Styczeń 2024
Nowy rok i tylko jedno życzenie: byśmy zakonczyli go w 3.
Pierwsza wizyta u ginekologa - opowiadam swoją sytuację. Ginekolog zna moją historię, w końcu chodzę co pół roku na wizyty. I wiecie co? Otrzymałam ovarin na 3 miesiące + pregna start. Jak nie zajdę w ciążę to badania hormonalne. Jajniki wyglądają policystycznie. Ale starać się 2 razy w tygodniu. I tylko tyle.
Staramy się, a ja wiem że suplement to za mało. W połowie stycznia idę na badania hormonalne sama od siebie. Wyniki:
TSH - 1,478
FSH - 2,56
LH - 0.68
ESTRADIOL - 12,87
PROLAKTYNA - 96,16
DHEA-SO4 - 494,20
TESTOSTERON - 76,86
SHBG - 50,28
Przestudiowałam fora, grupy. I wiem, że jedyny prawidłowy wynik to TSH. Jestem załamana ale cóż biorę dalej Ovarin, Pregna start, omega 3 i czekamy. Wprowadzam dietę z niskim indeksem glikiemicznym, która jest dobra na PCOS.
Wiadomość wyedytowana przez autora 26 marca 2024, 18:05
Ten dzień od rana był jakiś intuicyjnie pozytywny 😉 i kolejny raz intuicja nie zawiodła mnie ...
Przed sekundą dostalam telefon z Gamety z rejestracji , że dofinansowanie zostało pozytywnie rozpatrzone i pieniążki przyznane . Super wiadomość 💚.
Teraz tylko poczekam miesiąc na miesiączkę, ponoc 4.05 mam mieć i tydzien przed miesiaczka 26.04 podejść do dr , który wszystko Nam opowie co i jak , zaczynamy ... Boże! Tak się cieszę!!!!
Miesiączkę mam dostać 4.04 więc idealnie gdybym jutro poszla do dr ale muszę kierownictwo poinformować itd.
Czekałam tyle to miesiąc jestem w stanie poczekać.
MARZEC 2024
Pierwsza wizyta u endokrynologa i..
W końcu ktoś mną się zainteresował i wysłuchał.
Lekarz w szoku, że dwóch ginekologów nie dało skierowania na podstawowe badania krwi.
Diagnoza: HIPERPROLAKTYNEMIA
Moje objawy:
- brak miesiączki
- prolaktyna podwyższona 4-krotnie
- mlekotok
- bóle lewego jajnika
Jeszcze tego samego dnia mam przyjąć lek dostinex - 1 tabletka raz w tygodniu. Na cito rezonans z kontrastem. Rezonans za 4 dni.
Wyniki: mikrogruczolak 3,8 mm
Na drugi dzień wizyta u endokrynologa. Mamy przyczynę wszystkiego, leczenie na 8 tygodni. W maju w drugim dniu cyklu zrobić badania hormonalne. Pozostało czekać na miesiączkę bo w każdej chwili może się pojawić.
Aktualne leki:
- omega 3 x raz dziennie
- fertistim x 2 razy dziennie
- zioła ojca sroki nr 3 - 1 szklanka
- dostinex 1 tabletka - raz w tygodniu
Wiadomość wyedytowana przez autora 26 marca 2024, 18:11
V transfer znów nieudany
Umówiłam się z dr Socha z Gamety na omówienie procedury do IVF na 25.04 h 10:00
Wtedy już dokladnie powie mi co i jak działamy....
🤞🤞
Nowy cykl, nowa nadzieja.
Czas mija nieubłaganie. Patrzę na rosnące dzieci dookoła mnie, które przecież niedawno dopiero się narodziły, a już zaczynają chodzić i mówić. Myślę o miejscu, w jakim jestem w życiu i czuję w kościach, że trzeba z niego w końcu ruszyć. Nie mogę cały czas czekać na coś, co w moim przypadku może być albo cudem, albo łutem szczęścia. Nie ma na co czekać... Trzeba iść przed siebie. Niezależnie od tego czy kiedykolwiek będzie mi dane zostać matką, czy też na starość zostanę z mężem i kotami. Powoli przed samą sobą przyznaję się do tego, że biorę pod uwagę taki scenariusz. Że nasza rodzina będzie niepełna. I chyba ta wizja nie przeraża mnie już tak bardzo... A to jest straszne.
