie uspokoić.
"To co czujesz to tylko strach, bo jesteś w całkiem nowej sytuacji. Znasz przecież to uczucie, dobrze je wyczuwasz i potrafisz określić skąd się bierze. Tylko, że ten lęk trzeba nazwać, a potem zniszczyć go rozwiązaniami, które razem przygotujemy".
Po całej tej analizie i rozwalenia mojego cyklu na czynniki pierwsze okazało się, że po prostu jestem niecierpliwa.
Tak.
W tamtej chwili chciałam znać odpowiedź natychmiast i to czekanie, które miałam przed sobą wydało mi się nie do zniesienia. Tortury w postaci pytań "czy wszystko w porządku" ciągle mnie przytłaczały. To głupie...
Pomimo uspokojenia strachu to przed snem gonitwa myśli mnie nie opuszczała. Nie dotyczyły już bezpośrednio rzeczy związanych z moim krwawieniem.
Przeżywałam historie dziewczyn z forum.
Przeżywałam pracę i relacje rodzinne.
Przeżywałam nawet jedzenie.
Moje myśli przeskakiwały jak szalone od rzeczy bardzo istotnych do małych i błahych rzeczy, co wzmagało tylko moją irytację, że nie mogę spać. Ostatecznie zasnęłam w okolicach godziny 3 i obudziłam się o 6 w pełni gotowa zmierzyć temperaturę i przekonać się, czy to już koniec i mogę zamknąć ten cykl.
Temperatura utrzymuje się na stałym poziomie, choć nie jest jakaś wygórowana.
Wielki test krwawienia w łazience. Wkładka czysta, na papierze sucho. Można spokojnie zjeść śniadanko i pójść z psem na spacer.
Oczywiście przed wyjściem ląduje w łazience i na papierze widzę mleko. To nie jest śluz, który jest elastyczny i ma swój pewien kształt. To wodnistej konsystencji białe mleko.
Nie wiem kiedy będę testować.
Wiadomość wyedytowana przez autora 5 marca 2023, 12:26
Dawno nie dodawałam wpisu 🙈 odkąd dowiedziałam się że procedura się powiodła żyłam tylko betami, poziomem progesteronu i odliczałam dni do pierwszej wizyty 😅 myślałam że jak już zajdę w ciąże to emocje i stres trochę opadną, ale jak bardzo się myliłam bo to dopiero otworzyła się puszka pandory 😂 bo jest ogromna radość ale i strach o kropka, o bety, o wizyty totalny rollercoaster 🙈😅 dochodzi do mnie dopiero że to się dzieje i od teraz wszystko się zmieni .
Napisze po krótce jak powiedziałam mężowi o dwóch kreseczkach 😆 to było całkiem zabawne bo pomimo że podchodziliśmy do procedury i oboje wiedzieliśmy że pozytywnie może się zakończyć to moj mąż jak dostał test z ubrankiem był w takim szoku że nie mógł wydusić z siebie słowa, mina jego bezcenna dokładnie taka jak ta emotka 😳 potrzebował pare dni żeby do niego to dotarło, teraz cieszy się jak dziecko już zaczął planować pokoik, trochę studzę jego emocje bo dalej mam stracha, do 12 tyg wszystko może się zdarzyć ale tez nie chce odbierać mu tej radości i staram się również cieszyć choć nie jest to łatwe po cp, ale w głębi ducha cieszę sie przeogromnie i jestem wdzięczna za każdy dzień ciąży 😍❤️
5dc...
Rano jakieś badania krwi... więc nie poszłam do pracy, czekam przed otwarciem punktu, żeby nie tracić czasu... pani przychodzi, ma czas... w końcu woła i co? system nie działa i nie widzi moich badań... pyta czy mogę przyjść jutro... no nie mogę, bo potrzebuję tych wyników. 2 godziny trwało, zanim się w końcu udało, na szczęście chociaż wyniki są w miarę szybko i wygląda dobrze...
Na wizycie za wiele się nie dowiedziałam, jak to na pierwszej, ale przynajmniej nie czułam się jak petent... mam kolejny raz zrobić progesteron w 2 fazie cyklu i wtedy zobaczymy co dalej...
Tymczasem próbuję Aromka, zobaczymy czy coś po nim urośnie...
Po wizycie w klinice nie jestem spokojna. Z dobrych wieści... mamy bardzo dobre zarodki. Oczywiście nie poznałam ich klasy, bo dr uznała, że to wiedza dla lekarza. Jak czytała sobie pod nosem to wyłapałam 5.1.1 ale nie wiem ilu maluchów to dotyczy. W każdym razie były same ochy i achy więc tu jest dobrze.
Z mniej dobrych wieści... goni nas czas. Korzystamy z dofinansowania więc transfer musi się odbyć najpóźniej w grudniu. Niestety zablokowały nas szczepienia limfocytami. Dopiero pod koniec października poznam wyniki allo mlr. Od nich zależy, czy możemy przystąpić do transferu. Jeśli wynik będzie ok, być może zdążymy ale też niekoniecznie, bo zrobiły mi się cykle po 35-36 dni.
