O rany, zaglądam do pamiętników na OF, czasami na forum BBF, a zupełnie zapomniałam pisać tutaj 🙈
No, może nie tyle zapomniałam, co po prostu łatwiej czytać niż pisać gdy tyle się dzieje, ale wrócę do systematyczności bo już żałuję że prawie 2 tyg. z życia Marysi mi uciekły.
Od 17 stycznia jesteśmy w domku♥️♥️♥️
13 stycznia Malutka cały dzień piła całe porcję z butelki a dzień później p. dr zapowiedziała wolność 😊 Tak szybko się to zadziało, że aż się przestraszyłam - no jak to? Już to domu? Yyyy...może jeszcze weekend spędzimy bezpiecznie w szpitalu... Głupia matka 🤦 na szczęście nikt nie podchwycił weekendu i e pt wieczorem pożegnaliśmy wszystkie położne i ciocie. Aż dziwnie było rozstać się ze szpitalem po 2 miesiącach. I pewnie dziwnie to zabrzmi, ale za jakieś 2 lata chętnie bym wróciła na patologię ciąży 🤦😜
Na szczęście w dniu wyjścia udało nam się przystawić pierwszy raz do piersi za pomocą cdl, ale pani orzekła, że Malutka za malutka i nie ma siły ciągnąć, więc mamy próbować raz dziennie aby jej nie przemęczać. (O cycu będzie jeszcze później a raczej jego braku).
Wyszliśmy do domu z wagą 2330💪💪
Stan ogólny - całkiem zdrowy bobasek tylko musimy przybierać na wadze 😊 Przybieramy obecnie ok. 36g na dobę ☺️
Pierwszy tydzień za nami ♥️
Marysia jest cudowna, głównie śpi, budzi się, a raczej my ją budzimy na jedzonko. Grzeczna, urocza, proporcjonalna i tak słodko się uśmiecha. Jest perfekcyjna😍
Szkoła życia w szpitalu pozwoliła nam przełamać lody i chyba nieźle sobie radzimy z opieką i pielęgnacją 😉 (rodzice moi wpadli na 2 dni i nawet mama uznała, że dobrze nam idzie. Chociaż chwilę żałowałam że byli tak krótko, bo jednak widziałam doświadczenie mamy jak przebierała bobasa). No cóż, jest jak jest, uczymy się siebie, jest dobrze 🙂
Po kilku dniach nawet zrobiliśmy pierwszą kąpiel i Marysia to polubiła, chociaż rodzice jeszcze trochę nieporadni 🙈
Wizyta położnej za nami, wszystko ok i wizyta u lekarza poz też - średnio jestem zadowolona, postraszyli nas żółtaczką, ale na szczęście wszystko ok. Mamy skierowanie do neurologa, ortopedy i poradni rehabilitacyjnej, ale wszystko na razie tylko kontrolnie. Muszę się za to zabrać i nas poumawiać - pewnie skończy się na prywatnej wizycie.
Pisałyście o sposobach na laktację - w skrócie - cdl w szpitalu powiedziała, że jestem perfekcyjnie przygotowana i znam teorie... No, tylko że okazuje się że to za mało.
Piję Femaltiker, odciągam co 3h nawet w nocy, czasami co 2-2,5h.
Stosuję system 77-55-33 a nawet power pumping. I dupa. Z 7-5-3 czyli po pół godziny mam ok 30ml z obu piersi łącznie, a przy pp, czyli po godzinie ok. 50 ml. 😢😢 Staje na rzęsach, staram się ale ani mililitra więcej nie osiągam od kilku dni, a Marysia je teraz ok 70ml na jeden posiłek, więc jeszcze trochę a mm będzie w 6/8 posiłków 😢😢
Plan dnia przeplata się - co 3h przewijanie i karmienie (ok. 1h zamieszania), co 3h laktator (ok 1h), w międzyczasie coś jem, pomiędzy tym na sen w nocy zostaje ok 1-1,5h i to nie zawsze, bo np Malutka ma czas czuwania, albo budzi się na wcześniejsze karmienie.