Podniosłam się z kolejnej porażki - za każdym razem się podnoszę, wypłukana ze znowu to kolejnych emocji, ze świadomością kolejnej monotonii zadań do realizacji w kolejnym cyklu. Jestem niczym zaprogramowana do tego by uczęszczać w konkretne dni na monitoringi, w konkretne dni się kochać, w konkretne dni myśleć o tym i tamtym i w konkretne nie myśleć o niczym. Zaprogramowana by radzić sobie samemu. By walczyć kiedy życie tego wymaga.
Nie będę udostępniać swojego wykresu innym. Bardzo nie lubię czytać entuzjazmu innych co do mojego idealnego cyklu, który kończy się kolejną porażką, czego się spodziewam. Mój idealny wykres po raz n-ty kończy się na czerwono, nie zielono. 
Dużo łatwiej będzie mi iść przez cykl z psychicznym spokojem, bez czytania komentarzy.
Trzeci raz z rzędu zadbałam o swoje leki na cały cykl, o monitoringi w czas okołowolny (tym razem Boże Ciało - 9dc 29.05, 11dc 31.05, 15dc - 4.06). Zadbałam o zweryfikowanie czy zdrowie pozwala mi na kolejną, czwartą już stymulację. Ale ten czas leci...
Torbiel się wchłonęła, piersi są zdrowe. Psychicznie ch... ale stabilnie. Lecimy z tym koksem. 🦖
Najgorszy dla mnie czas w cyklu, czyli kilka dni przed okresem, kiedy już wiem, że się nie udało i start nowego cyklu spędziłam w doborowym towarzystwie z doborowymi aktywnościami. Było trochę planszówek, absorbującego cały świat bobaska, przyjaciół, standupów (Stuhr i Antoni Syrek-Dąbrowski 
), parków śniadaniowych w deszczu. Wróciłam najarana na kolejne roślinki do domu, przyprowadzając ze sobą Hoye i Sedum. Zadbałam też w końcu o innych zielonych mieszkańców domostwa - zamówiłam łącznie chyba ze 150l podłoża wszelakiego, z którego będę robić sama mieszanki do przesadzania oraz zamówiłam potrzebne rzeczy do moich drzewek owocowych. Teraz siedzę i myślę, czy mam wystarczającą ilość doniczek produkcyjnych. 😳 Oprócz tego w czerwcu zrealizuję plan na dokupienie kilku owadożerów, pierwszego i jedynego storczyka w moim żyćku oraz może zrobię w końcu donicę z ziołami na blacie kuchennym.
Z przyjaciółką mamy plan na własny biznes, sensownie wyglądający na tym etapie. Będziemy sobie na spokojnie go dłubać i ogarniać, w nadziei, że w czasie, kiedy będę już po macierzyńskim (albo nawet w ciąży i z dzieckiem) będę miała spokojne miejsce, w którym z przyjemnością będę przebywać.
Powoli myślę nad swoim pierwszym akwarium, ale to inwestycja bardzo długodystansowa. Chcę na spokojnie rozpisać sobie jak to będzie wyglądało finansowo na słodkowodnym zbiorniku o aranżacji dość minimalistycznej ale na tyle bogatej, żeby było w znacznej mierze samowystarczalne.
Wiadomość wyedytowana przez autora 23 maja 2024, 17:09
16.07 miesiąc temu ujrzałam dwie kreski - ale dopiero jutro mam pierwszą wizytę moja Pani Doktor przebywała na urlopie jednakże mailowo miałyśmy wszystko ustalone
Brzuch troszkę opuchnięty posiniaczony od zastrzyków , progesteron nadal biorę teoretycznie wszystko ok - w tamtym tygodniu miałam mdłości ale bez wymiotów , co jakiś czas uczucie „jak na miesiaczke „, bóle piersi raz mniejsze raz większe ale rozmiar wzrósł conajmniej o 1.
Jutro pierwsza wizyta czy w końcu zobaczę swoje upragnione dzidzi ?🥹
Wg.ostatniej miesiączki jutro będzie 8+4
Tak bardzo błagam 🙏
31w2d
Wczoraj odbyło się Nasze Baby Shower 🥰 Wszyscy spisali się na medal. Ponad 30 osób w ogrodzie Naszego przyszłego domu. Mnóstwo śmiechu, zabawy, pamiątkowych zdjęć. Dzieci umorusane, przeszczęśliwe. Dorośli zrelaksowani, cisza, spokój, błogostan ☺️ Nie byłam nigdy na BS, ale wiem, że wygląda on inaczej niż Nasz. My jednak otoczyliśmy się ludźmi na których Nam zależy, którzy są dla Nas ważni. Stworzyliśmy sielską, rodzinną atmosferę, bardzo w moim stylu 🩷 Organizatorki jedyne i najlepsze w swoim rodzaju Olga dostała kamerkę, tort z pieluch, dużą dawkę czułości od zgromadzonych i glukozę dożylnie od Mamy 
Było wspaniale i bardzo długo 🫣😅
Strasznie głupia jestem.
