17 ms starań, 8 dc, 7 dzień stymulacji
Dziś kolejny już, trzeci podgląd kurnika. Jest całkiem nieźle.
Jajka sie odrobinę rozleniwiły. Wcześniej szły równo i w 6 dc mialy po 13-14 mm. Dzisiaj jajek tyle samo i mają po 15-18 mm.
JP 3x 18 mm, 3x16 mm
JL 2x 18 mm, 5x15-16 mm
Endo ok. 9,5 mm ❤️
Hormony:
Prg 0,216 ng/ml
LH 0,6 mlU/ml
Estradiol 1392 pg/ml
Prolaktyna 13,2 ng/ml
Razem dalej widocznych ok 13 takich ładnych, dobrze rokujących pęcherzyków. W większości są już kwadratowe 😅
Decyzja, że jutro rano przyjeżdżam na podgląd czy jeszcze same ładnie podrosły te mniejsze, czy trzeba jeszcze jedną porcję leków wstrzyknąć. Doktor stwierdził, że wcześniej ładnie i równo rosły (tzn dalej ładnie rosną) więc chce jeszcze dać szansę tym mniejszym żeby podrosły sobie i komóreczki w nich miały większe szanse ładnie dojrzeć. Estradiol uslyszalam ze ładny, nie ma też za wysokiego poziomu, który mogłby hiperkę jakoś przepowiadać. Ogólnie wygląda to dobrze, dajemy szanse tym mniejszym żeby nadgoniły ☺️
Punkcja na 100% w niedziele. ✊🏻🥚✊🏻💚
Ogólnie jakoś nastawiłam się, że punkcja będzie w sobotę, ale to w sumie żadna różnica. Trochę absurdalnych lęków mam. Jak to, że pęcherzyki pękną przed punkcją. Albo że przez czekanie na mniejsze te duże już „przejrzeją” i zostane z kijowymi komórkami. Ofc jest też strach, że pęcherzyki będą puste, albo wszystkie komórki słabej jakości. Strachu jest ogrom. Na razie nie wybiegam myślami do zapładniania komórek, hodowli zarodków, a co dopiero jeśli chodzi o transfer. Krok po kroczku.
Stymulację znoszę średnio. Czasem lepiej, czasem gorzej. Miewałam momenty, że było mi super niedobrze, słabo... Ale dzisiaj w sumie czuję się okej. Nie wiem, czy przeziębienie mnie nie łapie. Może to ze stresu? I od tych hormonów takie uczucie...
Najbliższe 3 dni będą bardzo stresujące. 😪
Temperatura spada, zbliża się miesiączka 😓 Mam dość. Jestem już zmęczona tym wszystkim... Tymi miesiącami pełnymi nadziei, a następnie zawodu. Najchętniej bym odpuściła te całe starania, mierzenie temperatury itp, ale boję się że przegapię szansę, a zegar tyka. Po pracy robię dodatkowe prace tylko po to żebym miała wiekszy zasiłek jak pójdę na zwolnienie w ciąży, wykańcza mnie to strasznie. Czasami chciałabym to wszystko rzucic i przestać się przejmować... Poza tym co będzie jak koniec końców nie będziemy mieli dzieci? Życie pisze przecież różne scenariusze. Przestałam zakładach, że na 100% nam się uda. Ostatnio zaczęłam sobie wyobrażać nasze życie w przyszłości bez dzieci. Na pewno byłoby pełno podróży, zwiedzania... Ale czy byłabym szczęśliwa? Nie... Ale musiałabym nauczyć się z tym żyć.
Sądziłam, że po miesiącu nieobecności czeka mnie ciężki powrót do pracy a tu miła niespodzianka. Byłam zastępowana kompletnie, może bano się, że nie wrócę ;/ szpital, operacja budzi strach w każdym.. Czuję jakbym przeskoczyła trochę zimy, mamy już luty, dni są dłuższe i coraz bliżej wiosny.
28 d.c. i mam objawy tak jak przed okresem, bolą piersi, podbrzusze. Czytałam, że identyczne objawy można mieć w ciąży.
No nie wiem, jakoś wątpię żeby akurat teraz się udało. Fizycznie to raczej jestem w gorszej kondycji, nie wszystko jest super.