Jesteśmy zmęczeni, ale jeszcze trzyma nad adrenalina i jakos dajemy radę - ciekawe ile. Aha, mąż czasami też karmi i przewija, ale głównie gotuje, sprząta, pierze, prasuje, no dosłownie robi wszystko czego ja nie robię no i czuwa nad Malutką gdy ją padam snem twardym o różnych porach. Przeraża nas tylko, że już ŻADEN budzik nas nie budzi 🙈 dobrze że ja się budzie intuicyjnie, bo męża to chyba alarm nuklearny już nawet nie budzi.
Resztę napisze później, bo kończę ściąganie pokarmu. Oczywiście 50 ml po godzinie 😢😢😢😢
Wiadomość wyedytowana przez autora 25 stycznia 2020, 21:15
Dziewczyny, pieknie dziękuję za wszystkie pozytywne słowa, ale u mnie już chyba pozamiatane. Nad ranem mialam jakis sen erotyczny. Bardzo rzadko mam takie sny, prawie wcale. I obudziłam sie z niego z bolem macicy. Wzielam 2 nospy, magnez i scopolan i polozylam sie. Bol sie nasilil, bolaly mnie jajniki tak jak na okres. Po 5 min przeszlo. Powtórzyło sie to co mialam raz 7 dni po IUI, tyle ze wtedy bol byl o wiele gorszy.
Moglam wziąć jednak atosiban. Wydaje mi się ze moja macica wypycha z siebie wszystko czego nie zna. Jestem zalamana, chce mi sie wyć
Dziewczyny, pomocy
Chodzi o zastrzyk ovitrelle. Zawsze myślałam że trzeba usunąć powietrze ze strzykawki. Jednak czytając ulotkę nie znalazłam takiej informacji. Poczytałam trochę, obejrzałam filmiki na yt i na niektórych wyraźnie mówią i piszą, żeby tego powietrza nie usuwać.
Któraś z was robiła? A jeśli tak, to co z tym powietrzem, usuwalyscie czy nie?
Edit: dziewczyny, dziękuję za odpowiedzi. Konsultowałam z lekarzem i jest tak jak mówi Niki, przy podaniu ampułkostrzykawki nie usuwa się powietrza, to już jest przygotowany zestaw gotowy do wstrzyknięcia w brzuch 
Wiadomość wyedytowana przez autora 26 stycznia 2020, 08:01
W nowym roku życzę sobie i wszystkim zdrowia.
Muszę się tak trochę pożalić, trochę nie 😁
W piątek miałam krótką i niezbyt przyjemną rozmowę z mężem. Kiedy ku powiedziałam, że doktor zalecił m zbadać naienie to mnie zapytał: a stać nas w ogóle na drugie dziecko?
Trochę bardzo mnie zaskoczył, bo rozmawialiśmy o drugim dziecku i powiedział że jest gotowy i że będziemy się starać. Myślę że dwie kwestie sprawiły, że tak zareagował. Wiadomo jaki jest facet, jak trzeba mu zasugerować, że musi się zbadać to to narusza jego męskość, bo przecież jest zdrowy! To raz. A dwa, to chodzi o mojego doktorka. Facet faktycznie bierze dużo pieniędzy ale jest najlepszym i najprzyjemniejszym dla kobiety lekarzem. Dobrego młody i naprawdę przystojny 😄 tak więc po informacji, że w piątek wydałam 150 na lekarza, w aptece 113 na zastrzyk i do tego w poniedziałek idę jeszcze raz na monitoring, to mój mąż się trochę zdziwił.