Kolejne święta za dwa dni. Nawet nie zdążylam się znudzić życiem. Zamiast robić święta, zajmuję się bezdomnym kotem, który ma bardzo niepokojące objawy neurologiczne. Zaraz jedziemy z nim do weterynarza, ponosząc za to koszty. Bo, chociaż nie chodzimy do kościoła, wydaje nam się to właściwie.
A ja tylko myślę o tym, że życie cały czas każe mi robić coś innego niż być matką. Powinnam teraz iść z dzieckiem do sklepu, kupić ostatnie potrzebne produkty. Potem usiadłabym z nią w kuchni, by przygotować spód do mazurka. Może malowałybyśmy już pisanki. A może pracowałabym jeszcze trochę w gabinecie, a maluch malowałby przy biurku rysowanki wielkanocne. A może byśmy byli u dziadków lub na jakimś wyjeździe?
Mam w głowie tak wiele pomysłów na święta z dzieckiem. Tymczasem zajmuję się ratowaniem kota. Nie, nie żałuję. Po prostu... czuję masę emocji, których nie rozumiem. Standardowo jestem z nas dumna! Ale jestem też cholernie zmęczona tym stanem i pytaniem: kiedy będę mogła z córką lub synek iść i upiec ciasto? Kiedy będę mogła chwycić za małą rączkę i pokazać mu coś nowego? Czy w ogóle kiedykolwiek tak się stanie?
A jeśli nie: czy ja na pewno sobie z tym poradzę?
26.05.2025 był drugi dzień matki odkąd straciliśmy pierwszą i jedyną ciążę. W tym dniu zakwalifikowaliśmy się do IVF. Miesiące negatywnych testów, łez, załamań i podnoszenia się, budowania nowej nadziei. Zadawane pytania, dlaczego? Lekarze jeden za drugim powtarzali, że musimy próbować, bo wszystko jest w porządku. Jak w zapętleniu ulubionej piosenki, początek, kulminacja, koniec i od nowa. Tylko, że to nie była moja ulubiona piosenka. To był jakiś niekończący się zły sen. Przez ostatnie dwa lata życie bardzo boleśnie sprawdzało granice mojej wytrzymałości, sprawdzało ile jeszcze nadziei mi zostało. Jak wiele zniosę zanim się poddam. No ma pecha, nigdy nie należałam do osób, które się szybko poddają, załamują. Zawsze optymistka, zawsze pozytywna, zawsze uśmiechnięta. Za te cechy cenią mnie wszyscy moi bliscy. Niepłodność porządnie dała mi po dupie. Nie powiem, że nie była blisko odniesienia sukcesu. Najpierw po laparotomii i usunięciu jajowodu polecono mi zrobienie HSG. Drożny. "Pierwsze 3 miesiące najlepsze efekty - uda się!". Nie udało się. Kolejne miesiące oczekiwania na monitoring, który powie czy będzie miesiąc rezygnacji czy nadziei. Prawa czy lewa strona. Ciągłe pytanie, mamy szansę czy miesiąc w plecy. Cały rok. 12 negatywnych testów. Decyzja o klinice z nadzieją na in vitro była dość spontaniczna i szybka, zawsze tak działam. Budzę się i już wiem, że to trzeba zrobić. Mąż - mój największy powód wdzięczności w życiu przystaje na wszystkie moje pomysły. Zgodził się od razu. Pierwsza klinika - totalna wtopa. Wizyta trwała 5 minut, lekarz nawet z nami dobrze nie porozmawiał i zadecydował, że należy zrobić inseminacje, a potem się zobaczy. Nigdy nie wierzyłam w ich powodzenie. Kolejne wizyty tylko mnie utwierdziły, że to nie miejsca dla nas - chociaż już przystałam na IUI. Zmieniliśmy klinikę - tu dużo lepiej. Oczywiście diagnoza - wszystko jest dobrze, spróbujemy inseminacji, żeby pomóc. Pierwsza nieudana, druga nieudana, trzecia nieudana. Polecają się zgłosić w drugiej fazie cyklu, żeby przeprowadzić kwalifikację do in vitro. Wiedzieliśmy, że tak się to skończy, ale myślałam, że po prostu z powodu naszego "pecha". 5 dni przed wizytą odwołali nam tą wizytę - brak środków w klinice. Niby człowiek wiedział, a się łudził, że tym razem pójdzie wszystko zgodnie z planem. Decyzja o zmianie kliniki nie była trudna, nie chcieliśmy czekać.