Jeśli będzie konieczne doszczepianie to już calkowicie dupa.
Z bieżących zaleceń: wypoczywać, wysypać się, nie marznać i nie chorować. Niestety przez pracę niczego nie jestem w stanie spełnić 😔
Czarno widzę to wszystko...
58 dc (9/10dpo)
Test miał być dopiero jutro, ale oczywiście nie dałam rady dłużej niż 1 dzień 😂 dzisiaj rano test czułość 20 biały. No nic, trudno nadzieja umiera ostatnia. Zrobiłam jeszcze zapas testów do wtorku. Po pracy miałam trochę zajęć, zabrałam się za porządki w domu. Nadszedł wieczór i pokusiłam się o jeszcze jeden test, a co mi tam. Tym razem czułość 10. Od wczoraj trochę dały mi się we znaki jajniki, co zaczęło być dla mnie podejrzane bo nigdy wcześniej przed @ nie czułam bólu w jajnikach, No poza owulacja. Od ostatniego wpisu doszły jeszcze bóle głowy, takie delikatne. No i moje podejrzenia się potwierdziły. Mamy to ! ⏸ pokazał się bladzioch 🍀 Cieszę się niesamowicie, ale cały czas mam z tylu głowy ze ostatnio ten wspaniały czas trwał tylko 2 dni. Boje się cieszyć tak na 100% boje się bo nie wiem kiedy tak naprawdę mam termin @, bo ostatni cykl mi wypadł. Teoretycznie dupka miałam odstawić we wtorek wiec jak do końca przyszłego tygodnia nie przyjdzie @ to chyba już będę odrobinę spokojniejsza. Bo zupełnie spokojna to ja na pewno teraz przez najbliższe 9 miesięcy nie będę. Mam jednak jakieś przeczucie, że tym razem wszystko będzie dobrze. 🤞🏼 W poniedziałek beta, No i oczywiście jutro z rana jeszcze wleci test. A nadzieje trzeba mieć zawsze do ostatniej chwili.
Mam nadzieje ze ten początek weekendu będzie szczęśliwy nie tylko dla mnie. Trzymam za Was wszystkie mocno kciuki🤞🏼
Ściskam 😘
Wiadomość wyedytowana przez autora 8 października 2021, 21:14
36+2
Mateuszek wczoraj 36+1 ważył 3130g. Wody w normie, przepływy również. Szyjka miękka, scentralizowana jak do porodu. Przed chwilą odpadł mi czop 2 cm. Ale poprzednio miesiąc odchodził. Chyba wszystko gotowe na poród
Mąż ma wziąć wolne 2 tygodnie po porodzie. Pewnie Maćka nie puścimy do zlobka aby nie przyniósł wirusów.
Po porodzie mąż ma z Nim spać w innym pokoju. Chociaż ostatnio położyłam go w jego pokoju w łóżeczku domek i przespał cała noc, ale to wyjątek. Z reguły się budzi w połowie nocy. W dzień śpi u siebie. Niech tam sobie chłopaki radzą, ja będę mieć kogo innego na głowie ❤
Nie wiem jak to będzie, stresuję się, Maciek jest bardzo do mnie przywiązany.
Woła ciągle mama, mama... Nie pozwala mi nawet siku zrobić, napić się wody itd. Wtedy wyje. Strasznie jest absorbujacy.
Ostatnio jest jakiś regres i nie umie zupełnie sam się bawić. Ciągle muszę siedzieć z nim na ziemi i się bawić. Dzisiaj pranie rozwieszalam to demoluje mi dom. Zrzuca rzeczy ze schodów. A jak zabronie to jest szał na ziemi, wycie 🤦♀️
Jakby chciał zwrócić uwagę na siebie. Gdzie ma jej oststnio aż nadto bo prawie 4 tygodnie nie chodzi do żłobka (kwarantanna, przerwa świąteczna, potem nie puszczałam aby nie zachorował bo szczepienie a tydzień temu poszedł na 1 dzień i od poniedziałku chory 🤦♀️)
Rozwija się za to znakomicie (20mcy). Umie układać puzzle, takie nawet 3 elementowe. Mam również takie ze zwierzętami i rzeczami co one jedzą i prawie wszystkie już wie jak połączyć 👏 ładnie układa lego, sortuje kolorami, układa tory drewniane, z ciastoliny robi wałki. Codziennie czytamy książeczki.
Coraz lepiej dopasowuje kształty.
Umie wchodzić i schodzić ze schodów (schodzi na pupie ze wszystkich, a jak jest mało to normalnie) .
Wchodzi nawet na ssedes i drabinę 🤦♀️
Ale gorzej ostatnio jje bo nie chce sam, schce abym karmiła, tstrasznie wymyśla, nagle owoców nie chce jeść. Ogólnie jest bardzo wybredny co do jedzenia.