JEDNAK DZISIAJ RANO
Po porannym numerku uśmiechnął się i mówi: leccie moje bojowniki! Haha 😅 do tego po cbwhili mówi: dawaj drugi raz się zapładniamy 😅
Koniec końców starania trwają, mąż powiedział że się przebada, owulacja zbliża się wielkimi krokami. Dzisiaj czas na zastrzyk, trzymajcie kciuki żebym nie zemdlała
Miłej niedzieli, kochane staraczki 🥰
Wiadomość wyedytowana przez autora 26 stycznia 2020, 10:23
Byłam w piątek na wizycie. Niestety okazało się, że zgubili moje wyniki badań, które im ostatnio zostawiłam, więc lekarz miała problem z oceną sytuacji. Do tego coś tam w środku urosło: torbiel lub endometrioza. Na razie mam czekać na okres. Potem tabletki antykoncepcyjne. Po 14 dniach mam iść na wizytę, aby spr. Czy to endometrioza ( torbiel powinna zniknąć przy braniu tabletek). Jeśli wszystko będzie ok. To zaczynamy pod koniec lutego. Czyli znowu beznadziejne czekanie
No wszędzie u każdego rodzą się dzieci ☹️ na fejsie zatrzęsienie noworodkowe trwa w najlepsze ☹️☹️☹️ a ja załamana, nadal nic nie postanowiliśmy. Mąż nie zaczyna tematu, ja się boję go zacząć ☹️ wiem że stanie w martwym punkcie jest najgorsze.... Ale ja nie wiem jak zacząć, ja nawet nie wiem czego ja już w tej chwili chce ☹️ wiem że chce być mama, ale nie wiem czy dam radę (czy my damy radę) podjąć decyzję o skorzystaniu z dawcy ☹️☹️☹️☹️
Postanowiłam założyć pamiętnik jako swego rodzaju psychoterapię. W zeszłym roku byłam w ciąży. Niestety poroniłam. Od początku tej ciąży miałam mdłości. Nawet w dniu pamiętnej wizyty u lekarza, który powiedział: "Nie mam dla Pani dobrych wieści. Serduszko przestało bić...". Tego się nie spodziewałam. Przecież ciągle mnie mdli, więc jak to? To już koniec?? Tak po prostu?? O reszcie, która wydarzyła się potem, wolałabym zapomnieć.
To wydarzyło się 3 miesiące temu. Lekarz powiedział, że powinniśmy zaczekać z kolejnymi próbami 3, a najlepiej 4 miesiące. Ale ja przecież nie mam już czasu na czekanie. Mam 40 lat!
Po dwóch okresach znów podjęliśmy próbę. Jednak próba szybko się skończyła, bo zaczęłam mieć bóle macicy. Nigdy nie miałam bóli owulacyjnych. Po poronieniu zrobił mi się mały mięśniak w macicy. Może to to bolało?
Póki co jest 21dc. Czekam ok 10 dni na @ i znów podejmiemy walkę.
W końcu II kreski na teście owulacyjnym! Testuję od tygodnia, a dzisiaj już 17 dc. Już myślałam, że HSG przestawiło mi owulację. Poza tym śluz płodny powoli zanika i to trochę mnie niepokoiło, że cały czas jedna kreska wychodziła. Martwi mnie faza lutealna. Przed właściwą miesiączką zazwyczaj plamię przez 2-3 dni, a to wychodzi mniej więcej od 8-10 dnia po owulacji. II faza też nie jest rewelacyjna, bo ok 10-11 dni. Najdłuższa trwała 14 dni i wtedy faktycznie widać było duży skok temperatury. A zazwyczaj w czasie II fazy temperaturę ok 37 mam przez maks 2-3 dni, a poza tym są raczej niskie, chociaż wciąż nad kreską. Poruszę ten temat na nadchodzącej wizycie. Myślę też nad monitoringiem owulacji w przyszłym cyklu.
24dc
8dpt
1 dzień do testowania
Już jutro okaże się czy się udało czy nie. Jeżeli nie to jeszcze tylko dzisiaj mogę się łudzić ze jestem w ciąży. Głaskać się po brzuchu i mówić „zostań z nami”. Jeżeli jutro wyjdzie negatyw to tracę złudzenia i zostawiam wszystkie leki. Czekam na @ i podchodzę w następnym cyklu.
Nie mam żadnych objawów. Jeszcze wczoraj trochę miałam skurcze ale dzisiaj już nic, ani odrobine. Nie wiem czy to źle czy dobrze. Martwię się ze źle bo jednak dziewczyny przy udanych transferach jednak czuły bóle okresowe. Ale nie chce tez odbierać sobie nadziei, trzymam kciuki za naszego Zarodeczka. Od tej huśtawki emocji i ciągłego myślenia aż kręci mi się w głowie.
Dzisiaj była u mnie kuzynka ze swoją dwumiesięczną córeczką. Przedwczoraj moja młodsza siostra z kolei zabiła mnie informacją ze odstawiła tabletki i zaczyna się starać ze swoim chłopakiem. Koniecznie chciała ze mna dyskutować na ten temat, a jak tak bardzo bardzo nie chce teraz poruszać tego tematu. Staram się trzymać dzielnie i zachowywać normalnie ale to wszystko przychodzi w momencie w którym jestem wrażliwa, bezbronna, i sprawi ze porażkę będę przezywać dużo dotkliwiej niż gdyby mi wszyscy dali spokój. Z drugiej strony nie chce nikomu mówić o tym co teraz przeżywam bo wiem ze tym bardziej nie miałabym teraz spokoju, musiałabym się tłumaczyć ze swoich decyzji albo co gorsza dzielić się negatywnym wynikiem i następnie słuchać analiz dlaczego nie wyszło. O nie, to już wole zacisnąć zęby.