Trzecia klinika spełniła nasze małe marzenie - zakwalifikowaliśmy się. Nie była to łatwa wizyta, ale lekarz pierwszy raz przeprowadził bardzo szczegółowy wywiad. Diagnoza - niepłodność pooperacyjna. W 2013 roku miałam cholecystektomię, niestety metodą lapatoromii. Prawdopodobnie wtedy doszło do uszkodzenia prawego jajowodu, stąd ciąża pozamaciczna. Usunięcie tego jajowodu z powodu krwotoku było przeprowadzone tą samą metodą. Podejrzewają, że komplikacje spowodowały problemy z pracą lewego jajowodu mimo drożności. " Mają Państwo niewielkie szanse na naturalną ciążę". Ałć. Reszta wizyty nas bardzo podbudowała mimo diagnozy. Wierzę, że znaleźliśmy swoje miejsce. Dziś przyszedł też wynik AMH - zawrotne 1,02. Tragedii nie ma. Oby wystarczyło.
Czemu wcześniej nikt tego nie powiedział, czemu nie zadał odpowiednich pytań, czemu nie zasugerował odpowiednich badań. Chcę wierzyć, że po prostu tak było nam pisane, nie wtedy, a może teraz. Mimo tego żal pozostaje. Oby szybko zastąpiły go inne emocje. Oby to był ten moment. Nasz czas.
Dziś znalazłam czterolistną koniczynę. Duża, wystająca ponad wszystkie inne koniczynki. To na pewno nasz czas.
5dc
Byłam w poniedziałek u mojego niemieckiego doktorka. Mimo 3 IUI i 2 procedur IVF nigdy nie miałam stymulowanej owulacji do starań naturalnych, więc postanowiliśmy spróbować i tego. Przez 7 dni mam wstrzykiwać Menopur w dawce 50 jednostek, a w poniedziałek zjawić się na kontrolnym usg. Jestem ciekawa, jak zareguję na takie leczenie i traktuję to trochę jako próbę przed kolejnym IVF – jeśli pęcherzyków urośnie bardzo dużo, będę wiedziała, że standardowa stymulacja jest dla mnie zbyt mocna. Zdaniem lekarza powinien urosnąć jeden większy, ewentualnie dwa pęcherzyki – zobaczymy.
Równocześnie mocno pilnuję się z dietą i ćwiczę. I jestem pod wrażeniem, ale pierwszy raz w życiu treningi sprawiają mi przyjemność. Po miesiącu mogę przyznać, że na mojej ultra chudej ręce urósł mały bicepsik i jestem z niego bardzo dumna 😀 Możecie sobie wyobrazić jaki ubaw miał ze mnie mój mąż, gdy po ostatnim treningu napinałam rękę jak prawdziwy kulturysta i robiłam mojemu bicepsikowi sesję zdjęciową 😅 Poza tym potrafię zrobić 10 pompek damskich – jeszcze miesiąc temu po jednej nie podniosłabym się z podłogi.
W sobotę jadę sprawdzić homocysteinę. To jedyne badanie, którego autentycznie się boję. Już nie raz ten wynik zepsuł mój nastrój na resztę dnia. Teraz dużo się zmieniło – dieta, sport, dziesiątki nowych supli, zwiększona dawka TMG, ale i syntetyczny kwas foliowy w dużej dawce. Według dr Jerzak przed podejściem do kolejnej próby ivf homocysteina ma spaść przynajmniej do 10, a to jest jedyna rzecz, której nie potrafiłam dotąd ogarnąć mimo najszczerszych chęci.