Niecierpliwość.. starania uczą cierpliwości??? Ech... ale ja nie jestem cierpliwa... cieżko ciagle na cos czekać, do czegoś odliczać... dzis jest moj 8 dc... (gdzie tam do konca?) mam przyjść w 12dc na monitoring, zeby sprawdzić jak tym razem reaguje na lametta ... i co? Dzis stwierdziłam, ze skoro moj Pan Doktor ma gabinet jeszcze w innym mieście i tam przyjmuje właśnie we wtorek (moj 11dc), to zaczynam sie łamać zeby tam jechac i skrócić sobie czekanie o ten 1 dzien... i chyba tak zrobię.. ten cykl jest ciężki ... wiedziałam, ze jak wrócę do starań z pomocą medyczna to bedzie znowu to samo... nadzieja.. zniecierpliwienie, odliczanie.. ile bym dała zeby to był moj ostatni cykl starań... ale zobaczymy.. patrząc obiektywnie to, mamy lepsze wyniki nasienia niz rok temu (gdy byłam stymulowana), mamy nowy lek, który nie upośledza endometrium jak clostilbegyt ... teoretycznie zatem szanse na sukces sa większe... co prawda jest troche niewiadomych .. ale z drugiej strony dlaczego zakładać, ze to czego nie wiemy jest akurat zle.. tak bardzo bym chciała...
Edit kciuki potrzebne w środe! 🙂
Wiadomość wyedytowana przez autora 10 lutego 2020, 17:39
Myślałam, że ciążę znajomych już nie robią na mnie wrażenia, ale gdy dowiedziałam się, że moja znajoma urodziła kolejne dziecko to wprawiło mnie to w depresje. Tak po prostu, nie chciała wracać do pracy, więc zdecydowali się na kolejne dziecko i ona od razu zaszła w ciążę. Tak po prostu. Nie rozumiem tego, muszę chyba być okropnym człowiekiem skoro to na mnie trafiło. Może we wcześniejszym życiu byłam kimś złym i teraz muszę cierpieć. Mam dość znajomych, nie chce ich więcej widzieć, nie chce kolejnych informacji o ciążach, mam dość patrzeć na zdjęcia ich dzieci. Chce nie wychodzić z domu.
Normalny dzień.
Nie pamiętam kiedy zapomniałam na tak długo o staraniach.
Dużo pracy, pozytywny nastrój, dobry dzień. Czuję zadowolenie bez uciążliwych myśli, depresji, łez, niepotrzebnych nerwów.
Jest mi dziś dobrze.
Chwilo trwaj, lubię Cię.
Lubię siebie w tym czasie.
1 dc
Wczoraj zaczęły się plamienia a dzisiaj @ przyszła na dobre. Nimesil poszedł w ruch, wiem że to nie zdrowe dla organizmu ale stękanie bo boli też pozytywów ze sobą nie niesie. Dobrze ze to tylko jeden dzień.
W tym miesiącu mąż świętuję 30-te urodziny tak więc przed nami dwie imprezki z tej okazji. W sobotę idę na siłownie i planuje wrócić do regularnych ćwiczeń.
Milego dnia 😉
31dc
Temp. 36,72.
Wczoraj przyszły testy. Zamówiłam cztery. Pomyślałam, że będę ich teraz często potrzebować.
Wieczorem długo myślałam pod prysznicem, czy je dziś użyć, czy nie. Czy lepiej czekać co przyniesie kolejny dzień i się łudzić, że skoro nie ma jeszcze @, to może... Ale pomyślałam też sobie, że jeśli test będzie negatywny, to będę myśleć, że po prostu jest jeszcze za wcześnie na jego wykonanie i dalej będę się łudzić.
Obudziłam się 6.30. I co teraz? Mąż wstaje o 6.45. Postanowiłam poczekać, aż wyjdzie do pracy, żeby nie widział, jak motam się w łazience z testem. Czekam, czekam... w pęcherzu coraz więcej... Dzwoni budzik. Mąż wstaje. Ja udaję, że śpię. Czekam, czekam... Mąż się kręci, kręci...wychodzi. Startuję do łazienki. Myślę sobie: będzie co będzie. Jesteśmy dwa cykle po stracie. Lekarz kazał zaczekać cztery cykle zanim zaczniemy się starać. Ale my się nie staraliśmy. Dwa razy podjęliśmy próby, tak nieśmiało , tak na początek.
Robię test. I dalej nie wiem... Czy ja nadal śpię, czy nie... SĄ DWIE KRESKI!!!!! 
Czy to się dzieje naprawdę???