Mam taki plan żeby jutro pojechać na betę przed pracą. A potem w pracy nie sprawdzać wyniku - dopiero jak wrócę do domu. Bo jak się rozsypie totalnie to żeby to nie było w pracy. Wtedy się nie opanuję. Dopiero w domu, z dala od wszystkiego sprawdzę i jakbym bardzo dostała spazmów to napisze szefowej ze potrzebuje pilnie wolne na wtorek. Będę miała wieczór i cały następny dzień żeby dojść do siebie. Powinno wystarczyć. Plan jest to najważniejsze. Teraz żeby się jeszcze tylko opanować bo stres sięga zenitu.
26 dc
36,6... moje ciało juz wie, że nie jest w ciąży. A więc @ najpewniej jutro. Sen pozostał tylko snem, jak się ma taki wykres, to nie trzeba robić testów.
Za tydzień nowa klinika, zaczynamy diagnostykę od początku, bo większość badań się już przedawniła. Czy dowiemy się czegoś nowego? Czy znów będzie zalecenie, by łykać suplementy, zdrowo odżywiać i starać się dalej? Ale czy można się bardziej starać??Tracę siły na to wszystko... Najbliższych parę dni zamierzam spędzić z moją mikro żałobą i nie odzywać się do nikogo, więcej, niż to konieczne.
22 +1
Leci mi ten czas teraz jak głupi! Aplikacja pokazuje 125 dni do porodu. To dużo i niedużo, sama nie wiem. Chcialabym się cieszyć tym stanem wiecznie! Mała wariuje w brzuchu aż miło. Uwielbiam te kopniaczki, które z każdym dniem nabierają mocy jak już kopnie to mąż nawet widzi jak skóra na brzuchu się unosi, a brzuch podskakuje. Zośka na niego zupełnie inaczej reaguje, jak tylko zacznie coś gadać to ona się uspokaja. Czasem mi się śmiać chce, bo on jest naprawdę szalony. Opowiada do brzucha historie o wypalaniu dpf i o tym jak mojej siostrze naprawiał samochód :p mówi że jej wszystko pokaże, jak wymienić filtry itd., że da sobie radę ze wszystkim sama. Śmiać mi się chce, ale to jest takie wzruszające, że nawet i łzy mi do oczu napływają. Uwielbiam jak tak do niej gada😍
Zaczęliśmy szkole rodzenia, po pierwszych zajęciach pozytywne wrażenia - młoda miła położna, ciekawie opowiada i jest nas tylko dwie pary, więc jest tylko nas mężowi napewno to się bardzo przyda.
Aktualizacja brzucha z wczoraj! I kilka ostatnich uszytkow😍 brzuch mam wrażenie, że mi zamiast rosnąć to zmalał 
Nie tym razem
Ale nie mam czasu by o tym rozmyślać - przede mną sesja a potem wyjazd do Lizbony ❤️❤️, a potem pisanie pracy magisterskiej 😱. Mam co robić, planować, zająć myśli w tym miesiącu postanowiłam tez wrócić do moich aktywności fizycznych - musiałam je przerwać gdy w listopadzie zaczęła wychodzić mi ósemka, potem na jej wyrwanie i gojenie. Ale czas zrzucić mały zapas zimowego tłuszczu 🙈 nie ma go jakoś dużo, ale zawsze mogłoby być lepiej.
Wiem, ze narazie nie staramy się wcale tak długo - tak naprawdę to nic w porównaniu do innych osób, których pamiętniki czytam. Ale ja jestem z tych osób, które jeśli coś chcą, coś sobie postanowią to maja to zaraz. I mimo ze zaczynam trzeci cykl starań, to gdzieś tam myśle sobie jak to możliwe? Jak to możliwe, że ja osoba której wszystko zawsze wychodzi, podejmuje trzecia próbę? Przecież poprzednie dwa cykle były idealnie obstawione, ale nie wymuszone serduszkowanie. Sama nie wiem, czasem gdy zostaje sama ze swoimi myślami - nachodzą mnie czarne scenariusze i duże obawy.