Skoro to mój pamiętnik, to postanowiłam wspomnieć o jednej rzeczy, która ostatnio mocno zajmowała mi myśli. Czerwcowy cykl był inny niż wszystkie. Około 8 dpo bardzo mocno zaczął boleć mnie brzuch, tak okresowo. Zrzuciłam to na ciężki dzień i długie stanie przy gorącej kuchence. Jednak po położeniu się do łóżka ból się nasilił, tak, że nie dało się go zignorować. Przez kolejne dni pojawiał się w różnym natężeniu. Miałam sporo białego, gęstego śluzu, choć zazwyczaj przed miesiączką jest tam kompletnie sucho. 11 i 12 dpo zrobiłam test, ale nic na nim nie było. Nie powiem, rozczarowało mnie to, bo choć zazwyczaj nie robię sobie nadziei, to wtedy naprawdę czułam się inaczej. 13 dpo powtórzyłam test i na easy@home, w czasie wyznaczonym przez producenta, zobaczyłam cień różowej kreski. Zrobiłam kolejny easy@home i jeszcze jakiś inny i na każdym coś prześwitywało. Stwierdziłam, że żaden test digitalny jeszcze nic mi nie pokaże i lepiej poczekać do jutra. Myślałam też o porannej becie, ale niestety następnego dnia dostałam już okresu.
Zapomniałam o tej sytuacji, ale w tym cyklu otworzyłam mój notesik, do którego wklejam wszystkie testy. I ujrzałam po raz kolejny te blade kreseczki. Dwa kolejne dni spędziłam na rozmyślaniu, czy naprawdę coś się tam wydarzyło, czy jedynie moja wyobraźnia płatała mi figle. Użyłam w tym cyklu ovitrelle, więc na 100% nie mogę wykluczyć jego pozostałości, ale teoretycznie białe testy dwa dni przed by to wykluczały. Wiem, że może na dzień dzisiejszy nie ma to żadnego znaczenia, ale przy tak długich staraniach każdy cień na teście daje jakiś promyczek nadziei.
Plan pozostaje niezmienny: cisnę dietę, ćwiczenia i suplementację, a we wrześniu lub październiku podchodzimy do trzeciej procedury. Dałam już znać Czechom. W międzyczasie stymulujemy owulację, żeby wykorzystać trochę te cykle. Nadzieję daje mi forum dotyczące doktor Jerzak – wczytuję się ostatnio w stare wpisy i wyciągnęłam z nich wiele pożytecznych informacji. A najbardziej lubię posty dziewczyn, które opisują siebie jako nowe pacjentki, a w stopce widać, że za 2, 3, 4 miesiące były już w zdrowej ciąży.
Póki co mam ostatki sił do dalszej walki. Chcę spróbować.
Minęły 3 lata....
2022 minął mi na planowaniu ślubu. W czerwcu 2023 wzięliśmy ślub, ale później musieliśmy zawiesić starania na pół roku. Znalazlam dobrego lekarza i od początku 2024 zaczęłam robić badania. Mieliśmy wstępny plan dzialania. P zrobił badania. I w czerwcu mieliśmy ruszyć że stymulacją. Niestety okazało się że znów musimy się wstrzymać że względu na moją szyjkę. Cytologia płynna wyszła słabo do tego pozytywny test na HPV. W lipcu zrobiłam kolposkopię i czekałam na wyniki. Na początku sierpnia pojechaliśmy na urlop i się okazało że jestem w ciąży. Nie wiezyłam w to. To był długi cykl i założyłam że będzie bezowulacyjny. Owulacja jednak była około 50 DC. Po powrocie z urlopu z pozytywnym testem zrobiłam badania z krwi. Nie mogłam w to uwierzyć beta była i do tego przyrost też w normie. Pojechałam po wyniki kolposkopii i tu pierwszy cios. Na biopsji wyszła dysplazja szyjki i zalecenie konizacji. Po konsultacji z ginekologiem na której zobaczyłam pierwszy raz maluszka trochę się uspokoiłam. Lekarka wszyto mi wyjaśniła. Dostałam zalecenia kolposkopii co 12 tygodni aby pilnować zmian na szyjce. W 8-9 tygodniu ciąży miałam krwawienie i zostałam w szpitalu. Na szczęście to był mały krwiaczek i z dzidziusiem wszystko było w porzadu. Dostałam leki i zalecenie odpoczynku. Poechałam 260km na kolposkopię do polecanego lekarza który także mnie uspokoił i powiedział że zmiany są małe i nie mam się czym martwić, należy ją tylko obserwować. Pierwsze prenatalne wyszły dobrze. Małe ryzyko chorób genetycznych. Jedynie wysokie ryzyko preeklampsji, ale dostałam acard. Na