Teraz siedzę przy komputerze i dla pewności co chwilę sprawdzam. I one ciągle tam są!!!! Są dwie kreski! Boże, jestem w ciąży!!!
Chce mi się płakać ze szczęścia!! I jednocześnie ze strachu!! Ciąża po stracie już nigdy nie będzie spokojną ciążą. Ale podejmuję to wyzwanie i zrobię wszystko, żeby bezpiecznie sprowadzić Cię na ten świat... moja córeczko...
33dc
Jeszcze odliczam dni cyklu. Bo jeszcze nie mogę uwierzyć.
Byłam dziś na badaniu TSH. W poprzedniej (nieudanej) ciąży, TSH szybko mi rosło. Muszę to teraz mieć pod kontrolą.
Siedziałam dziś w laboratorium na ławce, czekając na swoją kolej. Po mojej lewej stronie siedziały dwie dziewczyny w ciąży i po mojej prawie - dwie w ciąży. I ja pośród nich. Też w ciąży???
Już nie było mi tak przykro widząc kobietę z brzuszkiem. Oczywiście, życzę wszystkim jak najlepiej. Ale po poronieniu, widok kogoś w ciąży jest przykry dla duszy. Czy tylko ja tak mam?
37dc
5t+2d
Czuję się jak tykająca bomba. Boję się, że w każdej chwili może nastąpić wybuch i wszystko się skończy. Moje myśli ciągle krążą wokół ciąży i nie umiem ich przegonić.
Odkąd mam dziecko, cieszę się z każdego dnia. Chciałabym , żeby każda chwila trwała wieki. Tak bardzo nie mogę nacieszyć się z jego obecności w moim życiu. Teraz zauważyłam małą zmianę... Cieszę się, kiedy jest wieczór i kolejny dzień za mną. Poza tym cieszy mnie myśl o wygrzaniu się pod prysznicem, bo ciągle mi zimno i o położeniu się do łóżka. Ciążowe zmęczenie daje się we znaki. Przy małym dziecku nie ma za bardzo kiedy odpocząć.
Jesteśmy po wizycie w invikcie. Spotkanie z lekarzem wywarło na nas bardzo pozytywne wrażenie. Pierwszy raz podczas usg pokazano mi pęcherzyki, zmierzono endometrium. Mimo, że mój wykres w aplikacji pokazał owulację i testy owulacyjne też były pozytywne okazało się, że do owulacji mogło wcale nie dojść! Pęcherzyk na lewym jajniku rozlał się i nie wyglądało to zwyczajnie. W nowym cyklu będzie monitoring połączony z badaniem hormonów. Ogólnie lekarz bardzo konkretny i rzeczowy Gdy czekaliśmy w poczekalni przyszła para ze swoim dwumiesięcznym synkiem podziękować innemu lekarzowi za pomoc. Bardzo to było wzruszające... przekazali też zdjęcie dziecka. W naszym gabinecie też stały ramki ze zdjęciami maluszków. Mam nadzieję, że nasz też tam będzie 
Info od embriologów: z 12 komórek poddanych zapłodnieniu 8 się zapłodniło. W tym 2 odmrożone oocyty podjęły współpracę z Mężowskimi plemnikami. Z jednej strony fajnie, z drugiej strony - a nie mogłaby cała 12 zaskoczyć? Gupek, gupek, gupek. Cieszę się, że 8 się zapłodniło, niech się teraz dzielą pięknie.
Info od lekarza prowadzącego: wstępnie transfer w sobotę, ale w piątek mam zrobić estradiol oraz jeśli Zarodeczki będą miały problem z osiągnięciem stadium moruli - wtedy odraczamy.
Przemyślenia na temat transferu 4-dniowca: może u nas to podziała? Jeśli mam szybkie cykle i szybkie owu, to może endometrium osiąga swoją najwyższą receptywność również wcześniej niż podręczniki twierdzą? Przemyślenia na temat accofilu: może powodować wstrząs anafilaktyczny. Jeden taki już za mną. Nie chcę się narażać. Coś tak nieokreślonego, wstrętnego - śmierć, poczucie umierania. A jak się jeden przeżyło - to kolejne są łatwiejsze do wywołania. Dlatego nie jadam przykładowo owoców morza - nie ma co się narażać.
Poza normalnymi modlitwami, uskuteczniam modlitwy do czasu - płyń szybciej, niech już zadzwonią, niech już będzie wiadomo.