W marcu mam zeznawać na rozprawie o podział majątku rodziców - gdy sobie o tym pomyśle, to robi mi się słabo, i myśli ciążowe bolą jeszcze bardziej. W takich momentach jest mi najgorzej się z tym wszystkim uporać...
Dodatkowo teraz składając życzenia babci na jej dzień, usłyszałam że ona do szczęścia potrzebuje już tylko prawnuka - nie podobają mi się takie komentarze, myśle ze napewno chciała dobrze, ale mimo wszystko nie wydaje mi się to na miejscu. Nie jest to pierwszy raz gdy tak mówi, wspomina o tym czasem przy okazji składania życzeń przeze mnie i Męża.
Ciąża zakończona 26 lipca 2019
Sporo zmieniło się od mojego ostatniego wpisu. Mój facet stał się moim mężem. Zmieniłam pracę. Odetchnęłam. Czekamy na zmianę mieszkania. Wszystko zaczyna się układać. Tylko dziecka ciągle brak. Mam szczegółowe badania. Nie jest najlepiej, ale nie jest też źle. Będę potrzebować wsparcia. Najpierw jednak D. musi się przebadać. Na to musimy jednak zaczekać z przyczyn ode mnie niezależnych. Konkretne starania zaczną się w wakacje. Mam czas, żeby schudnąć.
25.02 zaczynamy przygodę z in vitro
Szybciej niż myśleliśmy
Trzymajcie ✊✊✊
9 cs - 23 dc
23 dzień i wciąż brak owulacji. Niby się tego spodziewałam bo lekarz w 9 dc mówił, że nie ma jeszcze pęcherzyka dominującego więc raczej cykl stracony, ale wiesz jak to jest - zawsze wierzysz do końca, że jednak będzie cud. Chociaż z tą wiarą to też u mnie ostatnio kiepsko.
Powoli godzę się z myślą, że trzeba wymyślić na życie plan B, bo plan A okazał się do dupy. Najgorsze jest to myślenie, że wina jest we mnie, że gdyby mój mąż wybrał inną kobietę to ona umiałaby mu dać dziecko, którego wiem, że on pragnie od dawna. Wybrał mnie, popsutą...
12 latka urodziła dziecko... 15 latka zabita bo była w ciąży. Sąsiad na proszonej kolacji mówi, że już nie przytula żony bo przytulił się dwa razy i mają 2 dzieci. Szwagier namawia żonę na trzecie. Przecież to takie proste, prawda?
A ja wciąż w tym samym miejscu, mimo że minęło już tyle miesięcy. Wiem, że dziewczyny tutaj przeszły więcej niż ja, może Ty też przeszłaś więcej - podziwiam to, naprawdę. Podziwiam tę determinację i gotowość do przejścia tych wszystkich operacji i zabiegów. Ja nie dam rady.
Muszę sobie znaleźć jakieś zajęcie, żeby myśli przestały krążyć wokół tego tematu. Tak ciężko jest przerwać, gdy od ponad roku starania to Twoje główne zajęcie - temperatura, testy, lekarze, badania, operacje i ten cholerny kalendarz i myślenie kiedy próbować, a kiedy poczekać, bo może jutro będzie lepszy dzień a jak za często to parametry nasienia się pogorszą. Seks powoli staje się "małżeńskim obowiązkiem" a to odbiera całą radość.
Jeszcze ta pandemia - o ile łatwiej byłoby to znosić, gdyby można się było normalnie spotykać z przyjaciółmi, wyjść do kina, do knajpy, iść na zakupy, zrobić spotkanie biznesowe, wyjechać gdzieś chociaż na trochę. Siedzę już w domu tak długo, ciągle sama bo mąż pracuje, a po pracy dalej pracuje, że brakuje mi jakiejś odskoczni.
Jak nie zwariować i odzyskać swoje życie?
Leci dalej. Przedwczesny okres. Chyba jednak synek zostanie jedynakiem. Stara już jestem. Ehhh.
Cześć dziewczyny.