każdej kolejnej wizycie wszytko było dobrze. Dzidziuś rósł, szyjka była długa. Tak dotrwaliśmy do grudnia i kolejnej kolposkopii na którą znów jechałam 260km. Tydzień przed tą wizytą byłam przeziębiona miałam kaszel katar i ból gardła ale nie było gorączki. Żadnych objawów które wskazywałyby na to co uslysze u lekarza. Do tego cytologia płynna wyszła wzorowo i negatywny test na hpv. Na kolposkopii lekarz zauważył już rozwarcie i uwypukleniem pęcherza płodowego. Kazał jak najszybciej jechać do szpitala. Wieczorem przyjęcie do szpitala od razu operacja i załozenie szwu ratunkowego. Byłam przerazona. Całe ciało mi się trzesło podczas operacji i do godziny po niej. Bezpośrednio po operacji lekarze mnie uspokajali że wszystko będzie dobrze, że mam szef założony przez najlepszego lekarza w szpitalu. To mnie trochę uspokoiło dostałam leki po których czułam się okropnie, ale czego się nie robi dla ratowania dziecka. Podczas kontroli nad ranem okazało się że doszło do pęknięcia pęcherza płodowego i odpływają mi wody. Kolejnego dnia lekarze po badaniach powiedzieli mi, że moje zdrowie może być zagrożone, że dziecko może nie przeżyć, że muszę zdecydować czy chce ratować dziecko czy siebie. Mogło być tak że wybierając dziecko urodzi się skrajnym wcześniakiem albo może nie przeżyć a do tego ja mogę dostać zakarzenia i skończyć bezpłodna, a w najgorszym wypadku mogę umrzeć. Caly czas dostawałam leki i robione mi były badania. I ciągle odpływaly mi wody. Doszło małowodzie. Dzidziuś miał coraz mniej wód płodowych, w każdym momencie mogło mu przestać bić serduszko. Cały dzień przezpłakalam, nie wiedziałam co robić. Dostałam czas do namysłu. Kolejnego dnia, po rozmowie z mężem, miałam zdecydować czy kończymy ciążę czy walczymy o malucha.
W nocy dostałam skurczy, wody ciągle mi wypływały. Rano już prawie nic nie było i zaczęło mi rosnąć CRP. Lekarze wyjaśnili ze najprawdopodobniej doszło do zaskarżenia i organizm chce się pozbyć ciąży żeby mnie ratować. Co jakiś czas miałam skurcze i zaczynała się akcja porodowa. Musieliśmy zdjąć szwy i pojechałam na porodówkę. 19 grudnia nasz malutki cud o którego staraliśmy się 4 lata i który był zaskoczeniem i derm urodził się martwy w 23tygodnu ciąży. Miał 500gram i mierzył 29cm. Był prześliczny. Mogłam z nim poleżeć po porodzie. Przytulić i się pożegnać.
Święta Bożego Narodzenia były dla mnie mega ciężkie. Dni w których mieliśmy się cieszyć i świętować były puste. Później nie bylo lepiej. Do tego doszła laktacja, przez którą mocniej przeżywałam stratę. 11 stycznia pochowaliśmy malucha. Ciągle czuję tą pustkę. Gdy pomyślę o tym co się stało chce mi się płakać. Tęsknię za okresem gdy byłam w ciąży. Gdy czułam ruchy maluszka, gdy byłam szczęśliwa że w kwietniu urodzi się nasz cud. Pisząc to nie mogę powstrzymać płaczu.
Mam już plan działania na kolejne kilka miesięcy. Po skończeniu plamienia/krwawienia muszę zrobić kolposkopię z biopsją i kolejny raz test na HPV. Jeśli wyniki HPV i biopsji będą dobre możemy się starać znów o dzidzię. Jeśli wyniki będą złe będę musiała podejść do konizacji i odciąć część zarażonej szyjki po wygojeniu rany będziemy mogli się znów starać.
Wiem że chce się starać o kolejne dziecko, ale wiem też że to nie będzie już taka sama ciąża. Że będę się obawiać każdego dnia czy to się nie powtórzy.
Wiecie że mój mąż wie o tym że mam na tym portalu pamiętnik? A skąd się dowiedziałam?
Powiedział do mnie : idz popisz sobie w tym swoim pamietniku .
Tak więc już wiem że przeszukuje mój telefon.
Zrobiłam blokadę ekranu na te kropeczki .
Z pięknych komplementów co mój mąż mi funduje.
Jestem hipokrytka i syfiara . Aa i bez mózg jebany.
Hipokrytka dlatego że " krzyczałam na dziecko "
Nadzwyczajnie w śmiecie powiedziałam " ciiiiiii"
Bo wiem że w ten sposób się wycisza.