Plan przed ewentualnym transferem mam taki: zrobić sobie paznokcie u stóp, bo ze 2 tygodnie już nie robiłam, zrobić sobie maseczkę na twarz (płachty - uwielbiam!!!), potem nie będzie jak - Zarodki nie lubią zapachów. Wciągnąć pierogi ruskie i naleśniki z serem. Ze zwykłej mąki, zwykłego cukru. I ze śmietaną. Jak transferu w sobotę nie będzie - idziemy szukać nowych oprawek okularowych dla Mężusia.
10 dc
Coś dziwnego się porobiło w tym cyklu. Miesiączki mam zawsze 5 - dniowe, potem plamienie 1, max 2 dni. A tym razem plamilam mocno do 8 dc, wczoraj lekko, lekarka przy badaniu tez zauważyła, ale jak jej powiedziałam, że nigdy tak nie miałam, to nic nie odpowiedziała. A dziś, pierwszy raz od kilku miesięcy pojawił się rozciągliwy śluz. Niby super, ale w łazience patrzę, a on jest zabarwiony na brązowo 😕
Możliwe, że przez chorobę plamienia się tak ciągną? Dziwne to...
1 DC, nie wiem już którego. Co prawda ciesze się że dostałam🐵dziś a nie jutro bo jutro wracam po przerwie do pracy.
Fajnie było siedzieć 3 tygodnie w domu gorzej będzie jutro wrócić. Dzieci pewnie będzie pełny stan i od nowa trzeba będzie je uczyć zasad bo znając życie dla świętego spokoju rodzice pozwalali na wszystko.
Ale dam radę💪 grunt że jest praca w tych niepewnych czasach
12tc+1d (USG prenatalne)
(Estrofem, Utrogestan, Acard, Neoparin, Encorton, Medargin, wit C, wit D, Metafolin, Metylowana B12, Aspargin)
O obcowaniu ze służbą zdrowia na NFZ można by książkę napisać.. Cóż p.Doktor na badaniu prenatalnym była miła, ale za wiele się nie dowiedziałam, znaczy wiem najważniejsze "obraz usg prawidłowy". Wynik badania wraz interpretacją, dostanę za dwa tygodnie razem z wynikiem pappa, ale już na badaniu lekarka powiedziała, że wynik z krwi będzie zaburzony ze względu na obumarcie jednego z bliźniąt i może wpłynąć na większe prawdopodobieństwo wad. Na pytanie czy ma jakieś podejrzenia co do płci, powiedziała z dość dużym przekonaniem "chłopak", więc zapowiada się, że będzie syn 😍.
Na ten moment jestem spokojniejsza bo usg wyszło dobrze, ale tak naprawdę odetchnę dopiero po teście NIFTY Pro, który będę mogła zrobić w 15tc.
Wiadomość wyedytowana przez autora 5 lutego 2020, 12:38
11 dpt. Beta 0, progesteron 8.9. Dzisiaj cieszę się, że zrobiłam betę 6 dpt. Po pierwsze dlatego, że wyłapałam, że coś ruszyło (było 1.6), po drugie zdążyłam opłakać nieudany transfer i pożegnać się z naszą Kropelką. Nie żyłam złudną nadzieją do 11 dpt.
Czas na podsumowanie mojego pierwszego ivf. Nie wiem, dlaczego podchodziłam do ivf jak do jeża, dlaczego traktowałam jako zło konieczne.
Zaskoczenie nr 1: Zastrzyki i widmo igły w moim brzuchu to była dla mnie jakaś masakra. Wcześniej robiłam sobie tylko ovitrelle do IUI i prawie mdlałam ze strachu. Co się okazało? Zastrzyki idą mi jak zawodowej pigule. Mąż się ze mnie śmieje. Nawet zastrzyki z neoparinu, które wiele dziewczyn przelewa do innych opakowań, z innymi igłami, bo te fabryczne są okropne, tępe jak cholera. Ale co tam, ładowałam je przez 10 dni. W sumie przez 18 dni brałam różne zastrzyki. Brzuch mam cały w siniakach. Nie są to siniaki po stymulacji, lecz po zastrzykach po transferze: neoparinie i gonapeptylu.
Zaskoczenie nr 2: stymulację przeszłam tak szybko, że nawet nie zdążyłam ponarzekać. W 6 dc pierwsza wizyta i już lekarz przewidział, że punkcja będzie w następnym tygodniu. I była. I drugi monitoring i transfer były w sobotę, więc nawet w pracy nie musiałam świecić oczami.