Mam prośbę jeśli macie możliwość bardzo proszę o udział w ankiecie dotyczącej leczenia niepłodności i metody ivf. Jak wiecie sama mam synka dzięki tej metodzie i aktualnie jestem w drugiej ciąży dzięki criotransferowi
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScgqP2toHbv4bYc7Q-CELtbyrvYvz5kutfWauufGgOPPHxJ3A/viewform?vc=0&c=0&w=1&fbclid=IwAR15Vy5Tk7mIySqWD4e6tQ6Wl-PSth3_t5uZoTc_-0zsNwWiQc7oSoewbrU
Dziękuje serdecznie
Wiadomość wyedytowana przez autora 27 stycznia 2020, 11:30
50 CS 💖 1 Dc 💖1 podejście do crio❄️
Ostatnie 2 dni były dla mnie koszmarem. Niesamowicie bolał.mnie brzuch, myślałam że skonam. Nawet nospa.na mnie nie działała. Nigdy takich bóli nie miałam. Robiłam.gorace kąpiele by tylko ulżyć fakt pomagały ale na jakiś czas. Nie chciała @ przylezc. Wczoraj cały dzień plamilam, a to bardziej podkrecało ból.
Dobrze ze to był weekend..Przelezalam.2 dni. A wczoraj nawet z bólu.nie mogłam.zasnac. Dopiero kiedy przyszedł mój kocurek musiał wyczuć ból, położył się koło.mnie nagrzewając mój brzuch i zasnęłam. W nocy jak się przebudzilam.juz go nie było. Ale po jakim czasie zamiauczal i znów się położył. On czasem potrafi być kochany a tak to wcielony diabełek.
Wstałam rano z wielkim bólem głowy. Ból brzucha się zmniejszył do minimum i wtedy @ się rozkręciła.
Bez wahania określiłam 1 dc. Po screatchingu cos się zadziało bo mam.obfitsza @..
No i nadszedł czas na crio.
Mam mieszane uczucia. Z jednej strony chce zacząć z drugiej się boję.
Teraz to podstawa wychodowac Endometrium a z tym.mam problemy.
Ciekawe jak się zachowa na estrofemie nigdy nie brałam tego leku.
Potem czy prog będzie odpowiedni.
Do tego konsultowałam się z Paśnikiem odnośnie wlewu do screatching był dawno..A gin twierdzi że już nie trzeba..
I wiadomość od Pasnika że mam brać, więc gin będzie musiał mi go.podac.
Też pomoc.wplywa na lepsze endometrium.
Od jutra encorton acard i estrofem.
Dodatkowo lactovaginal.
Wizyta 9 dc. Więc mam trochę czasu relaksu. A poświęcam go na czytanie książki i oglądam serial, szkoda że tylko 1 odcinek dziennie jest ale coz.
Miniony tydzień jadłam nieziemsko.slodycze, jakbym robiła zapasy na zimę, bo teraz przy sterydzie zakaz cukrów.. i uważanie na jedzonko.
Zrobiłam.podsumowanie wydatków do obecnego dnia.
Paliwo na dojazd do.kliniki. 168 zł
Wizyty u gina 2 wizyty w grudniu + 4 wizyty w styczniu 820 zł
Leki do stymulacji 953, 53 (bez refundacji 4.398)
Badania z krwi 975
Badania nasienia 720
Immunologia 1476
Wymazy screatching 290
Cała procedura bez transferu z mrożeniem 7.592
Czyli na chwilę obecną wyszło
12.995
Do tego dojdzie transfer, leki, badania z krwi, wizyty wlew z accofilu. Najdroższy będzie wlew.bo 300 zł i.proletux 170 zł.u tragestan też nie lepszy. Paczka starczy na 5 dni. To się zaczną wydatki.
I teraz pytanie czy uda mi się na zestawie Paśnika. Stawiam.wszystko na jedną kartę w tym.cyklu. Biorę wszystko co zalecił. Jak.sie.nie uda będę do niego pisać co dalej. Co kombinujemy.
Ostatnio pisałam że znajoma 4 próby z zestawem Paśnika nie udane raz tylko CB. Teraz ma znów walczyć zaczynać wszy od nowa. Naprawdę do przeraża dlaczego nie każdemu się udaje, większość dostaje podobne.leki i to już loteria. Większość dziewczyn zachodzi z kir AA z Bx mało kto 😟
Anusla, Krasi bardzo wam kibicuję ❤️
Ja zaczynałam z was pierwsza a skończę jako ostatnia. 😁