Syfiara ? Dlatego że gdy mały płakał o mleczko i zaczęłam je robić. To spadły mi dosłownie trzy krople na płytki .. I on musiał to wytrzeć .
Bez mózg jebany ? Dlatego że położyłam na panele podkład do przewijania obsikany tak że nic z niego nie ciekło.
Ale ja nie przemilczałam tego.
Powiedziałam wprost mojemu mężowi:
Że jest patologicznym i toksycznym facetem .
I pewnego ranka powiedziałam że niszczy nasza rodzinę, że mam go dosyć i jego pieprzonych uwag w moja stronę.
Generalnie myślę że to ma gdzieś , wgl że nie zywi do mniw uczucia .
Zapytałam się go gdzie idziemy na rocznicę ślubu?
Bo zaniedlugo mamy .
On mi odpowiedział a idziemy gdzieś?
Ja odpowiedziałam jemu : Byłoby fajnie .
Mąż odpowiada: kręgle ?
Ja : tak ,mogą być.
Mąż: a z kim małego zostawimy ?
Ja: ktoś przyjdzie do niego z rodziny naszej.
Mąż: no nie wiem , pójdziemy na spacer z małym co ty na to ?
Ja : minę zrobiłam.
Mąż: chyba ci się ten pomysł nie podoba. Bo z kim małego zostawimy?
Ja : ( odpuściłam) dobra nie ważne. Już nic.
Tyle .
Mam dość, moja psychika szwankuje, chce odpocząć od tego.
Jedynym sposobem to wyprowadzić się do jakiś kawalerki
Wracam. Dzisiaj 2 dc i start kolejnej stymulacji, a w czwartek pierwszy monitoring. Jest stres, ale mniejszy, bo już mniej więcej wiem, co z czym i jak. Choć głowa i tak nabita, ale już wiem, że nie mogę się absolutnie na nic nastawiać. Ta przerwą była dobra. Miał być styczeń, ale mąż chory, wjechała angina z covidem, plus u mnie kwiatki z insuliną. Kilka tygodni supli, żywienia zgodnie ze wskazówkami pani dietetyk, może będzie efekt.
16 dc
Dzisiaj dla nas bardzo szczęśliwy dzień!
Odebraliśmy klucze do naszego mieszkania - tak bardzo marzyłam o tym. Od jutra walczymy z przeprowadzką i pierwsza noc na swoim 🥰
Po ciężkim grudniu, styczeń nie był łatwy. Nie było owulacji, cykl trwał znowu 46 dni. Poddałam się i przestałam mierzyć temperaturę, sprawdzać śluz itd. Po prostu potrzebuje przerwy od starań chociaż jeden cykl. Mąż nie uwierzył jak bardzo z dnia na dzień zmieniłam nastawienie. W związku z tym namówił mnie, abym spróbowała iść do ostatniego ginekologa z polecenia przyjaciół.
Byłam dzisiaj i to była bardzo dobra decyzja. Cieszę się że jest on moim zaplanikiem, gdy ja wygasam.
Siedziałam 45 min w gabinecie (mąż liczył) dowiedziałam się, że moje jajniki to 100% policystyczny obraz, nie ma pęcherzyka dominującego a endometrium ma 7 mm. Powiedział, że trzeba wykonać laparoskopia, histeroskopie i drożność jajowodów żeby zobaczyć czy tam się coś nie dzieje. Mam termin na koniec marca. Później 3 cykle starań jeśli się nie uda to stymulacje z monitoringiem a jeśli to zawiedzie to wtedy in vitro, chociaz do tego uważa, że długa droga. Naprawdę poczułam się pierwszy raz zaopiekowana tak jak powinnam. Jak na ten moment odpuszczam starania i cieszymy się z nowego mieszkania.
A na domiar tego w pracy dostałam podwyżkę i dodatkową premię 😇 zawodowo również zaczęłam się rozwijać - załapałam dodatkową pracę żeby dorobić do budżetu 😁
Ten rok zaczyna się bardzo dobrze, z nową kartą i wielką nadzieją na CUD 🥰
12dc
Czytam pamiętniki innych dziewczyn i zaczynam się zastanawiać czy ja też będę musiała przejść tak długa i ciężką drogę? Czy w ogóle mi się uda?
Staram się myśleć pozytywnie, ale ciężko mi.