Jak go posadzę na nocnik (głównie po jedzeniu) to zawsze zrobi siku ale sam nie woła.
Ahh co to będzie, co to będzie...
Wiadomość wyedytowana przez autora 12 stycznia 2022, 22:30
27+2
Jak ten czas leci. Wczoraj byłam na wizycie - mały waży już 1100 gram.
Ciąża mija mi stosunkowo dobrze (może to zły dobór słów, bo mamy zakaz współżycia od początku xD). Niestety nie może być zawsze kolorowo, więc wyszła mi cukrzyca ciążowa. Walka z cukrami to tragedia. Aktualnie jestem bez insuliny, na samej diecie, ale już przestałam dawać radę, więc pewnie za 2 tygodnie wjadą kolejne zastrzyki.
Do tego niemiłosiernie męczy mnie zgaga. Ale wytrzymam wszystko, byle mój synek był zdrowy.
Przemalowaliśmy pokój, złożyliśmy meble, nakupowałam mnóstwa rzeczy. Wyprawka jeszcze nie gotowa, ale powoli wszystko zbieram. Nie mogę się doczekać spotkania z synem, chociaż jestem przerażona wizją porodu, rodzenia w terminie świąt i ewentualnego cofnięcia porodów rodzinnych.
Wróciłam trochę do pracy. Bez szału, ale zawsze wpadnie jakiś grosz na rzeczy dla małego. Dodatkowo intensywnie biorę udział w szkole rodzenia i grafik zapełniony.
Za 2 tygodnie mam ostatnie prenatalne, mam nadzieję, że w końcu Młody będzie współpracował i da sobie zrobić zdjęcie 3D. Bo na razie nie mieliśmy szczęścia 
30 czerwca - wizyta w Salve Medica u dra Malinowskiego
Doktor stwierdził, że wg niego jesteśmy na początku starań, bo normospermia jest dopiero od kwietnia. Po zrobieniu z nami wywiadu, powiedział jednak, że jeśli chcemy sprawdzić czy rzeczywiście immunologia w naszym przypadku może być problemem, to okej - i zlecił nam listę badań: ANA 1, ASA (partner tylko IgA, p/c p/osłonce przejrzystej, IMK, CBA (już zrobione, czekamy na wyniki). Do zrobienia jeszcze: KIR, HLA-C (partner), test HBA. Jak to wszystko zrobimy, to mamy wrócić do niego z wynikami.
W sobotę 2 lipca byłam u nowej, poleconej mi Pani ginekolog - dr W, w moim mieście. W ogóle pierwszy raz w życiu byłam u kobiety-ginekolog. To był strzał w 10. Wywiad był bardzo szczegółowy, przestudiowała krok po kroku wszystkie wyniki badań, które jej przyniosłam. Zleciła mi badanie drożności jajowodów Sono HSG - jutro ma potwierdzić mi konkretną datę, prawdopodobnie będzie to druga połowa sierpnia. Niesamowita kobieta, z dużą wiedzą i wspaniałym podejściem. Co ważne - uspokoiła mnie tak, jak jeszcze żaden lekarz. Teoretycznie powiedziała mi to, co inni, ale w taki sposób, że wyszłam z jej gabinetu z nadzieją, że jednak uda mi się zajść w ciążę, a moja nadzieja ostatnio trochę przygasła...
Zbadała mnie, powiedziała, że u mnie wszystko wygląda naprawdę bardzo dobrze i że plemniki dopiero od kwietnia weszły w normę, więc nasze starania należy liczyć nie od lutego 2021, ale właśnie od kwietnia tego roku. Zasugerowała spokój i cierpliwość, powiedziała, że rozumie, że z naszej perspektywy te starania trwają długo, ale czynnik męski wykluczał zapłodnienie i jesteśmy jakby na początku drogi (to samo powiedział dr Malinowski). Bardzo mnie to uspokoiło, że opracowała ze mną plan krok po kroku co dalej robimy - starania, spokój, cieszyć się wakacjami, zrobić HSG (które ewentualnie musi być zrobione, aby podejść do inseminacji). Wg niej dobrze byłoby sobie dać 3-4 miesiące starań i (nie czekać roku), tylko jeśli będziemy gotowi - podjąć kolejny krok: inseminację.
Poczułam się trochę lepiej, ale z drugiej strony czekam na wyniki badań i ... nie wiem kompletnie czego się spodziewać.
Maj 🌼
Piękny miesiąc zawsze go bardzo lubiałam jednak w tym roku jest dla mnie wyjątkowo ciężki to w tym miesiącu miałam zostać mamą , miałam obchodzić swój pierwszy dzień mamy - niestety los chciał inaczej 
Więc zakasam rękawy i wpadam w wir pracy i niech ten miesiąc już mija 😔
WTOREK
I juz po punkcji. Mieliśmy 5 komórek, z czego 4 dojrzale i dzisiaj mamy 4 zarodki 😍
Teraz byle do soboty ✊✊✊💪💪💪