Zaskoczenie nr 3: Punkcja. Punkcja? Jaka punkcja? Nic mnie nie boli, jestem wyspana, żyć, nie umierać.
Zaskoczenie nr 4: Strach przed telefonem od embriologa. Okropny, zapierający dech.
Zaskoczenie nr 5: Jesteśmy płodni. Komórka jajowa łączy się z plemnikiem, powstają dobre zarodki.
Zaskoczenie nr 6: Od kiedy dowiedziałam się, że komórki się zapłodniły czuję się mamą. Nawet mąż mówi: my tu, a one tam walczą. Nasze dzieci. Nieważne, że nie mają jeszcze serduszka i mózgu. To powstało życie z nas. Nie spodziewałam się tego uczucia w sobie, takiego instynktu macierzyńskiego jaki się we mnie narodził po telefonie od embriologa, że komórki się zapłodniły.
Zaskoczenie nr 7: czas stymulacji i punkcji wspominamy wspaniale. Czas po transferze to już koszmar, a to za sprawą koszmarnych skurczy jakie miałam w noc po transferze.
Już po tej nocy ze skurczami wiedziałam, że to się nie uda. Choć dziewczyny mnie pocieszały, że to się zdarza, że to dobry znak. Ok, dobrym znakiem są jakieś tam skurcze i bóle, ale nie takie, że człowiek się wije z bólu. Nie wtedy, kiedy wiem, że to samo miałam 7 dni po IUI i wiadomo jak się skończyło.Już wtedy w niedzielę wiedziałam, że to nie będzie tak jak sobie wymarzyliśmy i zaplanowaliśmy. Moja macica walczy i nie pozwala "obcemu" na bytowanie. A jednak w 3 i dpt czułam bóle miesiączkowe. Czułam się rozbita, ospała, brzuch pobolewał miesiączkowo, co nigdy mi się nie zdarza kiedy jestem na progesteronie. Na kolację kupiłam sobie śledzie z żurawiną i je pochłonęłam. Dopiero potem pomyślałam: śledzie z żurawiną? Przecież jesteś fanatyczką śledzi bez żadnych profanacji typu żurawina i rodzynki! I nigdy nie jesz śledzi na kolację! Ale te śledzie, tak strasznie chciało mi się przez 2 dni jeść śledzi, że wyobrażałam sobie jak wiszą, takie słone i soczyste, a ja je połykam jak pelikan. Dopiero potem do mnie doszło: ej stara, co ty tak o śledziach jak głupia myślisz, przecież tak mają laski w ciąży!
W 4 dpt wieczorem poszłam jeszcze na siku i poczułam silny ból jajników, na chwilę. Położyłam się. To były dni pełne nadziei.
W 5 dpt nie czułam już nic. Totalnie. Chciało mi się płakać, zaczęłam świrować. Dlatego 6 dpt chciałam robić test, ale namówiłyście mnie na betę, za co bardzo dziękuję. I to był już koniec. Mąż zrobił sobie zdjęcie numerku z Diagnostyki i wieczorem kiedy przyjechał do mnie do pracy wyczułam już w jego głosie, że sprawdził.
Płakałam pół nocy. Mąż już chrapał a ja kuliłam się w łazience jak dziecko i wyłam. Rano wyglądałam jak żul, a mieliśmy jechać do teściów na weekend. Kiedy przyjechaliśmy nie mogłam powstrzymać łez. Nie tak wyobrażałam sobie tę wizytę. Teściowie wiedzą, że podchodzimy do ivf, ale nie znają daty. Kibicują nam i proponowali pomoc finansową. Myślałam, że już w sobotę im powiemy, że się udało. A tymczasem miałam łzy w oczach. Nie wiem czy się domyślili. W każdym razie mimo że wieczorem nie piłam alkoholu, to teść opowiadał takie historie, że płakałam, ale już ze śmiechu. W nocy u teściów znowu koszmarne skurcze. Pomyślałam nawet: nieważne, czy będę w ciąży czy nie, niech ten ból się skończy.
Po powrocie, w niedzielę znów płakałam. Porozmawialiśmy z mężem. Było dużo przytulania. Powiedział, że najbardziej go boli jak mnie widzi jak się gryzę i jak mnie to niszczy. Powiedzieliśmy sobie, że będziemy walczyć.