Ciągle mam problem z określeniem śluzu, ale wydaje mi się że jest wodnisty i śliski. Do tego wczoraj mocno czułam oba jajniki. Dzisiaj mniej, ale podczas ćwiczeń, szczególnie rozciągania mięśni brzucha, poczułam kłucie po prawej stronie. Ogólnie dzisiaj czułam się jakby chora, jakbym miała lekką gorączkę. Choć wiem że gorączki nie miałam. Czułam się tak przez chwilę, dopóki nie odwróciłam myśli od tego. Nie wiem czy to symptomy zbliżającej owulacji, czy sobie wmawiam.
W cyklu którym miałam prawdopodobnie owulację czułam się podobnie, ale jakoś ciężko mi uwierzyć że w ogóle mam owulację.
Z dobrych wieści w końcu dzisiaj przyszedł inozytol. W aptece nie mieli, musiałam zamówić z doz przez internet. Od razu wzięłam jedną tabletkę. Modłę się żeby coś pomogło 🤞
W 1 dpt byliśmy na weselu. Świetnie się bawiłam. Najpierw miałam założenie, że będę zachowywać się jak w ciąży i raczej na spokojnie. A na weselu była babka 3 tyg przed terminem i wywijała jakby z myślą, że naprawdę chciałabym urodzić na parkiecie.
Później przyszła słodka gorzka myśl, że jednak większość zarodków tracimy w 4 dobie życia i znowu sobie czegoś odmawiam a nawet nie wiem czy coś jest na rzeczy. Więc sobie nie odmówiłam. Wywijałam.z mężem jak zawsze. Cudownie było wyjść i bawić się do rana. Ja oczywiście na trzeźwo, nie miało co znieczulić bólu stóp ale i tak dobrze trafiłam z butami.
W dniu transferu progesteron jaki przyjmowałam to
Utrogestan 2x2
Besins 3x1
Duphaston 3x1
Ale w uniki wyszło mi 13 to dołożyłam dopochwowo lutinus 2 tabl w południe.
Słabo. Dziś 3 doby i progesteron tylko 10 😐co ja nie przyswajam tego czy co?
No takie dawki i taki gówniany wynik.
Wzięłam prolutex ale mam tylko kilka fiolek, data ważności wyszła w maju ale chyba przejdą.
Ratuje się tym co mam.
Czy ja kiedyś myślałam że przy kolejnych staraniach będzie łatwiej? Będę siw mniej nakręcać? Można być bardziej naiwnym?
Niby wydaje mi siw, że pogodziłam się z tym, że on może być jedynakiem, szanse na to rosną z każdym miesiącem...
Myślałam, że będę mniej liczyć, analizować... tja 🫣 plan był na marzec, chwilę wcześniej immunolog, zakładałam że ewentualnie da heparyne i po temacie... zleciła badanie NK (dziwne, bo przy pierwszym transferze nie kazała, ale ok...), wyszło za wysokie, zleciła encorton I kazała się wstrzymać transferem...W kolejnym cyklu badamy i wiemy na czym stoimy... Przez święta wypadło, że zbadam we wtorek, 24dc, zwykle trwały 25-27 dni, ostatnio nawet 29 ... I co? Cykl postanowił zrobić mi dowcip i zacząć sir dzisiaj... badania nie zrobiłam, transferu w kwietniu nie będzie, nie wiem czy ten encorton wystarczył, czy zadziało się cokolwiek, czy może powinnam brać coś więcej? Nie wiem nic...
Wracam do pamiętnika, bo znowu mi źle... chciałabym jeszcze jedno dziecko w domu, chciałabym żeby nie był sam...
Nie pomaga mi fakt, że chciałam drugie przed 40 ... kwiecień był ostatnia szansa 😢
Wyniki z amniopunkcji już są... Duplikacja chromosomu 10.
Wiemy, że nic nie wiemy. Mogło wystąpić przypadkowo jak i z naszego DNA 👀
Badań genetycznych czas start... Tylko ile potrwa to wszystko??!
Do póki nie dostaniemy wyników BAN NA STARANIA😖
Wiadomość wyedytowana przez autora 1 kwietnia 2024, 21:31
Skierowania do badań już czekają, tylko los znów wszystko utrudnienia 🔴 brak wolnego czasu 😓
Tak ogromnie się boję, że coś z nami jest nie tak jak powinno.
Tak ogromnie się boję, że nie spełnię swojego marzenia.
Tak ogromnie się boję, że jestem wybrakowana.
Tak ogromnie się boję, że nie uszczęśliwię najważniejszego mężczyzny w moim życiu.
Tak ogromnie się boję, że zawaliłam.