Poniedziałek był jeszcze ciężki, a we wtorek obudziłam się już gotowa do walki. Wytaczam działa:
- atosiban. Podaję link do artykułu: http://artnewsletter.pl/artykuly/3/Perspektywy-zastosowania-atosibanu-w-leczeniu-nieplodnosci.php
- relanium. Czekając na dzidzię masz rację, relanium jest na skurcze. Doktor robiąca mi transfer odmówiła mi recepty na relanium. Jeśli mój doktor prowadzący też mi odmówi to i tak je zdobędę. Novum: https://www.novum.com.pl/pl/leczenie-nieplodnosci/forum-embriologiczne/pytanie/2271/
- intralipid - 2 razy przed FET według zaleceń Sydora
- embrioglue
- witaminy prenatalne z Solgar - już zażywam. Przyjaciółka miała je w zaleceniach do ivf, zaszła przy 2 podejściu
- akupunktura. Na forum Bocian znalazłam wypowiedź ginekologa z kliniki, że na skurcze może pomóc akupunktura przed i po transferze. Tak się składa, że na stronie mojej kliniki jest podana lista lekarzy z którymi współpracują, w tym lekarki od aku. Jestem umówiona już na piątek.
- sauna. Tak często jak tylko się da. Na mthfr i antystresowo - nic mnie tak nie relaksuje jak sauna.
- po transferze min tydzień urlopu. Nie wiem jak wytrzymam w domu, ale na pewno już mniej emocjonalnie podejdę do transferu, więc może się uda nie sfiksować w chałupie.
- medytacje i afirmacje. Czas procedury był tak intensywny, że zapomniałam o tym co dla mnie najlepsze i co mnie uspokaja.
- w środę wizyta w klinice. Duphaston odstawię dopiero w niedzielę, żeby 2-3 dc wypadł w dniu wizyty.
- mniej udzielać się na ovufriend. Mimo, że otrzymuję od was ogromne wsparcie, to jednak mózg cały czas na jednym skupiony. Na supersympatycznym wątku ivf dziewczyny, które ze mną podchodziły do transferu zaszły w ciążę. Statystyki ze stycznia to niecałe 70 %. Ja jestem w mniejszości. Jakoś mnie to dobiło. Nie mam serca na razie tam zaglądać.
Jak widać, doktor ma małe pole do popisu, ale może mnie czymś zaskoczy, zobaczymy.
W ten weekend planujemy z mężem kochane Tatry. Chcmey zdobyć Kopę Kondracką, bo tam nas jeszcze nie widzieli, ale zastanawiam się czy raczków nie kupić. Szlak w lecie banalny, w zimie może okazać się nie do przejścia. Choć jak wspomnę nasze zimowe wyprawy na Zawrat lub na Trzydniowiański w trekach z Decathlonu, to włos mi się jeży. Ale wtedy człowiek był przed 30-tką, to co mu tam śnieg, lawiny i przepaści.
Na Walentynki z kolei będziemy walić w tynki nad morzem. Weekend w przefajnej Gdyni. Jakoś to będzie. Ważne, że razem.
Wiadomość wyedytowana przez autora 5 lutego 2020, 21:37
Dziewczyny!
Po tak długim oczekiwaniu 16 kwietnia miałam swój ostatni okres. Po roku i 7 miesiącach starań, dziesiątkach badań, masie wydanych pieniędzy i litrach wylanych łez...
15 stycznia urodziłam śliczną córeczkę Moje szczęście 
Nie poddawajcie się! Walczcie!!
Bo warto
Wiadomość wyedytowana przez autora 11 lutego 2020, 15:25
Kosmopolitka,dziekuje za rade.
Hania skonczyla 17 msc. Zaczela chodzic.
Odstawila sie od piersi. Od kilku dni zasypia sama (tzn w lozku ze mna,ale obok). W prawdzie trwa to ok 50 minut,ale moj kregoslup jest szczesliwy. Noce przesypia bez wybudzania sie (musze ja budzic o 6 do zlobka, a spi jak kamien). Czasami sie kreci, wtedy przysuwam sie blizej, ona lapie mnie za szyje i spi dalej. Oby tak zostalo. Ja czuje sie dobrze, wczoraj mialam wizytę u.ginek. wszystko jest dobrze. Planujemy cc. Moja bratowa rowniez w ciazy, 3 tyg roznicy moedzy nami.
Czara co u Ciebie?
32dc.
Bez zmian. @ nie ma. Dwie kreski są
Postanowiłam, że jutro wybiorę się na badanie TSH. W pierwszej ciąży miałam TSH 1. W drugiej 2 i w dwa miesiące urosło do 4. Znacie się może na tym??
Jeśli nic się nie wydarzy, to do lekarza pójdę dopiero w marcu. Póki co nadal to wszystko do mnie nie dociera, bo teoretycznie nadal jestem przed @. Jak minie termin @, to bardziej w to uwierzę.
Na prośbę jednej z Was, opiszę jak wyglądała u mnie amnipunkcja, którą miałam robioną w pierwszej ciąży. Przede wszystkim NIE BOLI tak jak wszyscy myślą. Boli strach. Strach przed poronieniem. Lekarka zapewniała mnie, że ryzyko poronienia po amnio jest na poziomie 0,5% i ona nie pamięta już, kiedy w ich szpitalu do tego doszło.
Dlaczego miałam robioną amnio? Należę do osób, które lubią wiedzieć, żeby być lepiej przygotowanym. Test Pappa określa prawdopodobieństwo chorób. Prawdopodobieństwo mnie nie zadawala. Znam przypadek, gdzie prawdopodobieństwo było niskie i niestety, z tego niskiego prawdopodobieństwa urodziło się chore dziecko.
U mnie wynik Pappa też wyszedł jako "niskie prawdopodobieństwo". Mimo to zdecydowałam się na amnio, a ponieważ byłam po 35 roku życia, bez problemu badanie mi to wykonano na NFZ.
Jak wyglądało? Kazano położyć mi się płasko na łózku w zabiegowym. Jedna osoba wykonywała USG brzucha i sprawdzała położenie dziecka. Druga osoba obserwowała monitor i czekała z wielką strzykawką. Chodziło o znalezienie dogodnego miejsca do wkłucia, żeby nie trafić dziecka. Wkłucie było nagłe, mocne... Poczułam się jak balon z którego ktoś wysysa powietrze. Trwało to jakieś 5 sekund, ale pamiętam, że nagle przestałam oddychać. Nie wiem, czy nie mogłam złapać powietrza, czy bardziej bałam się, żeby nie poruszyć. I po wszystkim. Kazano mi się wytrzeć i zaczekać na korytarzu jakieś pól h, w razie gdyby robiło mi się słabo. Zalecono również odpoczynek przez resztę dnia.
Jeśli chodzi o ból, to mogłabym porównać z pobieraniem krwi. Z tą różnicą, że przy pobieraniu krwi igłę wkłuwa się powoli i delikatnie do żyły, a tu było nie wkłucie, a bardziej "wbicie" igły. Szybkie, silne, stanowcze.
Po badaniu kazano mi czekać ok 3 tyg na telefon. Po 2 tyg. tel zadzwonił. Pani ze szpitala poinformowała, że są już wyniki i chciałaby mnie umówić na wizytę. Oczywiście od razu miałam czarną wizję wyników, skoro tak szybko są, a miałam czekać 3 tyg. Wtedy miła Pani powiedziała: "Proszę się nie martwić, wyniki są dobre!!! " Nawet teraz jak sobie to przypominam, to łzy stają mi w oczach.
Nie żałuję oczywiście, że zrobiłam to badanie. I jeśli w kolejnej ciąży wszystko pójdzie dobrze, to też będę je robić.
Haneczka skończyła dzisiaj 18 mac.
Od ok miesiąca się nie kp, ona już drugi raz chora. Obecnie zapalenie oskrzeli. W żłobku, cała masa dzieci kaszlacych na potęgę,zielony kaszel to już norma. Chociaż miałam nadzieję, że ma odporność jak dzwon po takim kp. Podziwiam wszystkie mamy,które wróciły do pracy na pełen etat i mają dzieciaki w żłobku.
Te dwa miesiące były ciężkie, ja pracowałam na pół etatu,z domu bo z domu, ale rano trzeba ogarnąć Hanke, odwieść do żłobka, zrobić swoje i po Hanka. Czasu mało, a robotę trzeba było zrobić, ale to już za nami.
Żłobek ogólnie fajnie,widzę,że Hania sporo się tam uczy, lubi tam chodzić.
Ja czuję się dobrze, brzuch mam już spory, 28 mamy polowkowe.
Polecacie jakieś zabawki na 1,5 roku?
